Gastvrij Zweden

Het eerste beeld dat we van de Zweden kregen, was dat ze allemaal even gastvriendelijk waren. In tegenstelling tot de Fransen proberen ze wel met Engels uit de voeten te komen, ook al zijn ze er niet zo gedreven in. Ze zijn niet bang om een stap harder voor je te lopen en vertellen je graag alles over hun zo geliefde land. Dit beeld werd voor ons op deze zonnige vrijdagmorgen nog eens bevestigd.

Onderweg naar Flen, waar ons volgende hotel lag en waar we zouden gaan paardrijden, zagen we links van ons een mooi meertje liggen. Met een naar ons idee koffiehuis en een mooie hond voor de deur. En in de verte nog een oud mooi huis. Ferry vindt het fijn om tussen het rijden even zijn benen te strekken, ik om dan foto’s te maken. Ideale plek dus!

Ik stoof op mijn eerste doel af, die grote lobbes van een hond die daar lag. Het vriendelijke bazinnetje kwam ook onze kant op en we raakten in gesprek terwijl mijn camera klik-klak continue klik zei. Ik werd vriendjes met de hond, Tubo, die een Amerikaanse wolfhond bleek te zijn. Maar ik voelde me wel opgelaten… ik maakte maar mooie foto’s, dan moesten we ook wat bij haar bestellen en dus wat terug doen, zei mijn geweten. Dus ik vroeg of ze ook wat te drinken had.

Ze had wel koffie, maar alleen gratis. Ze ging pas komende woensdag open en ze had net een koffiezetapparaat. Dan had ze een soort van generale en kon ze zien of de koffie goed was. Ferry wilde wel proefpersoon zijn en ik hield het zoals gewoonlijk bij water. Ook koek? Ja hoor, Ferry wilde die ook wel proberen. En nee, ze wilde er echt geen geld voor.

De korte tussenstop werd een langere tussenstop. Driekwartier, en een gezellig gesprek later, stapten we in de auto. Met mooie foto’s van de hond en het meer, en weer een beetje meer liefde voor de Zweden.

  1 comment

  1. Joyce   •  

    Wat een mooie hond zeg!
    Vind dit ook echt een gave foto! 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *