Regenachtige dagen & modder

Gisteren en vandaag werd ik door een mede-Twitteraar geconfronteerd met mijn BMX-verleden: zijn zoontje van negen had een verjaardagspartijtje op de fietscrossbaan van Schagen. Daar waar ik een van mijn beste wedstrijden reed. Na afloop kon ik via Twitter de foto’s en filmpjes bekijken. En ik zag mezelf weer als vierjarig meisje omhoog geduwd worden door Michiel Wientjes, over de hoge heuvels.

Vandaag moest ik weer aan fietscross denken; al rijdend naar Nederhorst den Berg – om Kirsten thuis te brengen – door de regen. En niet zo’n klein beetje regen ook! En toen moest ik denken aan alle regenachtige zondagen, waarop we door weer en wind gingen sporten. Het wedstrijdseizoen liep van februari/maart t/m oktober en aan het begin én eind van het seizoen was het dan regelmatig huilen met de pet op.

Op zulke dagen trainde je ‘s ochtends weinig. Je zat met een dikke jas, en regenkleding, in de duck out (tentje langs de kant van de baan) te wachten tot je aan de beurt was. Papa liep met paraplu mee naar het parc fermé, waar je je ruim van tevoren moest opstellen (later volgden er gelukkig overdekte parc fermés). En dan reed je je eerste manche. Doorweekt en onder de modderspatten. En dan moest je nog twee manches, en eventueel een herkansing, halve finale of finale. In de auto lag er daarna weer droge kleding op je te wachten, maar de kou was doorgedrongen tot in je botten.

Niets lekkerder dan thuis onder de warme douche. Alleen… ken je dat, koud voeten en dan die warme straal er op? Oh, ik zakte letterlijk elke keer door de grond van de tintelingen en als ik er nu aan denk, voel ik het nog steeds. Wat ben ik dan blij dat ik op dagen als deze lekker thuis zit met de verwarming aan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *