Bring back the memories

Zeventien was ik, toen ik afscheid nam van de Huizermaat. De middelbare school waar ik vijf jaar lang met veel plezier heen ging. Met pijn in mijn hart, zei ik gedag. Ik wilde niet naar die grote onpersoonlijke hoge school. Ik wilde vertrouwd in Huizen blijven, bij de leraren die we met de voornaam aanspraken en waar je legaal kon ‘spijbelen’. Vandaag ging ik terug in de tijd…

12 jaar was ik toen ik de overstap maakte van de basisschool (waar ik overigens ook met pijn in mijn hart wegging) naar de middelbare school. Een paar maanden voor aanvang moesten we kennis maken met onze mentorklas, de mentorklas die we drie jaar lang zouden hebben. En Laura? Die viel de week daarvoor op haar plaat en kwam met een dik en blauw gezicht aan. Die dag werd er een foto gemaakt voor het klassenboek, ik stond dus drie jaar misvormd in het klassenboek… Oeps!

En hoewel dat geen flitsende start was, en ik nooit het populairste meisje van de school ben geworden, heb ik een toptijd gehad. Met veel topmomenten, die natuurlijk in de loop der tijd wegzakken. Maar vandaag kwamen ze naar boven. Vandaag ging ik namelijk Luuk bezoeken. Luuk, een van de weinige klasgenoten uit die tijd met wie ik nog contact heb. En diezelfde Luuk is nu leraar op onze oude vertrouwde school. En zo liep ik vanmiddag de Huizermaat binnen, terug in de tijd.

Ik zag de oude natuurkunde/scheikunde-lokalen. De plek waar we ooit onze mentor soep gaven, die we tijdens verzorging hadden gemaakt. Wat hij niet wist, was dat er extra veel zout in zat. Vanaf buiten het lokaal zagen we hem les geven en zijn eerste hap nemen…

Ik zag de gang waarin vroeger de enige vier computers met internet stonden. De computers die je alleen mocht gebruiken als je een gele internetkaart had. Een kaart die je van een leraar kreeg als je vertelde wat je voor school ging doen. Ik kreeg hem elke maandag van de Duitse leraar en op vrijdag bracht ik hem terug. Ik was de interslet en de cyberjunk. Er is niet veel veranderd, behalve dat ik er nu mijn geld mee verdien.

Ik zag de ingang van de gymzaal, weliswaar met een vernieuwd pand er omheen. De gymzaal waar we ooit werden opgesloten door een leraar, doordat we ons te langzaam aankleedden. Daarna werd het een spelletje: laat je opsluiten en je hoeft niet naar de volgende les.

Ik zag de gang waar we onze eindexamenuitslag kregen. Juist die dag was er een storing. Niemand werd gebeld door de mentoren en niemand kon ons vertellen of we geslaagd waren. Een stuk of twintig scholieren, waaronder ik, besloten op school de uitslag af te wachten. We waren allemaal geslaagd en het was feest!

Ik dacht terug aan de ‘baaluren’. Uren die je legaal mocht spijbelen, drie per periode. Maar ja, de leraren noteerden dat vaak niet en zo kon je dus flink wat afwezig zijn. Het laatste uur economie op vrijdag bijvoorbeeld, als je het een-na-laatste uur een tussenuur had…

Ach, ik kan nog wel even doorgaan, want herinneringen te over na vanmiddag. Toch: als ik dan die pubers daar zie, was ik er ooit ook zo één?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *