Parijs, de stad van de liefde

‘Leuk, al die blogposts, maar hoe zit het nu met de romantiek?’, hoor ik je denken. Want ja, Parijs is natuurlijk de stad de l’amour. True! En natuurlijk merk je dat als je daar bent, al heb ik niet het schoolvoorbeeld van een romantische man…

Ferry had donderdag een mailwisseling met zijn baas. En toen zijn baas hoorde dat Ferry naar Parijs ging, typte hij: “Ga je haar eindelijk vragen? Dat werd tijd…” Ik gaf zijn baas gelijk, maar ik weet ook dat Ferry niets met trouwen heeft. Dus nee, dat zou niet gebeuren. Maar een beetje klefheid, een beetje romantiek, dat zou er ongetwijfeld wel zijn.

Hoewel het mij daar niet eens om ging toen ik dit weekendje weg boekte. Ik wilde gewoon even weg, met zijn tweeën. Quality time! Want eerlijk is eerlijk, als je beiden fulltime werkt en je hebt daarnaast je sociale verplichtingen/cursussen/hobby’s/sporten, dan is er niet altijd tijd om optimaal van elkaar te genieten. En dat kan in zo’n weekend wel!

Geen rode rozen, geen serenades dus. Dat is niet des Ferry’s. Zou ook helemaal niet bij hem passen, denk dat ik hem voor gek zou verklaren. Wel: hand in hand wandelen langs de Seine, elkaars eten proeven in een Frans restaurant (wat is crème brulée f*cking zoet!), lekker lang knuffelen onder een extra dikke donsdeken, samen douchen (want deze douche was ruimer dan de onze)… En natuurlijk lange gesprekken onder het avond eten, filosoferen over die Berner Sennen die we ooit wel graag willen hebben en gewoon de dingen des levens.

Duidelijk geslaagd dus! Voor herhaling vatbaar, maar dan weer in een andere stad. Want we willen samen nog veel van de wereld zien. En nog meer weekendjes met quality time. En ik mis de rode rozen en serenades dan geen moment. Schat, blijf maar lekker de nuchtere vent die je bent. Dat houdt mij met beide benen op de grond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *