Sjiek, maar toch niet sjiek…

Na een lange wandeling konden we – ondanks de tapas van die middag – wel een flinke maaltijd gebruiken. Gelukkig stond om 18.30 een etentje gepland bij Café Sjiek. Anders dan zijn naam doet vermoeden, is het helemaal niet sjiek. Het is meer een eetcafé, met Maastrichtse specialiteiten, kom maar op!

Te voet vertrokken we om 18.00 uur uit het hotel. Ruim op tijd, maar Laura wilde natuurlijk even fotograferen. De ‘skyline’ van Maastricht. Erg gaaf om te doen en ik vind dat het resultaat, die je bij deze blogpost ziet, er zeker mag wezen. Maar goed, ik had er uren kunnen staan en kunnen fotograferen, maar de buiken gingen rommelen. Dus op naar Sjiek!

Er stond op het programma dat het restaurant niet aan reserveren deed en dat het dus kon zijn dat we even moesten wachten. ‘Even’ bleek een ruim begrip. Binnengekomen was het barstensvol en na navraag bleek de wachttijd een uur. En nog erger: men wist niets van onze komst. Lichtelijk geïrriteerd was ik daardoor wel. Maar goed, drankje erbij (bier voor Ferry, wodka cassis voor mij) en de Maastrichtenaren observeren en het werd eigenlijk best een leuk uurtje 🙂 Wat ons opviel was de relaxtheid die ze daar hadden. In de Randstad had elke wachtende staan zuchten en steunen (wat ik eerst ook deed!) en hier maakten ze gewoon een praatje met elkaar.

Na een uur mochten we aan tafel. In een smal gangetje, met een tafel die je nooit voor je alleen hebt. Maar dat hinderde niet. En het eten was boven verwachting goed! Kreeftensoep, tournedos, ossenhaas: alles was perfect. Oh en de Vlaamse frieten ook. En natuurlijk: als het dan toch gratis is, schenk dan nog maar een keer bij 😛

Tijdens het eten kregen we gezelschap van Mr. B, ofwel Boris. Een hond van een van de stamgasten, die bij ons kwam ‘bedelen’. Echt bedelen was het niet, want hij bleef rustig zitten en zette hooguit een poot op je been. En tja, Ferry’s tournedos bleek te groot, dus waar ging hij heen? Naar Mr. B! En toen wisten we weer: later komt er weer een hond. Want ze blijven zo lief.

Na hartelijk afscheid genomen te hebben van onze gastheer (die inmiddels al had verteld dat onze komst dus wel met koeienletters in de agenda stond) doken we weer de kou in. Een geslaagde avond!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *