Kijk maar onder de staart van Nero

Huh, wat? Je zult ongetwijfeld hebben gedacht ‘Waar slaat die blogtitel op?’. En begrijpelijk. Alleen mijn ouders, oma en broer zullen dit snappen. Want dit was een uitdrukking van opa Teus. Dit zei hij altijd als je vroeg hoe laat het was. En Nero, dat was de herdershond waar hij zo dol op was.

1989, eind januari: opa krijgt een hartinfarct en wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Huilend snik ik tegen mijn ouders dat opa doodgaat. Ze stellen me gerust, opa heeft het overleefd en wordt weer de oude. En dat lijkt er ook op, en nog even en hij mag weer uit het ziekenhuis. Toch ben ik er niet op gerust, ik wil per se mee naar het ziekenhuis. Mijn ouders laten het toe en op woensdagavond zit ik aan bed bij een vrolijke opa. Op maandag mag hij weer naar huis. Tot die bewuste vrijdag…

Hij maakt een rondje met de fysiotherapeut. Een normaal rondje, tot hij instort. Er is geen redden meer aan. Mijn moeder wordt gebeld tussen de middag, terwijl ze ons in onze carnavalskleren aan het hijsen is. Met de wetenschap dat opa dood is, moet ik die middag wel carnaval vieren van mijn moeder. Ik ga, maar zit de hele middag jankend bij juf Inge (waar ik echt een hekel aan had!) op de school. Het is mijn schuld, ik had immers gezegd dat opa doodging. En dat was hij nu, doordat ik het had gezegd.

De begrafenis ben ik niet geweest. Ik had al nachtmerries nadat ik hem in zijn kist had gezien. Opa had namelijk een wratje op zijn ooglid. Deze zag je nooit, tot hij zijn ogen dicht had. Nachtmerries had ik er van. En stiekem wilde ik die woensdagmiddag ook liever balletten.

1977. Opa was inmiddels acht jaar dood, maar vergeten was ik hem zeker niet. Ik bracht de rekeningen voor mijn vaders zaak rond in Huizen en kwam dan altijd langs de begraafplaats. Regelmatig legde ik er een roos neer. Oma wist precies van wie hij was als ze daarna langskwam.

Wat ik erg vond was dat opa een groot deel van zijn kleinkinderen niet heeft gekend. Er waren er pas vier toen hij overleed en inmiddels zijn het er tien. En daarom besloot ik in 1997 een gedicht te schrijven, waarmee ik oma in tranen heb geroerd. Oké, als ik hem nu lees is hij niet heel sterk, maar voor een meisje van 15 is hij best aardig. En: 100% uit mijn hart!

acht jaar geleden
nog lang niet vergeten
ik denk nog vaak aan je
dat moet je weten

afscheid was er niet
wie had het dan verwacht ?
dat jij zou sterven
wie had dat gedacht ?

je begrafenis daar was ik niet
ik vond het eng, kon het niet aan
neem het me niet kwalijk
dat ik toen niet ben gegaan

je grafsteen is zo somber
het is er ook zo stil
ik vind het eng om erheen te gaan
toch is het wat ik wil

vertellen over je kleinkinderen
die je nooit zal kennen
het is een rare gedachte
toch moet ik er eens aan wennen

ik zal hen veel vertellen
goede dingen over jou!
over het knopje en nero’s staart
gewoon omdat ik van je hou

2009. Vandaag is het 20 jaar geleden dat opa overleed. En toch sta je er op zo’n dag weer bij stil. De kleinkinderen die hij nooit heeft gekend zijn tieners. Ik hoop dat hij mijn lieve nichtje Kirsten, die ongetwijfeld zijn knapste kleinkind is, vanaf een wolk bewonderd. Dat hij ziet dat ik goed terecht ben gekomen. Dat hij trots is op zijn zoon, mijn vader…

Toch heeft opa mij wat geleerd met zijn dood: wees zuinig op je lichaam! Opa had een te hoog cholesterol en deed daar niets mee. Dit werd zijn hart fataal. Elk jaar laat ik mijn cholesterol checken en dat blijf ik doen. Ik wil er niet op mijn 60e tussen uit knijpen. Mocht ik ooit kleinkinderen krijgen, dan wil ik ze zien opgroeien. Stuk voor stuk!

  4 comments

  1. Pat   •  

    Hee Lau,

    Ik hoor het hem nog zeggen, het knopje op het dashboard.
    Wat vliegt de tijd toch had, alweer 20 jaar.
    Hij was zeker ook trots op jou geweest, met wat jij oa met libelle en vakantie.nl hebt bereikt.
    En ook jou bewonderd hij vanaf zijn wolk boven samen met opa Roest, zitten ze grapjes over je te maken.

  2. Kris   •  

    Wat een lief blogje en wat zal je opa het fijn vinden dat je iets van zijn fout hebt geleerd. Dat je hebt geleerd wel zuinig te zijn op je eigen lichaam.

    Emotionele trut als ik ben moest ik stiekem met drie halve tranen lachen om Nero’s staart. Gedichten hoeven niet perfect te zijn, zolang ze maar gemeend zijn, en dat is ‘ie.

  3. Laura   •     Author

    WOW, wat een mooi compliment 🙂 Dank Kris!

  4. Laura   •     Author

    @ Pat: ik mag hopen dat opa trots is om WIE ik ben, niet om WAT ik presteer. Dat ‘ie trots is omdat ik zelfstandig en onafhankelijk ben, omdat ik doe wat ik wil en omdat ik gelukkig ben met Ferry. En niet om wat ik werkmatig bereik, want dat is maar een deel van mijn veel grotere leven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *