Waarvan akte

Teneinde gelijke kansen te creëren gezien hun verschil in leeftijd, is de jongere partner bij vooroverlijden van de oudere partner aan diens nalatenschap verschuldigd een som in contanten ter grootte van een breukdeel van de helft van het verbleven vermogen van welke breuk de teller wordt gevormd door het verschil tussen de voor partijen geldende leeftijdsfactoren als bedoeld in artikel 5 van het uitvoeringsbesluit succesiewet 1956, en de noemer door de som van de bedoelde leeftijdsfactoren, gerekend naar de datum van het passeren van de akte.

Romantisch he, zo’n samenlevingscontract? Dat was het eerste wat ik dacht toen het concept gisteren op de deurmat viel (en het tweede wat ik dacht is ‘Mag het in godsnaam in Jip en Janneke-taal?’). Niet dat ik me er echt iets heel romantisch bij had voorgesteld. Dat werd me al wel duidelijk tijdens het gesprek dat we vorige week met de notaris hadden. Het zijn praatjes over de inboedelverdeling. Die we 50/50 doen. Als ik de camera op zou eisen en Ferry de auto en een van ons twee zou doodgaan, zouden onze ouders respectievelijk de camera of auto op kunnen eisen en dat willen we niet. Als ik doodga, behoort alles aan Ferry. Niet dat ik van plan ben dood te gaan. Net als dat we niet van plan zijn om uit elkaar te gaan – we weten dat we heftige stormen kunnen doorstaan met zijn tweeën – maar ook daar wordt over gepraat in een samenlevingscontract. En over je pensioen. Hoewel ik er nog niet aan wil denken hoe ik eruit zie als ik 65 ben. Of zal 70 dan de gepensioneerde leeftijd zijn? Maar goed… een samenlevingscontract hoort nu eenmaal bij het kopen van een huis.

Net als veel geregel overigens. Maar goed, ik sta bekend als regelnicht, dus het komt allemaal goed. Sterker nog: bijna alles is al geregeld. De keuken wordt nog dit jaar geïnstalleerd, op 28 december, twee weken vroeger dan verwacht. En dat allemaal omdat 2009 53 weken telt. De tegels voor de badkamer en de wc zijn uitgezocht, we hebben tegeltjes voor de keuken op het oog. Ons internet is al omgezet, de Nuon is ingeschakeld, verzekeringen zijn geregeld etc. Adreswijzigingen volgen, want we verhuizen pas per 1 februari. Overigens wordt er aan die verhuiskaartjes ook al gewerkt, en die worden echt superleuk! Enige dat nu nog moet gebeuren (en dat gaat zaterdag gebeuren) is dat de schilder langskomt en een offerte uitbrengt voor wat we willen laten doen. En dan hopen dat het meevalt. 🙂 Het weekend (of ergens volgende week) gaan we nog even langs Ikea voor wat kleinere dingen, de grote dingen volgen begin december, waar moeten we het anders al die tijd laten?

Weinig spannende dingen die nog moeten gebeuren, maar wel nog 5 weken (en één dag!) wachten. En als mevrouw ongeduld eerste klas kan ik je vertellen dat dat niet makkelijk is. Het liefst zou ik vandaag onze spullen al inpakken om morgen de nieuwe kamers in te gaan richten. Wie geeft me een hamerstoot en maakt me over vijf weken (en een dag) wakker?

  5 comments

  1. Kris   •  

    O, ik wil je die stoot wel geven! Ik wil er ook graag één. Tot 8 januari dan. Al dat geregel en gedoe is leuk, maar het liefst wil je er natuurlijk meteen in en lekker écht aan de slag gaan. Wij gaan overigens voor een GPS geloof ik, juist omdat het samenlevingscontract zó zakelijk klinkt dat heel de lol er een beetje van af is.

  2. Laura   •     Author

    @ kris: en wat is er dan leuker of romantischer aan geregistreerd partnerschap? (GPS, moest ff nadenken, betekent normaal iets heel anders!)

  3. Kris   •  

    Dat ik in ieder geval niet vast hoef te leggen tot in ieder detail wat er met onze spullen en geld gebeurt. Het blijft wat natuurlijker voor m’n gevoel. Slaat wellicht nergens op hoor, ben daar nogal een muts in.

  4. Laura   •     Author

    @ kris: hoeft bij samenlevingscontract ook niet, dan kies je voor 50/50, ofwel allebei eigenaar over alles en als er wat gebeurt evenredig verdelen. Zo voorkom je ook dat als een van de twee overlijdt, de ouders aanspraak kunnen maken op iets. Dat is ook hoe wij het hebben gedaan!

  5. Sassie   •  

    Klinkt allemaal heel zakelijk, maar als je daar bij stil kunt staan met z’n tweetjes en de noodzaak ervan inziet, dan weet je tenminste dat ‘t goed zit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *