Idyllisch Büyükada

Rond 11.30 uur zijn we bij de haven, om de boot te pakken richting de Prinseneilanden. Het ziet er zwart van de mensen. Niet zo gek: het is zondag en ook de locals vertoeven dan graag buiten de stad. We gaan dan ook keurig in de rij staan om een kaartje te kopen…

Tijdens het wachten worden we door een Nederlands sprekende Turk aangesproken. Hij vraagt ons of we naar de Prinseneilanden gaan (ja, meneer) en geeft ons kaartje met de boottijden terug. “He, deze zijn anders dan die van het hotel”. Hij vertelt ons dat we de doordeweekse tijden hebben gekregen van het hotel en niet die van zondag. Handig! Kort daarop komen we erachter waarom deze meneer ons aansprak: hij heeft een restaurant op het eiland waar wij heen gaan (Büyükada), voor als we zin hebben in verse vis.

Dan is het tijd om een kaartje te kopen. Schrik niet: YTL 2,80 voor een enkeltje p.p. Ofwel: ca. € 1,50 voor een tocht van 1,5 uur. In New York was het wel iets duurder om op Liberty Island te komen…

En dan mogen we naar binnen. We stappen meteen de trap op, richting het dek. Want hoewel het ‘s ochtends bewolkt was, zien we nu enkel een stralend blauwe lucht en voelen we een warme zon. Niet binnen zitten dus!

We zijn een van de eersten op het dek. Maar niet voor lang… Het dek loopt vol met vooral locals en een enkele toerist. Druk, maar gezellig! Ik neem mijn zeeziekpilletjes enigszins aan de late kant in en als ik hoor dat het Nederlandse meisje ook zeeziek is, geef ik haar er ook een. Haar dank is groot, ze was ze zelf vergeten… Na een tijdje stil geschommeld te hebben in de haven varen we de Bosporus over richting de Marmara Sea. Om de haverklap loopt er personeel rond met lekkers; koffie, zoet brood, jus d’orange, yoghurt… Je hoeft niet bang te zijn te verhongeren, je kunt alles voor een schijntje kopen.

Ferry en ik genieten: van de zon, van het uitzicht, van de ervaring, van elkaar… En na een tijd op het open water te hebben gevaren komen de eilanden in zicht. En niet alleen de eilanden, ook de zeemeeuwen die inmiddels weten dat deze boten garant staan voor voer. De locals kennen het spelletje inmiddels: gooi brood naar de zeemeeuwen en ze blijven met zijn allen om de boot cirkelen. De toeristen – ja, ook wij – vinden het geweldig en pakken massaal hun fototoestel. Ja, ik ook! Nog leuker wordt het als de mensen het brood hoog in de lucht houden en de meeuwen het uit de hand eten. Geweldig!

Voor we het weten hebben we het laatste eiland bereikt. We stappen van de boot en komen tot de ontdekking dat de zee ons hongerig heeft gemaakt. We slaan linksaf een straatje in vol restaurants aan de waterkant. En wie komen we tegen? Juist, de Nederlands sprekende Turk. Hij showt ons zijn restaurant (Restaurant Milto) en zijn verse vis. Ik pas voor de vis en ga voor de lam. Ferry gaat voor gefrituurde vis, al zijn we even kwijt welke vis het was. Zalig is het in elk geval allemaal wel!

Na het eten maken we een gezonde wandeling over het autoloze eiland (op die ene politieauto na). Stiekem ben ik op zoek naar de koetsen die hier volgens de reisgidsen moeten zijn. En ja hoor, even later spotten we ze. Voor YTL 50 laten ze je in een uur het eiland zien. Ideaal en ook nog eens romantisch! En dus stappen we in…

Na twintig minuten krijg ik een beetje spijt. Het is warm en omdat het een heuvelachtig eiland is, is het flink afzien voor de paarden. Hadden we niet beter een fiets kunnen huren, die hier bij de vleet worden aangeboden? Gelukkig wordt onze rit enkele minuten pater onderbroken door een pauze. Paard kan even eten en drinken en op adem komen en Laura kon even foto’s maken. De rest van de tocht genieten we van het uitzicht en van het mensen kijken. Het uur komt ten einde op een groot plein, vol koetsen. Emmers vol paardenpoep staat er ook. Vlak naast een kraampje met vers fruit. Wij slaan even over!

Na een mooie middag op dit idyllische eiland. We stappen de boot op, wederom op het dek, en sluiten onze ogen. De wind en zon doen hun werk: na anderhalf uur komt Ferry bruin aan op de kade. En ik? Ik ben natuurlijk verbrand…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *