Door de ogen van mijn ouders

Ooit was ik een klein, onschuldig meisje met een paardenstaartje. Nu ben ik een eigenwijze, volwassen meid die dondersgoed weet wat ze wil. Ik heb me nooit afgevraagd hoe mijn ouders die groei hebben ervaren. Totdat ik het nummer Dochters van Marco Borsato hoorde.

Vorige week was ik thuis aan het werk toen ik een Hyves-berichtje van mijn moeder kreeg. Dat is al een wonder, want ik heb haar account aangemaakt, maar vervolgens gebeurt er weinig mee. Althans… ik krijg nooit krabbels. Tot nu! En het was nog wel een krabbel met een filmpje. Hoe flikt mijn moeder dat? Zelfs ik kan dat niet. Wat voor filmpje? Die van de single Dochters van Marco Borsato.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik altijd fan ben geweest van de gevoelige nummers van Marco Borsato. Maar dat verdween toen hij nummers als Rood en Wit licht ging uitbrengen, niet mijn ding! Dochters daarentegen is een ontroerend nummer van een man die zingt over de groei van zijn dochter (waarom het nummer dan Dochters heet is me een raadsel). Van klein meisje die voor het eerst in zijn armen lag, totdat ze hem als klein meisje komt wekken. Van puber die het uitgaansleven ontdekt tot de dochter die verliefd wordt. Maar hoe groot ze ook is, in zijn gedachten blijft ze altijd klein…

Door dit nummer ben ik me gaan afvragen hoe mijn ouders mijn groei hebben ervaren, van klein, onschuldig meisje tot volwassen vrouw. Wat voelden zij bij alle hoogte- en enkele dieptepunten in mijn 27-jarige leven?

Hoe was het voor hen toen ik mijn eerste stapjes zette? Wat hebben ze gevoeld toen opa dood ging en ik als vijfjarig meisje tegen ze schreeuwde: “Nu is opa dood, en kan ik hem nooit meer zien en dat is jullie schuld!”, om vervolgens naar boven te rennen. Wat moet mijn vader hebben gevoeld toen hij mij in een kart de dood tegemoet zag rijden? Hoe trots moeten ze zijn geweest toen ik als ballerina (dan wel verkleed als smurf of piraat) eenzaam op dat grote podium in het theater stond?

Wat deed het met ze toen ik thuiskwam met mijn eerste vriendje, die lamlul die ook nog eens drie kwartier te laat kwam? Wat dacht mijn moeder toen ik zei “Mam ik wil aan de pil”? Zou ze toen gewenst hebben dat ik altijd klein zou blijven, dat haar droppie – zoals ze me noemde – nog geen seks hoort te hebben. Hoe veel verdriet zouden ze hebben gehad, toen ze mijn liefdesverdriet zagen toen mijn eerste echte vriendje het na een jaar uitmaakte? Hoe trots waren ze toen ik mijn HAVO en later HBO-diploma haalde? Wat voelden ze zich toen ik als eerste kind het huis verliet om aan de overkant van het water te gaan wonen?

En het rare is, ik heb het hier nooit met ze over gehad. Ik weet dat ze trots op me zijn, om alles wat ik doe. Maar hoe ze het echt hebben gevoeld? Misschien moet ik dat eens vragen… Dank je, Marco!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *