Sentimenteel poppetje

Zo’n laatste dag van het jaar, het blijft apart. Over een paar uur verlaten we 2009 en begint 2010. Gedag zeggen tegen 2009: aan de ene kant doe ik het met liefde, aan de andere kant bracht het me veel goed. Wil ik dat wel gedag zeggen?

Of ik heb gewerkt vandaag? Ik was aanwezig en daarmee is alles gezegd. Van de normaal 300 aanwezigen in het pand, waren het er nu misschien 50. En op onze etage was het uitgestorven. Zo uitgestorven dat ik er haast down van werd en er niets uit mijn handen kwam. Om 15.00 uur verliet ik dan ook met toestemming van de baas het pand.

Lopend van het station naar huis, zo’n uur later, snoof ik de geur van vuurwerk op. In een keer was ik weer die tiener. Die tiener waar altijd veel vuurwerk in de garage klaar stond, want paps verkocht het immers. De geur van vuurwerk staat gelijk aan mijn tienerjaren. Toen er zoveel dingen waren waar ik me  nog geen zorgen om hoefde te maken, en wat ik nu wel doe als eeuwige piekeraar. Toen je ouders nog alles voor je regelden en geluk heel gewoon was. Soms zou ik zo die tiener weer willen zijn…

Onderweg naar huis, een 20 minuten durende tocht door de sneeuw, zet ik zorgzaam stapje voor stapje. Vorige week gleed ik al uit, niet nog een keer alsjeblieft. En terwijl ik dat behoedzaam doe, laat ik 2009 nog een keer de revue passeren. De woede die ik eerder dit jaar voelde, vanwege een teleurstelling zoals ik deze lang niet meer heb gevoeld. In gedachte voer ik een gesprek met diegene die me zo teleurgesteld had. En die zelfs na die teleurstelling het niet nodig vond me met rust te laten van een afstand. Woedend kan ik er nog van worden, maar het is mijn energie niet meer waard. Dat wordt dus anders in 2010! En wat ook anders wordt is de thuissituatie. Geen flatje meer aan de Cinemadreef, maar een geweldig huis tegen de Oostvaardersplassen aan. Want ja, dat was samen met de reis naar Amerika toch echt wel het hoogtepunt van 2009! Daar kan geen teleurstelling afbreuk aan doen…

En dan opeens overvalt blijdschap me. De afgelopen zes jaar was Oud & Nieuw geen feest. Niet dat het een drama was, maar Ferry was altijd oppiepbaar en moest op drie minuten afstand van de kazerne zijn. Naar mijn familie gaan zat er dan ook niet in. En vandaag, vandaag heeft hij geen dienst. Vandaag gaan we naar mijn tante en oom. En hoewel we doodmoe zijn, wil ik per se. Al zullen we het niet laat maken! Maar om 0.00 uur geef ik mijn eigen kanjer in bijzijn van mijn lieve ouders een heel dikke kus, denkend aan de mooie jaren die ons nog te wachten staan. In ons mooie huisje!

En daarmee sluit dit sentimentele poppetje het blogjaar dan echt af. Ik hoop jullie hier volgend jaar weer terug te zien. Om al mijn hersenspinsels, sentimentele gedachten en vrolijke berichtjes met jullie te kunnen delen.

  3 comments

  1. Serena   •  

    Ik wens jullie allemaal een heel gelukkig, gezond, sprankelend, vrolijk en knallend 2010!!!!

    Het is even een plakberichtje, maar zijn wat veel logjes vandaag…)

    Heel veel liefs,

    Serena

  2. Puck   •  

    De allerbeste wensen voor 2010. Ik hoop dat het nieuwe jaar, in jullie nieuwe huis jullie veel voorspoed brengt!

  3. Marieke   •  

    Gelukkig Nieuwjaar Laura! Dat het maar een schitterend 2010 mag worden voor jullie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *