Als we onze geschiedenisboeken mogen geloven, liepen we ooit altijd naakt rond. Ik zeg: gewoon weer invoeren, ook al mag ik dan geen scheerbeurt overslaan en is dat buikje echt niet meer te verdoezelen.

Ik gooi het maar meteen de groep in: ik ben een fervent naaktloper. Een naaktloper dus en geen naturist. Alleen al bij het idee dat ik naakt op de fiets naar een campingwinkel fiets word ik – sorry naturisten – onpasselijk. Maar naakt lopen in huis vind ik zalig. Zeker bij temperaturen als deze.

Waarom zou ik in een jurkje op de bank gaan zitten, terwijl het er veel te warm voor is en ik het daarna ook nog eens meteen kan wassen omdat het naar zweet stinkt? Lees verder

Vanmorgen werd ik wakker, ik hoorde de regen tikken op de carport. “Ben ik een half jaar in slaap gevallen? Is het oktober?” Ik dacht serieus even dat ik een vlucht met de tijdmachine had gemaakt en in de herfst was aangekomen. Mijn minst favoriete seizoen, en met name vanwege het door weer en wind naar het station fietsen.

Wat ik dus vanmorgen ook deed. Helaas niet alleen wind, maar ook regen. Plakkerig kwam ik aan op het station. Mijn spijkerbroek nat en mijn benen derhalve koud. En probeer ze dan maar eens op te warmen. Ondertussen zag ik natuurlijk ook niets meer. Dat is nu eenmaal het nadeel van een bril (toch blij dat ik weer lenzen ga proberen!). Chagrijnig zat ik in de trein, terugdenkend aan de afgelopen weken. Lees verder

Toen ik afgelopen weekend mijn verjaardagsuitnodiging de deur mailbox uitgooide, had ik me nog niet bedacht dat we geen barbecue in huis hadden. En als je dan een BBQ-verjaardagsparty geeft is dat toch wel een pre. Ferry en ik gingen dus op pad voor een barbecue eerder deze week en dit weekend probeerden we hem uit.

Barbecue van de overuren

Als we gaan shoppen vallen we somehow altijd voor het duurdere spul. Nooit een simpele barbecue. En misschien komt het door Ferry’s verleden als kok, maar hij heeft natuurlijk wel wat eisen. Een gasbarbecue is geen barbecue, aldus Ferry. Waarmee 90% van de buitenkeukens afvallen. Gelukkig, want die zijn nog veel duurder dan de barbecue waar we mee thuiskwamen. We kwamen thuis met de Weber One Touch. Een vernuftig systeem, in een mooie kleur: gebroken wit. Tja, Laura’s oog wil ook wat. Gelukkig had Ferry veel overuren gemaakt afgelopen maand…

Culinair menu

Na de aanschaf van de barbecue (en de vele dure accessoires) werden de weersverwachtingen voor het weekend steeds beter. We zouden eters krijgen. En ik had nog geen idee wat ik ze voor wilde zetten. Barbecue dus. Het toeval wil dat ons bezoek, twee Twitterdames (die ons verblijden met twee hele mooie tuinbakken!), daar ook nog eens gek op waren. Mooi! Lautje ging op zoek naar barbecuerecepten. Want nee, ik zet onze visite niet even een paar hamburgers en spareribs voor. Lees verder

Oké, Piet Paulusma heeft gezegd dat er dit weekend sneeuw gaat vallen. Maar ik zeg: het wordt zomer. En dus valt er dit weekend geen – ik herhaal geen – sneeuw. Er zijn namelijk 1001 redenen waarom ik heel erg verlang naar de zomer. En verlangens zijn er om uit te komen. En als het even kan heel snel.

Want als het zomer is dan kunnen we eindelijk van onze tuin gaan genieten. Een tuin die we nooit hebben gehad. Een tuin waarvoor we morgen naar een goddelijke tuinset en twee nog goddelijkere ligbedden gaan kijken. Waar ik dan in mijn vandaag aangeschafte bikini op kan liggen (want naakt kon op ons balkon, maar hier echt niet meer). De bikini die ik overigens niet alleen voor de tuin kocht, maar ook voor Thailand. Daarover later meer. In diezelfde tuin kunnen we dan BBQ’s houden. Bijvoorbeeld op mijn verjaardag. Maandag 24 mei, noteer hem maar vast voor de digitale felicitaties, word ik 29. En een housewarming-BBQ voor de lieve Twitteraars die tijdens de verbouwing zo met ons meeleefden. In diezelfde tuin wil ik hangmatteren in de hangmat die ik uit Suriname mee nam. Het liefst met een cocktail erbij. Lees verder

Het is dat we niet in een potje zitten, maar anders zouden we ’s winters zo Duo Penotti kunnen zijn. Hij een Nederlandse neger, en ik een typisch Engels meisje, behalve dan dat ik niet half dronken door het leven ga.

Vroeguh!

Als klein meisje was ik gezegend met wit haar. Niet blond, nee echt wit. Mijn ouders en broer waren donker en zoals vaak in dat geval: zij kwamen bruin van vakantie terug en ik als kreeft of slecht een klein beetje getint. Tel daarbij op dat ik altijd vol roze zalf liep in de vakantie. Lang leve zonneallergie! Ik zie me nog voor me met mijn kleine armpjes, terwijl mama roze dikke smurrie er op smeert. Geen gezicht. Maar ja, rode bultjes zijn dat ook niet. Gelukkig groeide ik over de zonneallergie heen, maar mijn lelieblanke huid bleef…

Ik kan me één zomer herinneren dat ik bruin werd (zie foto). Twee weken Mallorca en je zag zowaar mijn badpak en niet zo’n klein beetje ook. Hoe deed ik dat? Lees verder