10 uur in een stalen kist

Mijn trouwe volgers weten het: ik ben niet dol op vliegen. Ik doe het puur omdat ik wat van de wereld wil zien, maar eigenlijk… Tja, dat krijg je als controlfreak, je legt je leven in de handen van een piloot en dat is een opgave.

Ik kan me daar dagen van tevoren druk om maken, en vervolgens zit ik met klotsende zweetoksels van angst in het vliegtuig. Dit keer had ik echter geen fut om me er druk om te maken. Ofwel, dat kleine beetje fut dat ik had, gebruikte ik om me druk te maken om het feit of ik wel op tijd beter zou zijn. En of ik niet bij de douane tegen zou worden gehouden vanwege Mexicaanse griep. En dus stapte ik dit keer eigenlijk zonder de gebruikelijke zorgen het vliegtuig in.

Nee, ik maakte me ‘s ochtends vooral druk om het feit dat ik 0,0% energie had. Dat ik meer dood dan levend op mijn voeten stond en dat ik het gevoel had elk moment door mijn benen te zakken. Maar dat ga ik niet teveel uiten naar Ferry natuurlijk, want de reis moet leuk blijven. En dus eten we een broodje op Schiphol en stappen we in het vliegtuig richting Londen.

Na een onrustige vlucht (veel wind) landen we op Londen Heathrow. We hebben precies 80 minuten om over te stappen, terwijl het minimum 60 minuten is. Aan de krappe kant dus! Als we de wachtrij bij ‘Flight Connections’ zien, zakt de moed ons in de schoenen. Gelukkig kijkt er een lieve dame van British Airways op onze tickets en stuurt ons via een andere beambte, waar geen wachtrij is. Het is nog wel even dringen bij de scanapparatuur. En Ferry houdt de boel nog even op door te gaan piepen en hij wordt onderheven aan een uitgebreide fouillering. Daarna trekken we een sprintje richting onze gate (inclusief klein stukje met de trein) en 20 minuten voor sluiting staan we bij de gate.

En dan begint het lange wachten. In een bakbeest van een vliegtuig. Buiten Curacao en New York zijn we nooit overzee geweest en dit vliegtuig is groter dan we gewend zijn. Een bovenverdieping, een superrelaxte eerste klas, waar we helaas niet verblijven… Toch is onze plek ook niet verkeerd: een achterste rij, dus we kunnen onze stoel makkelijk naar achteren doen. En: om de hoek van het toilet, ideaal voor Laura. Daar zou ik ook heel veel zakdoekjes gaan pikken, gedurende de 10 uur durende vlucht.

Vooraf had ik op Twitter nog aan mijn Tweeps gevraagd om ervaringen met British Airways, met name over de entertainment. Ik hoorde niets dan goeds. En terecht! Allen ons eigen tv-tje en een uitgebreid aanbod aan films. Ik begon met de film Knowing met Nicholas Cage, die ik al lang wilde zien. Leuke film, goed verhaal over de band tussen vader en zoon, maar het einde was zo nep, dat ik in slaap ben gevallen. Sorry! Daarna volgde een film over een jongen die achtervolgt werd door de geesten van zijn ex-vriendinnetjes. Lekker zoetsappig, en dus ideaal voor Laura. En uiteraard liep het zo af als je na 10 minuten al had voorspeld.

Ondertussen begon ik aan zakdoekje 44 en Ferry aan mijn maaltijd. We hadden nog ruim 5 uur te gaan. Dan maar even proberen te slapen. Maar met de toenemende droge lucht, begon mijn keelirritatie ook toe te nemen. En juist als ik in rust ben, komt dat naar boven. Slapen zat er dus niet echt in. Toen ik weer keek, bleken we nog 3 uur en 31 minuten te moeten. Oké, dan nog maar een film. Imagine that, met Eddie Murphey. Eddie kan het nooit verkeerd bij me doen, en nu dus ook niet. Wat een leuke rol en wat een überschattig dochtertje. Tranen stonden in mijn ogen toen ze aan het eind ging optreden, sentimentele kip die ik ben.

En toen was het laatste uur geslagen, het laatste uur in het vliegtuig wel te verstaan. De piloot hield ons regelmatig op de hoogte en via de schermpjes keken we mee. Uitzicht op een raampje hadden we niet en dat maakt het een vreemde gewaarwording: je hebt geen idee hoe hoog je nog zit en voor je het weet ben je al geland.

Daar zijn we dan: San Francisco, ons startpunt. Op naar de gruwelijke douane en dan onze bolide halen voor de komende 2,5 week!

  3 comments

  1. Arvid   •  

    Eerste etappe achter de rug en dat is allemaal goed gegaan! Nu kan het alleen nog maar beter worden, niet?

    Hopelijk ben je nu wel een beetje af van je verkoudheid!

  2. Joyce   •  

    Het ergste is dus achter de rug 😉
    Ik heb altijd zoooo’n hekel aan vliegen! Slapen lukt me niet, films kijken en spelletjes spelen is wel aan mij besteed, maar het is zo jammer dat je soms zo lang moet reizen om in een bepaald land te komen! 😉

  3. Puck   •  

    Vanaf nu kan het dus alleen nog maar beter gaan….
    Wat een mooie tijd hebben jullie voor de boeg!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *