De eerste kennismaking met Istanbul

Varkensgriep – pardon, Mexicaanse griep – dat was het eerste waar we mee werden geconfronteerd. Niemand mocht namelijk het vliegtuig verlaten voordat de ‘griepformulieren’ waren ingeleverd.

En daarna hield het nog niet op: op de luchthaven liepen medewerkers met monddoekjes (alsof dat helpt!) en handschoenen. Ferry en ik kregen de neiging iedereen aan het schrikken te maken en heel hard te gaan hoesten en niezen. En het leek ons ook wel geinig als we een varkensmasker bij ons hadden gehad. Maar goed, na door een ‘temperatuurmeethalte’ te zijn gelopen, mochten we door om onze koffers te halen. Op naar de eerste indruk van Istanbul!

Al vanuit de taxi maak je kennis met de stad. Je ziet al snel de minaretten voor je opdoemen, je ziet vrolijke mensen verzameld in het park – zaterdag is immers voor veel Turken ook een vrije dag. “Oh dat is leuk, een vismarkt!” Snel aan de taxichauffeur vragen hoe het daar heet, daar moeten we een keer heen. Niet gemakkelijk trouwens, de Engelse kennis van de taxichauffeurs is nihil.

Na een taxirit van een half uur kwamen we aan bij Best Western Hotel The President. De piccolo neemt onze koffers over en we checken in, om vervolgens in kamer 102 te belanden. Een geweldige kamer, met een luxe badkamer (met bad!). We besluiten even te gaan lunchen op het dakterras op de zesde verdieping. Wat een uitzicht! De Blauwe Moskee links van ons en de Marmara Sea recht voor ons. Eerste indruk hotel: top!

Na een goede lunch word ik ongeduldig. Ik wil de stad in, ik wil een andere cultuur opsnuiven, ik wil foto’s maken… En natuurlijk, Laura zou Laura niet zijn als ze geen route had uitgestippeld… De eerste stop (op 4 minuten lopen van het hotel) is de Grand Bazaar (Kapali Carsi). Een drukte van krioelende mensen, niet zo gek op zaterdag. De een na de ander probeert je wat te verkopen en stiekem snap ik het ook nog: om de 10 meter vind je dezelfde kraampjes, allemaal concurrentie.

We komen overigens niet met lege handen buiten. Ik spot leuke cadeautjes voor de stagiaires. Niet alleen ik ben de laatste tijd druk, ook zij daardoor. En soms kan ik gewoon echt te weinig tijd voor ze maken. Tijd voor een beloning!

Ook scoren we twee zijden en kasjmieren sjaals: een voor schoonzusje, en een voor mij. Afgedongen van YTL 90 naar YTL 50 (delen door twee voor de €-prijs). Maar dan zijn we de drukte van de markt zat en ‘vluchten’ we naar buiten.

De volgende plek waar we naartoe willen is een aquaduct aan de rand van de stadsmuur. Via kleine weggetjes en een goed coördinatiegevoel proberen we de weg te vinden. Straatnaambordjes kom je hier zelden tegen en collega D. die onlangs in Istanbul was (en ons ook nog zakgeld meegaf!), was niet voor niets af en toe de weg kwijt.

Onderweg komen we langs een van de vele moskees. Door de buitenmuren ontdek ik een kleine begraafplaats. En tja, om de een of andere reden fascineer me dat. Ik fotografeer een schattig katje dat op een zerk van de zon ligt te genieten. Katten, zwerfkatten, kom je hier overigens overal tegen, in alle kleuren, maar vaak dun en de staart ontbreekt ook nog wel eens.

Maar we hebben een goed richtingsgevoel: wandelend door een schattig stadsparkje (naar wat later blijkt is de stad heel wat van deze parkjes rijk) doemt het aquaduct voor ons op. We besluiten hier een korte pauze in te lassen en terwijl Ferry geniet van de zon, leg ik een Turks gezin op de foto. Ik kijk toe hoe Turkse mannen immense wagens met vuil en waren voortduwen, op weg naar hun eindbestemming. En ik prijs me gelukkig met alle luxe die wij in Nederland hebben.

De wandeling gaat verder richting de Galatobrug (via deze brug kun je van de Bazaarwijk naar de wijk Beyoglu). Daar zal de Kruidenbazaar onze laatste stop zijn… Onder het aquaduct door lopen we via een immens drukke hoofdstad richting de Gouden Hoorn, een water dat dwars door de stad loopt. Langs een haven vol locals en vissers lopen we richting de brug.

Maar hoe graag we ook verder wilden, het was op dat moment genoeg. We waren om 05.00 uur opgestaan en inmiddels was het 18.00 uur. Het was klaar voor nu. Op naar het hotel, om daar een hapje te eten en vroeg in het enigszins harde bed te duiken. Morgen weer een lange, en bijzondere, dag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *