Zo bracht ik mijn oudjaarsavond door…

Ik heb mijn best gedaan, maar het lukte me niet. Ik wilde een keer echt oud & nieuw vieren zonder rekening te hoeven houden met de brandweer. Maar helaas, Ferry’s brandweerhart was groter dan mijn drang om echt oud & nieuw te vieren. Hij won. En mijn oud & nieuw werd onverwachts toch een topper… Kijk mee naar mijn avond!

Oké, hij draaide dan wel een dienst (van 17.00 tot 08.00 uur opspringen bij de vrijwilligers in Haven), maar hij had wel gezorgd dat het ook voor mij leuk zou zijn. Niet de hele avond op de kazerne met zijn tweetjes doorbrengen, maar bij een collega van hem en diens vrouw. Gezelligheid en geen risico dat ik onverhoopt om 0.00 uur alleen zou zitten. Goed geregeld mop!

18.30 uur. Enigszins verlaat door de NS en een dringneger kwam ik om 18.30 uur aan op de kazerne. De borrel die er tot 19.00 uur was gepland, was al afgelopen. Snel de auto dan maar veilig op het binnenterrein zetten. Want ja, die auto blijft toch heilig en vuurwerk is niet fijn. Op naar de Peppengouw, waar de betreffende collega woont. Oliebollen en appelflappen erbij en uiteindelijk belanden we op het onderwerp vakantie. Patrick en Tonnie hebben in augustus een rondreis langs de westkust van de Verenigde Staten gemaakt, gaaf! Ze laten ons de video zijn en we zijn om. Dit is gaaf! Natuur, cultuur & steden. En een fijne cabrio om over de highways en de binnenweggetjes te rijden. Zullen we in 2009…?

20.33 uur. We zijn nog naar de film aan het kijken als de pieper gaat. De mannen vliegen weg en Tonnie en ik praten gezellig verder. Over werk, over onze nuchtere mannen, over het brandweervak, over de Verenigde Staten. En voor we het weten zijn de mannen weer terug. Maar niet voor lang…

21.42 uur. Melding van een containerbrand op de Langshof. Ferry pikt nog snel een toastje met haring mee en weg zijn ze weer. Als ze nog geen uur later terugkomen, nemen ze nog meer mensen mee. Jan-Peter, een collega uit Haven die ook alleen thuis zat. En: een cameraman van Omroep Flevoland die een reportage maakt over brandweer Haven tijdens oudjaarsnacht. Ik heb werkelijk in een deuk gelegen; die man was zo nerveus, en aan het ijsberen. Wat als de pieper gaat? En oh ja, wij (de vrouwen) werden ook nog gefilmd, want ook de gezelligheid hoort er natuurlijk bij.

23.55 uur. Nog steeds geen nieuwe melding en de cameraman trekt ons naar buiten. We moeten (voor het plaatje) buiten aftellen, met een glas champagne in ons hand, terwijl achter ons het vuurwerk begint. Om 0.00 uur is het eerste wat ik doe Ferry stevig vastpakken. Ik ben blij dat hij er nog is, want om de een of andere reden was het voor mij belangrijk om dit moment met hem te delen. 2008 was een jaar waarin ik letterlijk met mezelf geconfronteerd werd en dat was niet iets waar ik blij van werd. Ik wilde dat jaar goed afsluiten en 2009 goed beginnen. En dat is me gelukt: met lieve woordjes, een fijne kus en een dikke knuffel. En traantjes in mijn ogen!

00.10 uur. Jantje lacht, jantje huilt. Zo snel ging dat vroeger ook bij me. Dus Laura droogt haar (vreugde)tranen en gaat doen wat ze zo graag wilde doen. Foto’s maken van vuurwerk. Voor ik van huis vertrok had ik nog snel een fotoboek geraadpleegd. Ze gaven een goede tip en vraag me niet om het uit te leggen, dat komt nog wel een keer, maar als je vuurwerk fotografeert komt zwart karton goed van pas. Ik had het niet. En toch ben ik niet ontevreden over mijn eerste vuurwerk-fotosessie. Ook zonder zwart karton kunnen ze best mooi worden!

01.24 uur. Lang genoeg lopen blauwbekken en vuurwerk vastgelegd, op naar de warmte binnen. Ik sms nog wat mensen die mij dierbaar zijn, mijn moeder belt en dan is het al snel 01.15 uur. Ik word moe, Ferry wordt moe. Tijd om ons naar de kazerne te brengen; ik voor mijn auto, Ferry voor zijn bed. En dan moet de rest ook mee, want als er een melding komt… En die komt! Precies op het moment dat we onze jas aandoen. Gebouwbrand in Almere-Buiten. Met zijn vijven in de auto, een gesjeesde cameraman naast me, en via de busbaan met blauw naar de kazerne. Geen tijd om mijn gordel om te doen en dat voelt niet fijn; we glijden letterlijk door de bochten.

Op de kazerne springt Ferry in de tankautospuit en dan komt er een abrupt einde aan onze gezamenlijke oudjaarsnacht. Maar met een glimlach op mijn gezicht, want ik zie mijn vent in de brandweerwagen, geconcentreerd en vol adrenaline. Dit is wat hij graag doet en daar zet ik volgend jaar zo weer oud & nieuw voor aan de kant…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *