Geslaagde oefening

Al weken was hij er vol van; de grote oefening die op 16 december zou plaatsvinden. De oefening die hij samen met collega Jurie had voorbereidt voor alle deelkorpsen binnen Almere. De laatste oefening van Brandweer Almere, want per 1 januari gaan ze over in brandweer Flevoland. Een afscheidsoefening dus.

De afgelopen weken was Ferry veel aan het werk. Gepassioneerd. Out of the blue en best last minute hadden Jurie en hij de opdracht gekregen om een grote hulpverleningsoefening te regelen voor vier deelkorpsen: Almere-Stad (2x, vrijwillig en beroeps), Almere-Haven (vrijwillig) en Almere-Buiten (vrijwillig). En daarvoor moest veel, heel veel, geregeld worden. Regelmatig sprong Ferry ‘s avonds op van de bank om Jurie te smsen dat ze iets waren vergeten of om ideeën te delen. Notities werden elke avond bij zijn portemonnee gelegd zodat hij niets kon vergeten. Ik kreeg een steeds beter beeld van hoe de oefening er uit ging zien en hoorde alle ins en outs over het scenario. Maar een echt beeld vormen, blijft lastig. Gelukkig werd ik uitgenodigd om de fotografe van Brandweer Almere te zijn voor deze avond. Zo kon ik echt zien wat hij de afgelopen weken had verricht. Én ik kon mijn opgedane kennis in de fotografiecursus in de praktijk brengen.

Ook het hele scenario was van de hand van Jurie en Ferry. En dat scenario was flink angstaanjagend! Een kettingbotsing tussen 22 voertuigen, waaronder een tankauto van Shell die ze hadden geregeld. Tevens 21 personenauto’s, waarvan een deel op zijn kop, of op hun zij. Ook waren er meer dan 15 slachtoffers. Deels waren het Lotus-slachtoffers, mensen die dit vaker doen. Eigenlijk zijn het net toneelspelers met een grime-opleiding (zie ook het foto-album, voor hun soms levensechte verwondingen). De rest van de slachtoffers werd gespeeld voor jeugdbrandweerlieden van Almere en er waren nog twee poppen. Eentje die in de fik zou gaan, en eentje die was gespiest door een verkeersbord. Tja, dat kan je nu eenmaal niet met echte mensen doen…

De vier geplande voertuigen (wat er uiteindelijk drie werden door zieken en miscommunicatie) plus nog een hulpverleningsvoertuig, zouden hier hun handen vol aan krijgen. Om klokslag 18.30 uur werden ze gepiept en toen brak het ‘festijn’ los. Het moment waarnaar Ferry, en ik inmiddels ook, al weken naar uitkeek.

Ik weet natuurlijk niet precies hoe Ferry zijn avond heeft beleefd, ik kan niet in zijn hoofd kijken. Maar ik ken hem langer dan vandaag en heb hem natuurlijk wel even geobserveerd. En we hebben nog lang na liggen praten in bed gisteravond. Één ding is zeker: hij kijkt met een heel goed gevoel terug op de oefening! Hoewel je tegen een deadline (want ik vergelijk de oefening maar even met een deadline zoals ik ze ken als een website live gaat) altijd tegenvallers hebt, is ook dat weer een uitdaging. En de tegenvallers hebben totaal geen invloed gehad op de oefening. Deze was perfect geregeld, aldus de hoge piefen (altijd fijn!). Er kan geen één brandweerman zeggen ‘Ik heb niets gedaan!’, iedereen was hard aan het werk. Men was vol lof over het scenario. En dat die tankauto was geregeld, vonden ze helemaal top.

Ferry nam alle complimentjes bescheiden in ontvangst, maar ik zag wat het hem deed. Van binnen gloeide hij van trots. En ik trouwens ook. Hij heeft (samen met Jurie) een gigantische klus geklaard, waarvan ze bij de start niet hadden verwacht dat het zo goed zou lukken. Het was immers de eerste keer dat ze zo’n grote oefening moesten regelen.

En niet alleen Ferry had een geweldige avond, ook ik ben er nu – de volgende ochtend – nog vol van. Allereerst vond ik het gewoon gaaf dat ik er bij mocht zijn. Dat ik een beeld kreeg bij de verhalen die Ferry me vertelde. Maar bovenal was het een goede oefening voor deze fanatieke hobbyfotografe.

Overdag zag ik het nog somber in; mistig! En met mist fotograferen heb ik nog geen ervaring mee. Zou ik genoeg licht hebben? Zou ik genoeg tijd hebben? Daar komt dan weer de onzekere Laura om de hoek. Ik, die Ferry blij wil maken met mooie foto’s, ben dan bang dat de resultaten uiteindelijk tegenvallen…

Even voor 18.00 uur was ik ter plaatse. Op de Oude Waterlandseweg, vlakbij dat oh zo mooie kasteel. De Lotus-slachtoffers werden op hun plek gezet. Ofwel in auto’s gepropt. Ik kon rustig het terrein verkennen. Ik maakte wat sfeerbeelden en had zelfs even tijd om met statief aan de gang te gaan. En met het tegenlicht van de heftruck, die de laatste auto’s op zijn plek aan het zetten was.

Maar al snel kwam de eerste tankautospuit. Ik rende van hot naar her, bang elk moment te missen en te weinig tijd te hebben. Maar al snelde keerde de rust terug in mij. Ik liep overal rond, keek uit dat ik niet in de weg stond. Vaak zei ik even tegen de bevelvoerder: “Geef me maar een duw als ik in de weg sta.” Dan weten ze dat je rekening met ze houdt. Maar eigenlijk vonden ze het alleen maar leuk dat ik er bij was…

En dan ben je om 21.30 uur thuis. Op je camera staan om precies te zijn 450 foto’s. Meer dan 20% zou ik niet overhouden, dat wist ik meteen. Het was veel klooien met instellingen. Maar goed, al zitten er maar twintig mooie tussen. En ik wist dat er zeker een paar mooie foto’s tussen zaten. En dat heb ik natuurlijk niet laten wachten tot vandaag, ik ben meteen gaan kijken…

De omstandigheden waren niet ideaal, dat moet ik er bij zeggen. Te donker, te mistig! De meeste foto’s heb ik dan ook gemaakt op ISO 1600 en dat zorgt voor ruis, voor korrels. Vroeger zag ik dat niet, nu stoor ik me er aan. Ik heb de ruis gelukkig kunnen verminderen met iPhoto, maar je ziet het wel. Ik denk alleen niet dat ik het kan vermijden.

Maar de sfeer die ik heb neergezet daar ben ik echt heel erg blij mee. Je ziet het scenario goed in beeld. Ik heb acties in beeld gezet. De mensen achter de brandweer. Wat wil je nog meer? Oké, dat Ferry blij is met de foto’s. En dat was hij gelukkig…

Tevreden met het resultaat van mijn eerste fotografieopdracht dus. Maar bovenal trots op mijn eigen brandweerheld, die zich hier vol overgave op heeft gestort. En die er samen met Jurie zo’n fantastische oefening van heeft gemaakt. Chapeau jongens!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *