Meester Pierre

Inmiddels is het 15 jaar geleden dat ik de lagere school verliet. En dus ook al 15 jaar geleden dat ik slechts één jaar bij meester Pierre in de klas zat. Meester Pierre, de gitaarspelende tekenaar. Dat kleine, Indonesische mannetje dat – wat ik ook deed – nooit kwaad op mij kon worden.

Broerlief had al bij Pierre in de klas gezeten. Hij enthousiast, ouders enthousiast en ik dus ook enthousiast toen bleek dat ik groep 8 bij hem door mocht brengen. Met een grote klas (37 kinderen) kreeg hij aardig wat voor zijn kiezen. En ja, soms sprong hij even uit zijn vel, maar tien minuten later was het weer de vrolijke Pierre.

Pierre maakte indruk met zijn mooie naamtekeningen die je kreeg als je jarig was, zijn vrolijke gitaarspel en niet te vergeten de geweldige decors die hij maakte voor de afscheidsmusical, elk jaar weer. Maar bovenal maakte hij indruk door zijn humor en de gevoelens die hij – ook aan zijn leerlingen – toonde.

Halverwege groep 8 kwam Senka bij ons in de klas. Senka was samen met haar moeder en zusje gevlucht uit Joegoslavië, haar vader was daar achtergebleven (later overigens wel herenigd). Met de hele klas zouden we Senka snel Nederlands leren. Had je je taken af en geen bijles nodig (en dat had ik gelukkig zelden nodig) dan mocht je oefeningen met Senka doen. De moeite loonde. Na een half jaar ging Senka – tegelijkertijd met de rest van de klas – naar de middelbare school. De manier waarop Senka direct bij de klas hoorde en werd geholpen, ontroerde Pierre. En op een avond heeft hij een radiozender opgebeld en de hele klas bedankt. Uiteraard lagen wij al op bed. Maar hij had het opgenomen en toen hij het de volgende dag afspeelde in de klas, glunderde iedereen van trots.

Ik was overigens niet altijd de ideale leerling. Ik kletste –ja, toen al – nogal veel. Regelmatig kreeg ik strafwerk. Maar ik wist er altijd onderuit te komen. Moest ik 50x de woorden van de week overschrijven, dan typte ik dat op de computer en ging met copy/paste aan de slag en printte het vervolgens. Pierre kon er om lachen! Een andere keer was ik mijn strafwerk in het weekend vergeten. Een mede-klasgenoot verklikte me. Ze kreeg op haar donder vanwege het verklikken, en ik kwam er mee weg.

Of ik een van Pierre’s lievelingen was? Geen idee! Ik weet wel dat ík verdrietig was dat ik Pierre moest gaan missen. En dus ging ik trouw op vrijdagmiddag bij Pierre langs, na schooltijd. In het begin nog met oud-klasgenoten, maar die haakten al snel af. Ik heb dit ongeveer vier jaar volgehouden. Toen brandde de school af. Het was niet meer alsof ik op bezoek ging bij mijn basisschool, het nieuwe pand had ik weinig mee. Ik zag geen herinneringen meer als ik binnenstapte. Het vrijdagmiddagbezoek bloedde langzaam dood…

Ik heb Pierre daarna nog twee keer gesproken. Toen mijn moeder Sara zag en mijn vader Abraham heeft hij twee gigantische schilderingen van drie bij drie meter gemaakt die tegen de garage stonden. Een Sara-koe voor mijn moeder en een Abraham-duiker voor mijn vader. En tijdens de voorbereidingen hadden we het weer ouderwets gezellig.

Dat is inmiddels zes jaar geleden en toch vraag ik me nog regelmatig af hoe het nu met meester Pierre is gegaan. Van horen zeggen weet ik dat het een tijd wat minder met hem is gegaan. En dat doet mij stiekem een beetje verdriet. Iemand die mijn zo’n goed laatste jaar op de lagere school heeft gegeven, en die altijd voor iedereen klaar stond, hoort in mijn ogen heel oud en gelukkig te worden…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *