Het meisje dat niets lust

That’s me. Tot ergernis van vele mensen. “Je weet niet wat je mist.” Nee, dat klopt, dus ik kan het ook niet missen. Vervelend is het wel, Ferry kan nooit een lekker met me naar de Japanner o.i.d. Veel mensen denken echter dat ik helemaal niet uit eten kan. Dat is niet waar.

Geef mij maar een lekker stuk vlees (helaas, de biefstuk heb ik af moeten schaffen wegens gezondheidsproblemen), lekkere patatjes of aardappeltjes en Laura is gelukkig.

Toch vind ik het gewoon simpelweg onhandig. Hoe kunnen we ooit verre reizen maken als ik zo moeilijk blijf doen, waarom kan Ferry alleen met anderen naar de Japanner of de Thai. Ik heb besloten er maar aan te gaan wennen. Nee, ik ga niet meteen heet Thais eten, maar gewoon weer vaker proberen.

Zo probeerde ik gisteren een stukje schol van Ferry. Nee, ik word er niet zo warm van als van een lekker stuk varkenshaas of een lamsrack, maar ik kreeg er ook geen kokhalsneigingen van. Voor mij een goed teken. Volgende keer eet ik weer een stukje mee, en de keer daarna ook weer. Wie weet geniet ik er dan steeds meer van…

En dan ben ik misschien ook eens van het eeuwige gezeur af. Zoals in de Libelle-tijd; tijdens gezamenlijke etentjes was ik het middelpunt van belangstelling. Juist, op een negatieve manier. Ik werd psychologisch ontleed. Leuk, 2 minuutjes, maar niet het hele etentje. Als dat eens over kon zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *