Verrassing!

Ik ben niet iemand die mijn ouders met enorm grote regelmaat verrast. Niet dat ik mijn ouders stom vind, of omdat ik het niet leuk vind met ze. Nee, simpelweg omdat de situaties dat niet altijd toelaten en we al zo’n druk leven hebben. En met wij bedoel ik niet alleen Ferry & ik, maar ook mijn ouders. Die gelukkig niet elke zondag op de bank zitten te wachten tot we op de koffie komen…

Dan hadden ze ook lang kunnen wachten trouwens. Met allebei een fulltime baan, zijn de weekenden vaak volgepland met minimaal één sociale bezigheid. Weekendje weg met vrienden, een etentje, dagje sauna, soms Ferry die nog moet werken: de weekenden zijn zo gevuld.

En we hebben een soort gouden ‘regel’. Na ja, regel klinkt wat zwaar. Maar we proberen elk weekend een dag vrij te houden van sociale verplichtingen en andere mensen. Gewoon een dag met zijn tweeën. Een dag dat we thuis hangen en filmpjes kijken of dat we samen weggaan. Niemand om ons heen en even quality time. Het lukt niet elk weekeinde, maar we komen aardig in de buurt.

Mijn ouders zie ik dus niet altijd even vaak, er gaat gerust een maand overheen voor ik ze zie. En vervolgens zie ik ze drie keer op rij, dat dan weer wel. Verjaardagen, familie-etentjes, als ze een keer in de buurt zijn, als ik met mijn moeder naar het theater ga etc. Iets waar we echter nooit aan doen is de trouwdag van mijn ouders. De halve familie komt op bezoek, maar wij, wij niet.

Dat klinkt misschien als onwil, maar zo is het niet. Ferry’s vader is op precies dezelfde dag – 6 mei, dus gisteren – jarig. En dat is vaak lastig plannen. Zo hebben we eens de verjaardag van zijn vader moeten missen omdat mijn ouders 25 jaar getrouwd waren en vice versa missen we dus vaak de trouwdag van mijn ouders.

Dit jaar was het anders. We hadden het zo kunnen plannen dat we toch nog, ondanks dat Ferry’s vader 60 werd gisteren, even langs te gaan ‘s avonds. En ik ben dol op mensen verrassen, dus ik had niets verteld. Had mijn moeder alleen overdag nog even stiekem uitgehoord over of mijn vader haar niet mee uit eten nam. Doet hij nooit, maar zal je niet zien… Gelukkig waren ze ‘s avonds thuis!

Ik heb er een hekel aan de huissleutel van mijn ouders te gebruiken. Het is hun huis (en niet eens meer mijn ouderlijk huis) en ik bel dan liever aan, tenzij ze er niet zijn en ik moet wat afgeven. Zij vinden dat onzin. Ik moet en zal die sleutel gebruiken. Maar ik heb liever ook niet dat mijn ouders, terwijl ik thuis ben, mijn huis binnen komen denderen.

Gisteren besloot ik even van mijn eigen regels af te stappen en gewoon de kamer binnen te wandelen. De lach op mijn moeders gezicht zei voldoende. De verrassing was geslaagd! (en daarmee ook mijn avond, want ik zie mijn ouders graag gelukkig)

  1 comment

  1. Eline   •  

    Leuke verrassing! Kan me voorstellen dat jullie het druk genoeg hebben met van alles en nog wat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *