Het eerste beeld dat we van de Zweden kregen, was dat ze allemaal even gastvriendelijk waren. In tegenstelling tot de Fransen proberen ze wel met Engels uit de voeten te komen, ook al zijn ze er niet zo gedreven in. Ze zijn niet bang om een stap harder voor je te lopen en vertellen je graag alles over hun zo geliefde land. Dit beeld werd voor ons op deze zonnige vrijdagmorgen nog eens bevestigd.

Koffiepauze!

Onderweg naar Flen, waar ons volgende hotel lag en waar we zouden gaan paardrijden, zagen we links van ons een mooi meertje liggen. Met een naar ons idee koffiehuis en een mooie hond voor de deur. En in de verte nog een oud mooi huis. Ferry vindt het fijn om tussen het rijden even zijn benen te strekken, ik om dan foto’s te maken. Ideale plek dus!

Opgelaten

Ik stoof op mijn eerste doel af, die grote lobbes van een hond die daar lag. Het vriendelijke bazinnetje kwam ook onze kant op en we raakten in gesprek terwijl mijn camera klik-klak continue klik zei. Ik werd vriendjes met de hond, Tubo, die een Amerikaanse wolfhond bleek te zijn. Lees verder

Na ons eerste hotel dachten we dat het niet beter kon, maar damn… wat hadden we ons daar in vergist. Ook ons tweede hotel bood een hoop luxe & leuke dingen!

Onze kamer

Een klein schattig dorpje, Grythyttan gästgivaregården, met meer dan 10 gebouwen waarin alle kamers onderverdeeld worden. Onze kamer (nummer 1) zat in het hoofdgebouw. En hoewel we nu geen jacuzzi hadden en geen sauna met uitzicht op flatscreen tv, hadden we wel andere pluspunten…

Een kamer in de kleuren lichtblauw, rood en wit: het deed me denken aan een strandhuisje. Maar dan een stukje groter! Een hemelbed vol gekleurde kussens en schattige barokke stoeltjes. Een wit bad op pootjes in de dubbele badkamer. In de andere helft bevond zich de douche en een toilettafel van een special soort steen. We weten de naam niet, maar dat is wel de steensoort die wij straks in ons nieuwe huis willen. Lees verder

Kanoën is leuk, op het water in de zon is genieten, je hoort enkel de vogeltjes fluiten en verkeer of andere bootjes zijn in geen velden of wegen te bekennen. Toch was ik niet helemaal op mijn gemak tijdens het kanoën.

Ik had namelijk mijn camera mee aan boord genomen. Correctie: de camera van medecursist Fred (hij moest eens weten, sttt Remo!), mijne is voor de derde keer naar Canon terug. De camera van Fred dus + al mijn lenzen en toebehoren. Waarde? Bijna € 3.000,-. En dat mocht natuurlijk niet in het water vallen… Lees verder

Na de horsels hadden we ook nog minder lachwekkende tussenstops. Tussenstops met mooie, gele kerkjes bijvoorbeeld. Met een mooie fotoresultaat!

Zelden kreeg ik zo mooi een gebouw op de foto. De kleuren van de kerk, de lucht en dan ook nog de mooie witte wolken erachter. Gemaakt met mijn groothoeklens. Ik vind hem mooi en vond hem daardoor wel een aparte blogpost waard. Lees verder

Op naar de eerste stad die we zouden bezoeken in Zweden: studentenstad Uppsala, even ten zuiden van Gimo, waar we hadden overnacht. Een stad waar ik veel goeds over had gehoord, maar waar we natuurlijk weer veel te kort tijd voor hadden.

Toch hebben we in een paar uurtjes een goede indruk van de stad gekregen. We zijn naar het slot gelopen, vanwaar je een geweldig uitzicht hebt over de stad, we zijn langs de Fyrisan gelopen, het water dat de stad in tweeën deelt. Op mooie dagen zie je hier de jonge stelletjes en studentengroepen genieten op de pier die er langs loopt. Gedecoreerd door gekleurde houten huisjes op de achtergrond. En dan is Laura, met haar camera, meteen verliefd… Lees verder