“Ik denk ineens zomaar dat I. vanavond wel eens kan gaan aankondigen dat ze zwanger is van een tweede kindje”, sms ik Ferry die bewuste zaterdagochtend nadat ik naar zolder liep en deze gedachte door mijn hoofd schoot.

Waarom? Geen idee, ik kan het niet eens uitleggen. Sterker nog: nog geen twee weken eerder had ik er een gesprek over met schoonzusje I. Ja, als het hen gegeven was, wilden ze wel een tweede kindje. Maar nu nog niet. “Het huis moet nog op orde” en nog een paar van dat soort kreten hoorde ik. Lees verder