“Weer een nieuwe zonnebril? Je hebt er vorig jaar nog een gekocht”, zegt Ferry zaterdag in de auto tegen me. Ik schiet in de lach, heel hard. En op dat moment snapt hij waarom. Hij heeft zelf namelijk een zonnebrillen fetisj.
Heel sec gezien heeft hij gelijk: nog geen jaar geleden kocht ik een dure Donna Karan-zonnebril. Van dat geld had ik meer dan een maand boodschappen voor ons tweeën kunnen doen. Maar goed, hij was nodig. Sinds enige tijd droeg ik namelijk geen lenzen meer. De enige zonnebril die ik op sterkte had was vijf jaar oud. Buiten het feit dat de glazen niet meer goed waren voor mijn huidige sterkte, was het model zo 1980. Afgeschreven dus! En eerlijk is eerlijk, Donna Karan was (en is!) haar geld waard, ik heb de zonnebril veel en met veel plezier gedragen in de zomer van 2009 en met name tijdens onze rondreis door Amerika.
Maar goed, af en toe heb ik de kolder in mijn kop. En wil ik opeens, ook al heb ik thuis drie brillen op sterkte (de bewuste zonnebril, en twee gewone brillen, omdat ik niet kon kiezen), weer lenzen. Omdat mijn ogen dan toch beter uitkomen. En omdat ik nu in een minder droog pand zit en het vast wel weer kan handlen. Dus… mijn brillen liggen sinds zaterdag in de kast (en komen er alleen uit op luie dagen). Lees verder
Dinsdag was een officiële off-day. De warmte doet wel wat met je en je lichaam moet er aan wennen. Je hoofd staat dan niet altijd naar activiteiten. Vandaag deden we dus niet meer dan zonnen, lezen, zwemmen en nog eens zonnen.