De kracht van geur

Datum: 5 november. Locatie: trein die Amsterdam Centraal binnenrijdt. Zoals gewoonlijk ben ik aan het Twitteren, om mijn tijd door te komen. Passagiers stappen één voor één in. En ineens klap ik 11 jaar terug in de tijd en ben ik weer dat meisje van 17.

17 was ik toen ik mijn eerste echte vriendje kreeg. Oké, het was het tweede vriendje dat ik mee naar huis nam, maar de eerste ‘dumpte’ me al na drie weken. Vriendje M. zou langer blijven. Lang genoeg om zijn eerste kennismaking met mijn ouders goed te maken. Hij hing namelijk kotsend over de wc (na afloop van mijn verjaardagsfeestje) toen mijn ouders thuiskwamen. Gelukkig zijn mijn ouders ook jong geweest en houden ze zelf ook nog steeds van een drankje. Of twee, of drie, of…

Gek was ik van M. Met zijn wijde tuinbroeken en oversized Wu Tang Clan-kleding. Een grote bink met een klein hartje, zoals ik hem altijd geinend noemde. Naar zijn vrienden een grote mond en de stoere macho. Maar ik zag hem regelmatig huilen… Ik weet niet waar ik nu op viel: zijn huilende kant of zijn stoere kant, of stiekem de combinatie. Feit was dat zijn stoere kant uiteindelijk niet de meest fijne was. Opscheppen tegen zijn vrienden en met de meisjes flirten. Ik keurde alles oogluikend toe, bang hem kwijt te raken. Van een vrolijke tiener veranderde ik (nu achteraf gezien) in een grijs muisje. Bang iets fout te doen. Bang gedumpt te worden.

Maar natuurlijk gebeurde dat uiteindelijk toch wel… We waren net een jaar samen, we hadden gesprekken over de toekomst en toen had meneer opeens twijfels. Hij moest nadenken. Ja, dat kon wel drie weken duren. Met dank aan zijn vader (“M. Je weet donders goed wat je wilt, en als je zegt dat je nog wilt nadenken, doe je dat niet onder mijn dak, je laat Laura niet drie weken door een hel gaan!”). Drie dagen later belde hij op vanaf zijn beste vriend, de rest van zijn vrienden meeluisterend onder aan de trap. Op zijn bekende stoere toon natuurlijk. Het was uit. Na een jaar en 16 dagen. Huilend belde ik mijn ouders op, die op dat moment aan het afdansen waren. Tussen twee dansen door kwamen ze naar huis om te te troosten

Een tijd van verdriet brak aan. Alles deed me aan M. denken. En terwijl ik in rouw was, was hij de bloemetjes aan het buiten zetten in Lloret met twee vrienden. Een reis die we eigenlijk met zijn vieren zouden maken. Het enige wat ik kon doen was ‘s avonds mijn tranen laten stromen op mijn kussen. Een kussen waarvan ik liever niet had dat mijn moeder hem waste, want hij rook naar M. Nou ja, naar M.? Naar de kokoswax die hij altijd in zijn haar smeerde.

Helaas bleef het niet bij één verdrietige periode. M. en ik bleven elkaar aantrekken en afstoten als we elkaar wekelijks tegenkwamen in de kroeg. Meerdere keren ging het aan. En meerdere keren ging het weer uit. Vastbesloten dat ik de volgende keer ‘nee’ tegen hem zou zeggen, ging ik natuurlijk elke keer door mijn knieën. En dat wist hij maar al te goed…

Ik was 19,5 toen het hoofdstuk zich sloot. Na een laatste periode van drie maanden. De eerste twee maanden zei ik niets tegen mijn ouders, bang voor commentaar. Toen ik ze het vertelde, reageerden ze niet afwijzend en nodigden M. uit voor een gesprek. Ze wilden zien dat hij het goed met me voor had. Hij kwam langs op een zondag en mijn vader (die echt mensenkennis heeft) geloofde hem. Zes dagen later was het uit en bleek meneer de avond voor het gesprek te zijn vreemdgegaan. Het boek sloot zich, wederom vol tranen…

Een half jaar later leerde ik Ferry kennen. Mijn moeder schrok van zijn leeftijd, zes jaar ouder. Maar al snel zagen ze dat hij wel serieus was, toe was aan een relatie en niet de stoere bink was tegenover zijn vrienden. Hij bracht (en brengt me nog steeds) de rust die ik nodig heb als half ADHD-ertje. Stoere binken zijn gewoon niet geschikt voor mij.

En dan ineens voel je je dus weer dat meisje van 17, in de trein op weg naar huis. Nee, het was niet M. die instapte. Het was iemand met kokoswax in zijn haar. Het was ‘slechts’ de geur die mij 11 jaar terug in de tijd gooide.

  5 comments

  1. Puck   •  

    Apart he, hoe geuren zo’n sterke associatie kunnen hebben. Ik hoop voor je dat het nu niets meer dan een mooie herinnering is…

  2. Joyce   •  

    Soms heb ik ook wel eens herinneringen bij een bepaalde geur.. Vind dat altijd heel erg apart.

  3. Sassie   •  

    Ja dat ken ik… Die geurherinneringen nestelen zich heel diep!

  4. Laura   •     Author

    @ Laura: inderdaad. Dank voor het delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *