Die ene vriend van de middelbare school

In 1997 kwamen we bij elkaar in de klas, 5 havo. Hij was het jaar daarvoor gezakt, door de Pfeiffer als je hem moet geloven. Hij was de pias en behoorde tot het populaire groepje. Ik was wat meer op de achtergrond en behoorde duidelijk niet tot de populaire groep. Toch werden we vriendjes…

Hoe hij mij zag? Hij herinnert me nog als het meisje dat op zaterdag – na haar werk bij de bakker – lekkere broodjes langs kwam brengen, ik herinner me dat niet meer. Ik herinner me nog wel de vele potjes Photoplay bij de kartbaan, waar hij toen werkte.

Inmiddels zijn we bijna 10 jaar in het bezit van ons havo-diploma. Contact is er nog steeds. En dat is best verwonderlijk, hij woont namelijk al jaren in Amerika. Eén keer zag ik hem in Nederland, toen hij een weekje terug was. We gingen uit eten en natuurlijk photoplayen. De laatste keer dat ik hem zag was in 2007, nota bene in Manhattan. Samen met Ferry en Melissa (zijn vrouw) hebben we ons een dag vermaakt; Central Park, Strawberry Field, Brooklyn Bridge en uit eten bij Jeckyll en Hyde. Top!

Vanavond zie ik Luuk weer, hij is voor even terug. Om zijn definitieve terugkomst later dit jaar te regelen. Ik verheug me nu al op het etentje. Lekker bijkletsen. Hem vertellen dat dat ene meisje van de middelbare school, dat volgens hem het best kon zoenen van allemaal, inmiddels mama is geworden. En dat ze nooit meer dat perfecte lichaam terug krijgt. Gna gna.

Een ding is zeker: we zullen roddelen over de rest die we nog eens spreken. En wie weet… Photoplayen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *