Witte chocolade met een bijsmaakje

Vanaf Les Invalides liepen we door richting Montparnasse. Onderweg stuitten we op een schattig chocoladewinkeltje. “Zullen we…?” Ja, ondanks de prijzen moest en zouden we hier onszelf op iets lekkers trakteren.

De winkeljuffrouw was nog een klant aan het helpen, terwijl ik alles in me opnam. Hier moest ik foto’s maken. Ferry vond dat ik dat wel even netjes moest vragen. Oké, misschien heeft hij gelijk. Gelukkig kreeg ik een ‘oui’ als antwoord. Ik wilde de dame niet teveel afschrikken met mijn mega-flitser, dus dan maar roeien met de riemen die je hebt. Hoge ISO-waarde dus. Maar zo kon ik in elk geval de sfeer van het zaakje vastleggen.

En dan ben je aan de buurt en mag je kiezen. En alles ziet er zo geweldig uit! Voor mij was de keuze echter simpel; witte chocoladeflikken! Ferry koos uiteindelijk voor ouderwetse amandeldragees. En toen waren we bijna € 15,- armer (ja, en dat voor twee ons).

Dit adresje wilde ik onthouden, hier wil je zijn als toerist. En dus vroeg ik de winkeljuffrouw om een businesscard. Helaas kon ze geen Engels. En mijn Frans komt ook niet erg ver, Ferry is er beter in. Na tien minuten handen- en voetenwerk snapte ze wat we bedoelden en liep ik weg met het adres. Voor jullie ook: Les Gourmandises de Nathalie. 67 Boulevard des Invalides, Paris. Metrostation Duroc.

Eenmaal op straat maakten we meteen de zakjes open. Zalig! Al was die witte chocolade niet helemaal wit. Er zat iets in; drank of kruiden. Ferry en ik konden het niet plaatsen. En de dragees? Die bleven de rest van de reis in Ferry’s jaszak, zodat hij er af en toe een kon pakken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *