Kleine nichtjes worden groot

Dertien jaar was ik toen ze werd geboren, en wat was ik trots op mijn kleine nichtje – net zo trots als ik vier jaar eerder was op mijn kleine neefje, haar grote broer. Maar toch, met een meisje heb je als meisje toch wat meer. Zes jaar was ze toen ze per se dezelfde make-up wilde als ik. Dus elke verjaardag moest ik met haar mee naar mijn eigen kamer om haar mooi te maken.

Nu wordt ze bijna 14. Haar make-up hoef ik niet meer voor haar te doen, dat doet ze zelf wel. Haar moeder mag niet meer bepalen welke kleding ze aantrekt, dat doet ze zelf wel. En het liefst 3x per dag, voor elke gelegenheid wat anders. En natuurlijk geen C&A, stel je voor… Dat ze mijn oude kleding draagt en dat deze bij C&A vandaan komt, zeg ik maar niet.

En ja, dan komt het moment waarop je denkt: “Mijn kleine nichtje is niet klein meer, ze groeit nu uit tot een echte dame.” Oké, nu nog een dametje. Een dametje die mij vraagt of ik tampons bij me heb, omdat ze ze zelf is vergeten. Een dametje wiens MSN-naam altijd slaat op een van de jongens die ze weer eens leuk vindt. Een dametjes dat stiekem volop in de pubertijd zit en dat zich daardoor geweldig kan aanstellen. Een dametje dat ik dus ook regelmatig achter het behang kan plakken…

En toch blijft het mijn kleine nichtje. Een klein nichtje met wie we binnenkort een lang weekend ‘opgescheept’ zitten. Ze komt (wel op ons verzoek hoor) bij ons logeren; vrijdag 3 oktober halen we haar op. Zaterdag gaan we winkelen (“Gaat Ferry ook mee winkelen?”, “Jaaa”), kleding shoppen. ‘s Avonds gaan we naar de bioscoop en dan blijft ze nog een nachtje slapen.

Bang dat ik mijn kleine nichtje zat word? Nee. Al zal de gang wel handig zijn, daar heb ik tenminste behang.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *