Weg ouderlijk huis

Wees gerust, de kop van deze post klinkt wat dramatisch, maar zo erg is het nu ook weer niet…

21 jaar en 27 dagen. De tijd die ik heb doorgebracht in mijn ouderlijke huis aan de Kruin in Huizen. Oké, voor de mierenneukers onder ons, je mag de twee weken vakantie per jaar er ook nog aftrekken. Duidelijk mag zijn dat het een lange tijd was. Toch kostte het me geen moeite om daar weg te gaan. Wat wil je; ik was verliefd en Ferry had een eigen appartement. Makkelijke keuze toch?

Ik herinner me nog één moment dat het raar was en de angst mij om mijn hart sloeg. Begin juli 2002 (ik was dus net verhuisd) studeerde ik af. Mijn afstudeerfeestje hield ik, na de diploma-uitreiking, nog wel in mijn ouderlijk huis. Daar was immers meer plek. De diploma-uitreiking vond plaatst in het HvA-gebouw in Amsterdam. Bloedwarm! Het eerste wat ik dus wilde doen toen ik aan de Kruin arriveerde, was me omkleden. Ik vloog naar boven, naar mijn oude kamer. Maar je raadt het al: de kast was leeg, en er was geen kleding.

Voor de rest heb ik nooit last gehad van weemoed naar mijn ouderlijk huis. Al moet ik wel zeggen dat mijn vader wel erg snel mijn slaapkamer omgebouwd had tot werkkamer. Stiekem zat hij er vast al langer op te azen…

Maar goed, geen heimwee dus. Ik kwam (en kom) immers nog regelmatig bij mijn ouders. Maar dat veranderde vorig jaar. Mijn ouders hebben altijd gezegd: “Als jullie beiden het huis uit zijn, gaan we kleiner wonen.” En ik dacht altijd ‘Jaja, eerst zien dan geloven’. Maar inderdaad, Patrick was een jaar het huis uit en de zoektocht begon. En gek genoeg kwam dat toch nog onverwachts. Binnen no time hadden ze een huis (of eigenlijk appartement) gevonden en niet veel later was míjn ouderlijk huis verkocht. Want zo voelde het…

Ik had verwacht – en dat proef je misschien al hierboven – dat het pijn zou doen, dat het raar zo zijn daar na bijna 27 jaar niet meer te kunnen komen. Maar gek genoeg doet het me weinig. En ik denk dat dat één simpele reden heeft; ik zie dat mijn ouders gelukkig zijn op hun nieuwe plek. Dat ze zich er thuis voelen. En dat maakt dat ik me er ook thuis voel.

Ondertussen weet ik wel dat het huis aan de Kruin volledig verbouwd wordt. Ik weet ook dat mijn ouders daar welkom zijn om een kijkje te nemen (wat mijn vader al een paar keer heeft gedaan). Mam, wanneer gaan wij een kijkje nemen? Toch eens zien wat er gebeurd is met de werkkamer, cq mijn oude slaapkamer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *