Een meer dan geslaagd etentje

Nu ik zo druk bezig ben mijn smaakpapillen te ontwikkelen, deel ik dat ook graag met de mensen om me heen. En zeker met de mensen die er in het verleden best ‘last’ van hebben gehad…

’Wat is dat voor een raar kind?’ Dat moeten mijn schoonouders op zijn minst hebben gedacht, toen ze me net leerde kennen. Want al de eerste keer dat ik bij ze kwam eten, had ik ‘eisen’ wat ik niet wilde. Of liever… wat ik wel wilde. Aardappelen, sperziebonen en tartaar. Meer at ik bijna niet. En ja, als je zelf een gezin hebt waarin alles wordt gegeten en waarvan de jongens heel wat wegbunkeren, dan moeten ze op zijn minst van mij hebben opgekeken.

Moeilijke momenten leverde het wel eens op. Soms momenten van onbegrip. Ik voelde me al rot genoeg en als je je dan ook nog eens moet verdedigen, dan is dat niet altijd even leuk en makkelijk. Voor beide partijen. Gelukkig hadden ze na enige tijd wel door dat er geen redden meer aan was bij mij. Er bij neerleggen was de enige optie. Dus dat deden ze, al was het niet helemaal van harte…

En toen vertelde Ferry ze over mijn ‘ommezwaai’. Trots hoorde ik hem aan de telefoon zeggen dat we bij de Japanner waren geweest, dat ik sushi en Indonesisch had geprobeerd bij Jerry & Ingrid. Ik merkte, ook al deed ik niet mee aan het gesprek, hun enthousiasme aan de andere kant van de lijn. En dat deed me goed. Dus toen we zelf een geslaagd etentje hadden gehad bij La Mancha, besloot ik daar ook met hen te gaan eten. Om hen te laten zien dat het wel anders kan…

Vanavond was het zo ver, weer eten bij La Mancha. We hadden niet gezegd waar en voor Le Baron afgesproken, elders aan het plein. Binnen bij La Mancha zagen ze dat het een tapasbar was en dat verraste hen. Vind ik dat lekker? Nee, natuurlijk niet alles, maar ik kan mijn buik er aardig vol eten. En zij ook, bleek. Het ene bordje naar het andere kwam op tafel: Spaans brood met knoflookaoili, kippenvleugeltjes in knoflook, gerookte zalm (die zelfs ik lekker vond!), sesamtoast met surimi, paling en zalm, tonijnpasteitjes… En tot slot lekkere toetjes!

Aan het eind van de avond werd ik overspoeld met complimenten, dat ik deze stap nam en het durfde, terwijl het voor mij zo moeilijk was. Woorden die ik eerder van anderen hoorde, maar woorden die van mijn schoonouders – die er altijd zoveel moeite mee hadden – voor mij best belangrijk waren. En zoals mijn schoonmoeder zei: “Vroeger was je altijd een beetje een eenling, altijd apart bestellen. Nu ben je dat niet meer en hoor je erbij. Ik heb er geen moment bij stil gestaan dat je iets niet zou lusten.” En dat was het beste compliment dat ik kon krijgen!

Een paar weken geleden ben ik voor mezelf aan een reis begonnen; een reis om mijn smaakpapillen te trainen. De reis is nog lang niet afgelopen, maar voor nu geniet ik al van het resultaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *