De Ikea-hel

“Aiai. Ik lees een bedreigende nachtmerrie van een Ikea-bezoek. Ik wens je sterkte en doorzettingsvermogen tot voorbij het magazijn”, zei @dorethv gistermorgen tegen me op Twitter toen ik vertelde over mijn Ikea-bezoek. Nachtmerrie? Ik had hier juist naar uitgekeken. Shoppen bij Ikea is leuk én bovenal weer een stap dichterbij ons droompaleis.

Mijn boodschappenlijstje (erg handig, die blijk je dus samen te kunnen stellen op Ikea.nl): een kast voor de werkkamer, een bureau, een stoel, een slaapbank. Het grote spul dus. En dan nog wat accessoires voor de logeerkamer, wat keukenbenodigdheden en ik zou vast ook nog thuis komen met extra spullen die voor het grijpen zouden liggen.

Juist omdat het veel was én omdat er van sommige producten (met name van onderdelen voor de kast, de belangrijkste aankopen) niet veel voorraad was, besloot ik vast op Ferry vooruit te lopen. Om 15.00 uur ‘ontvluchtte’ ik mijn werk (ik, zei de gek, was om 6.45 uur begonnen met werken) en nam de metro naar Bullewijk. Ferry zou dan ruim twee uur later komen en ik had rustig de tijd. De aankopen hadden we al overlegd, dus vol vertrouwen liet hij me winkelen. De gek!

Al winkelend lag er, lucky Ferry, niet zo veel voor het grijpen. Een extra vaasje, wat kaarsjes en daar bleef het dan wel bij. Ik vroeg hulp met betrekking tot de zelf samen te stellen kast, want daar had ik nog wat vragen over. Ook bij de verlichting voor deze kast had ik hulp nodig. Ik zocht een bestekbak (die ik wil gebruiken voor mijn naaispullen), maar die was helaas uitverkocht. Kwam ik achter nadat ik van showroom naar accessoireshop en weer terug was gestuurd. Goed voor de lijn zullen we maar zeggen!

Niet veel later was ik dan eindelijk klaar in de showroom en accessoiresshop. Aan mijn nog niet volle karretje te zien viel de schade nog mee. Maar nu zouden pas de klappers komen. Bang dat ik mis zou grijpen bij de kasten, toog ik eerst naar pad 50 en hoger. Daar waar al het Besta-materiaal zou liggen. Dat viel mee! Naastgrijpen deed ik niet. Ja, er waren geen zwarte lades meer, maar ik had inmiddels toch al besloten dat ik witte wilde. En dus stapelde ik een doos of 20 op de kar. Het was even sjorren en zeulen en ik heb even gevloekt. Ik bedoel, wie maakt er nu winkelwagentjes die niet op de rem kunnen? Dan rolt zo’n ding toch weg als je er wat op wilt leggen? Diezelfde ontbrekende remmen bezorgde mij veel problemen met de 3-zits slaapbank die ik er maar even in mijn eentje optilde.

Ook de rest van de meubels bleek op voorraad. Zelfs die ene stoel die volgens de website niet voorradig was. En: ik vond ook nog een heel geschikte bureaustoel. Kan ik die ook weer van mijn lijstje strepen. Het blad van het bureau moesten we wel nog even op een ander punt afhalen, maar die moesten we dan eerst even betalen. Oh ja, betalen: dat kon pas als Ferry er was en die was nog onderweg. Dan nog maar even de accessoiresshop in. Sorry schat, dat gaat je geld kosten!

Na negen kaarsen en twee schaaltjes te hebben ingeladen (de schade viel dus mee) was Ferry in Amsterdam. Ik showde hem wat ik had gepakt en liep de boodschappenlijst met hem na. Helemaal goed tot zover. Maar laten we niet te vroeg juichen, want we zouden erachter komen dat Ikea wel degelijk een kleine nachtmerrie zou worden, waarin een half uur mij 10 jaar van mijn leven kostte. Figuurlijk gezien dan!

Een deel van het geld dat beschikbaar is voor aankopen en inrichting komt pas later deze maand vrij. Deze week moest ook de keuken betaald worden en ja, dat hakt erin. En dus besloten we de aankopen van de Ikea op de creditcard te zetten. Dan hebben we respijt tot later deze maand. We zijn geen fervente creditcard-gebruikers en laten hem ook netjes direct elke maand afschrijven (m.n. internetaankopen), dus dit kon prima een keertje. Waar het niet dat we er bij de kassa achterkwamen dat Ikea alleen Visa en Maestro accepteert en geen Mastercard. Dat is me nog nooit overkomen in drie jaar tijd en zelfs in het buitenland heeft het nog nooit problemen gehad. En daar sta je dan met je mond vol tanden, te bedenken hoeveel er op de rekening staat?

Eerst dan maar de accessoires met de pinpas afrekenen, want dat zouden we sowieso doen. En ook dat zorgde voor een schrok: Ferry’s pinpas zat niet in zijn portemonnee. Nu had ik wel mijn pinpas bij me, maar zo’n missende pinpas kan wel zorgen voor een lege rekening o.i.d. Gelukkig konden de accessoires er nog van af en de mevrouw aan de kassa raadde me aan om met de Mastercard contant geld te pinnen bij de automaat in de hal. Goed idee! Ware het niet dat dit bedrag te groot was om contant uit te betalen. Een telefoontje naar de saldolijn van onze bank bleek echter een goed idee, we zouden het nog kunnen pinnen (en dan zouden we later wel kijken hoe te doen met de keuken).

Maar eenmaal bij de kassa dacht ik opeens ‘We hebben Maestro en geen Mastercard’. Het kan allemaal! En terwijl mevrouw de dozen inscande, kwam ik tot de ontdekking dat ik één van de twee kasten (waar onze grote wandkast uit wordt opgebouwd) mistte (in de war gebracht doordat één kast uit twee onderdelen bestaat). “Kunt u hem vast aanslaan, dan ga ik de kast wel halen en ook snel kijken of hij nog voorradig is?” Want ik bedacht me opeens dat er nog maar eentje lag toen ik de eerste had gepakt. Die ene lag er gelukkig nog en omdat ik nog een karretje moest pakken en bang was dat hij dan daarna zou zijn verdwenen, heb ik er een vrijwillige meneer bij laten posten. Mijn engel!

Eenmaal bij de kassa (met kar nummer vier inmiddels) aangekomen, bleek dat Maestro het logootje was op onze pinpas en niet de creditcard. Volgende vergissing dus! Ik was lekker helder nog door alle consternatie. Pinnen dan maar! Dacht je dat het nu goed was? Mis! Het glazen blad van het bureau dat we moesten betalen en elders ophalen waren we vergeten. De bon was kwijtgeraakt in de chaos en dus kon ik een nieuwe bon halen en nog eens langs de kassa. Waar ik een hartverzakking kreeg, Ferry was weg, de wagens stonden er onbewaakt en er miste een winkelwagen. “Als hij die maar naar de auto aan het brengen is…” Het zat een keer mee, dat was zo.

Samen inladen dan maar. En wat was ik blij dat Ferry een grote bus had geregeld, dit had nooit in de station van zijn ouders gepast. Het inladen zorgde overigens ook voor een geniale inval: Ferry’s pinpas was niet zoek. Die zat in de kontzak van mijn andere spijkerbroek na een bezoekje aan de snackbar de avond daarvoor. Oeps!

Na het inladen hebben we het tafelblad gehaald, een hapje gegeten bij La Place en alle aankopen bij zijn ouders gestald (tot vrijdag!). En als je denkt dat dit verhaal lezen al vermoeiend was, stel je dan voor hoe ik me na afloop van deze Ikea-hel voelde?

  3 comments

  1. DorethV   •  

    En dan heb je nog het geluk gehad dat de kast van je dromen niet van veredeld bordkarton is gemaakt. Dat je niet gestruikeld bent over enorm vervelende kinderen met hun mogelijk nog veel vervelender ouders. Dat de gangpaden niet geblokkeerd waren door ruziënde stellen van alle leeftijdscategorieën. Dat de mensen aan het tafeltje naast je geen ‘Tokkies zonder tafelmanieren’ waren. Dat alles wat op je lijstje stond aanwezig en heel was zodat je niet nogmaals deze hel door hoeft.
    Bij Ikea hebben ze soms best leuke spullen en het is er relatief goedkoop. Maar wat het je kost om voorbij de kassa te geraken vertelt niemand er ooit bij.
    Veel plezier met het inrichten!

  2. Laura   •     Author

    @ dorethv: het kan nog veredeld bordkarton zijn, het is nog niet uitgepakt 😉 Voordeel was dat ik al ‘s middags ging en het dus lekker rustig was en het restaurant heb ik niet gedaan. Normaal ook 0,0 problemen, kan wel wat hebben. Maar hier ging echt alles mis!

  3. Agaatt   •  

    Meiske, wat een leed! Zie het maar als een slechte generale. Die overdracht vrijdag en de klusperiode daarna wordt een juweeltje van een premiére!

    Succes met alles, lieverds!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *