Snoepjes voor een stuiver

Roze varkentjes, dropkrakelingen, zure matjes, felgekleurde hartjes, groene kikkers en zure bommen. Ik zie de potten nog staan op de fietscrossvereniging. En na elke training mocht ik kiezen.

Het liefst had ik alle snoepjes gekozen, maar dat mocht niet. Meestal kreeg ik een gulden en dan was het 10 snoepjes van een duppie, of 20 van een stuiver. Of ergens er tussenin. En elke keer was het afwegen. En maar treuzelen! Evenals de mensen voor me in de rij. ‘Schiet eens op’, dacht ik dan. Om vervolgens net zo hard te treuzelen.

Ook buiten fietscross kocht ik regelmatig deze losse snoepjes. Die winkel om de hoek van de Huizermaat (middelbare school) had een goede klant aan me. Vooral als ik ‘s middags economie had. De juf raakte namelijk altijd erg geïrriteerd als we aan het eten waren tijdens de les. En een geïrriteerde Marrigje (bijnaam Zwelgje) was leuk! Voor de les haalde ik dus snoep voor de hele klas en dan was het lachen geblazen.

Maar dan word je ‘oud’, kom je niet meer in die zaken. Koop je zakjes drop in de supermarkt, tijdens je wekelijkse rondje Jumbo. Geen losse snoepjes meer, gaan laatste stuivertjes, geen zure matjes. Maar goed, zolang je er niet mee geconfronteerd wordt, mis je het ook niet…

Heel af en toe word ik er mee geconfronteerd. Als ik bijvoorbeeld een doosje bonbons koop bij Smikkie, of vulling voor de redactie-snoeppot. En dan? Dan trakteer ik mezelf op een rood en groen zuur matje. Net als vroeger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *