Sinterklaas kapoentje

Nee, ik ben niet naar de intocht geweest van Sinterklaas, hoewel het dit jaar wel in Almere was. Mij te druk! Maar ik heb wel genoten van de beelden achteraf. Die smoeltjes van die kinderen die er nog heilig in geloven…

Geen intocht voor mij dus. Eerst wilde ik nog wel gaan, foto’s maken. Maar er werden 50.000 mensen verwacht en dat vond ik iets teveel van het goede. Ik besloot lekker het bos in te gaan om te genieten van de stilte. Later genoot ik wel van de beelden op tv en de foto’s in de kranten en op internet. Kleine smoeltjes, vaak geschminkt of met in elk geval een pietenpet. Ik vraag me af of ik ooit naar een intocht ben geweest, maar dat kan ik me helaas niet herinneren. Wel veel andere momenten…

Mijn oude rood/witte slaapkamer was de plek waar Zwarte Piet op pakjesavond binnenkwam om een grote mand met cadeautjes te brengen. Via het dakraam boven mijn bed. Gek genoeg vond ik dat nooit eng! Wel intrigerend. Zeker als je dan een tik op het raam hoorde, naar boven sprintte en daar de langverwachte cadeautjes stonden. En een voetafdruk op mijn nachtkastje… Jaren later hoorde ik dat de buurman bij ons aanklopte en mijn vader daar weer voor hun dochters. Hoe je als kind toch om de tuin wordt geleid door je eigen ouders (én buurman).

Verlanglijstjes

De voorpret begon overigens al lang voor pakjesavond, en zelfs al voor de intocht. Dat begon als de reclamefolders van Bart Smit en andere speelgoedzaken in de bus vielen. Dan ging ik op de bank zitten, met papier, pen en schaar. Oh en lijm. Zorgvuldig ging ik alle pagina’s af; wat wil ik dit jaar krijgen? En ik was natuurlijk altijd lief geweest, dus verdiende altijd dure dingen. Vond ik dan. Ik knipte mijn wensen uit en plakte ze op een groot vel. Met daarbij de naam van de winkel erbij, want hoe moest Sint anders weten waar hij mijn cadeautjes moest kopen?

Net als 99% van de kinderen geloofde ik heilig in Sinterklaas. Het was dan ook een teleurstelling toen mijn ouders op een dag vertelde dat hij niet bestond. We zaten in de auto en toen we thuis op het oprit parkeerden, kwam het hoge woord er bij mijn ouders uit. Ik reageerde des Laura’s; kwaad en teleurgesteld. En niet omdat ik bang was geen cadeautjes meer te krijgen, maar omdat mijn ouders me in iets hadden laten geloven dat niet bestond. Ze hadden tegen me gelogen…

In het begin denk je dat Sinterklaas nooit meer leuk is, maar dat is niet zo. Het blijft leuk! Want papa en mam kopen heus nog wel cadeautjes voor je. En pepernoten krijg je ook nog steeds. En stiekem werd het ook leuker. Want nu mocht ik ook meedoen met de grote mensen. Ook surprises maken en gedichten schrijven. En met dat laatste dreef ik de familie tot waanzin. Ellenlange gedichten schreef ik, soms tot wel 200 regels. Ze sloegen nergens meer op, maar het was zo leuk om familieleden te pesten die een hekel hadden aan voorlezen. Vooral mijn broer was een leuk slachtoffer…

Later speelde ik zelf af en toe voor Zwarte Piet. Nee, ik was niet geschminkt en had ook geen apenpakje aan. Maar als oma Sinterklaas vierde voor de kleintjes (ik heb zes jongere nichtjes en neefjes die 10 tot 20 jaar jonger zijn) moest ik altijd net naar de wc als Zwarte Piet pepernoten naar binnen strooide. Hadden die kids echt niet door dat ik dat deed vanuit de gang? Onschuldig, naïef, maar oh zo lief!

Dit jaar voor ons geen pakjesavond. We hebben onszelf een weekendje Parijs cadeau gedaan. Omdat we lief voor elkaar zijn geweest dit jaar. Een beter cadeau kan volgens mij niet. Geen Sinterklaas-sfeer daar, maar daar ga ik de komende weken in ons koude kikkerlandje nog even van genieten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *