“Casper is niet meer”

Drie jaar geleden was ik op de redactie van Libelle aan het werk. Mijn telefoon ging, mijn vader. De dag daarvoor had mijn oma een tia gehad, dus hij zou bellen hoe het met haar was. Maar het ging niet om mijn oma, mijn vader startte het gesprek met heel andere woorden…

“Casper is niet meer.” Dat waren zijn eerste woorden nadat ik “Hoi pap, hoe is het?” had gezegd. “Huh, Casper is niet meer. Is hij dood? Hoe weet je dat?” Hij antwoordde: “Het stond in de Gooi- en Eemlander”. “In de Gooi- en Eemlander, een rouwadvertentie?”, vroeg ik. Want dat leek me ook het meest logisch. “Nee, er stond een nieuwsbericht, hij is dood aangetroffen in zijn woning.”

Mijn hersenen gingen op volle toeren. Daar staan toch nooit namen bij, dat is toch raar? Mijn vader loste het raadsel snel op: “Hij heeft eind vorig jaar een relatie met Big Brother Kelly gehad, en is nu kennelijk publiek bezit”. Op dat moment schoot ik – van zenuwen, of omdat ik niet wist hoe ik moest reageren – in de lach: wie gaat er nu met Big Brother Kelly? (hoewel ik stiekem weet dat Casper Kelly, toen nog Ferry, al vanaf zijn jeugd kent)

Ik hing op, nog half lacherig en vertelde het aan mijn collega. “Is dat jouw neef?”, vroeg ze. Ik antwoordde totaal niet door hebbend dat hij echt publiekelijk bezit was: “Ken je hem dan?” Nee, ze had het op radio538 gehoord… Hij was dus echt publiekelijk bezit. Ik ging Google-en, zoals ik hem al zo vaak had ge-Googled, omdat ik hem mistte en weer contact wilde. En hoewel het me zeven jaar lang niet lukte hem te vinden met behulp van Google, kreeg ik nu meteen een ontelbaar aantal resultaten.

De eerste was een Telegraaf-link. Met een foto. Zo zag Casper er dan nu uit. Niet veel anders dan toen ik hem voor het laatst zag, ongeveer zes/zeven jaar daarvoor, op oma’s crematie. (En ook toen ik hem ‘s avonds in Shownieuws op een scherm van 1 meter bij 1 meter zag – dat was even schrikken! –  moest ik concluderen dat Casper in die tijd nauwelijks was veranderd)

De tweede hit die ik aanklikte, was een condoleanceregister die mijn neefje – Casper’s jongere broertje – inmiddels had aangemaakt. Uit dat register bleek duidelijk dat het een eigen keuze was. Gelukkig, geen misdrijf. Snel bleek dat hij flink wat dagen thuis had gelegen voor hij was gevonden. Moeder woont in het buitenland en broertje vond dat het toch wel erg stil was en kreeg Casper zelf ook niet meer te pakken. Het was een derde zelfmoord in mijn omgeving in korte tijd. En hoe raar het klinkt, ik snap (zeker na verhalen achteraf) wel waarom Casper zo wanhopig was, in tegenstelling tot bij de anderen die uit het leven stapten. Gezien de privacy van zijn directe familie (moeder, broertje) zal ik daar niet te veel over uitweiden. Maar Casper had geen leven om jaloers op te zijn. Deels door eigen ‘schuld’, maar later – toen hij zijn leven weer op de rails had – door het noodlot. Ik snapte dat hij naar zijn overleden dochtertje Zoë wilde…

En dan sta je voor een dilemma. Al jaren geen contact door een familieruzie. Maar eens was Casper je grote voorbeeld én een grote neef waar je trots op was. Ik moest en zou afscheid nemen. Ik legde contact met een andere tante en oom en zij vroegen toestemming aan Casper’s moeder. Of ik bij de condoleance aanwezig mocht zijn. Dat mocht! Ik was de enige uit ons gezin die de keuze maakte om te gaan. Ferry heeft dit deel van de familie nooit gekend en dus besloot ik alleen te gaan. Naar een plek waar ik alle familie van mijn moeders kant weer zou zien, familie die we niet meer spreken. Ik kan je vertellen, dat is geen makkelijke stap. Ik zag mensen fluisteren toen ik binnenkwam en ik ben niet goed in liplezen, maar kon nu duidelijk zien dat er werd gezegd “Wat doet Laura hier?”.

Afscheid nemen van mijn grote neef dus. Geen grote neef meer over. En wat betreur ik het dat ik nooit meer met hem heb kunnen spreken over die familieruzie. Een familieruzie die als zovelen als je het heel zwart/wit bekijkt – sorry dat ik het zeg, mam – uit kleine, opstapelende gebeurtenissen is ontstaan. Een ruzie die helemaal niet nodig was geweest. Maar een familieruzie wordt nu eenmaal overheerst door emotie… Een familieruzie die overigens ook mijn gedachte overheerste als ik aan Casper dacht. Want stiekem weet ik de ruzie aan zijn capriolen.

Maar gek genoeg kwamen na zijn dood opeens goede herinneringen naar boven. De keren dat ik daar logeerde. Hoe we samen aardappelpoppetjes maakten aan de keukentafel, en hij dat al snel kinderachtig begon te vinden, terwijl ik het liefst de hele herfstvakantie zo doorbracht. Hoe hij een arm om me heen sloeg als ik Jaws eng vond. Met een glimlach kan ik weer terugdenken aan de tijd dat we gingen schaatsen op ijs dat echt niet dik genoeg was. Gelukkig altijd met goede afloop. En stiekem voel ik me weer het favo-kleine-nichtje wat ik was toen hij mij als eerst (stoer zoals het hoort) inlichtte over het feit dat hij rookte.

Casper’s dood heeft veel verdriet gebracht bij de mensen om hem heen. En stiekem ook veel tranen bij mij. Toch bracht het wat goeds voor mij: als ik nu aan hem terugdenk, denk ik niet meer aan die ellendige ruzie, maar aan mooie herinneringen van voor de ruzie. Maar… zes/zeven jaar lang bleef ik hopen hem ooit te kunnen spreken over de ruzie, hem zelfs ooit weer als neef te hebben, gewoon met hem om te kunnen gaan. Die hoop is vervlogen op 12 februari 2007.

Lees hier alle blogs die ik over Casper schreef >>

  12 comments

  1. Ri   •  

    Mooi geschreven. Iedereen verdiend een groet neef. Heb de mijne ook al jaren niet meer gezien/gesproken. Af en toe een berichtje via mijn tante (ook al jaren niet gezien of gesproken). Gaat niet goed met hem, naar het schijnt. Maar nu is de stap te groot contact te zoeken. Ergens best jammer. Maar misschien ook niet. Ik kan hem niet helpen. En hij heeft nooit aangegeven dat ‘ie mij nodig heeft.

  2. Wondelgijn   •  

    Joh, wat een heftig verhaal! Ik ben er even stil van…. Maar ja, jij zit nog in die jungle, dus reageren kun je nu ook niet. Die familievetes herken ik (helaas) ook… Wat zit dat toch raar in elkaar, hè?

  3. Joeltje   •  

    Ik zit hier met tranen in m’n ogen te lezen.. deels omdat ik naar de muziek op m’n eigen log luister (10-02-2010) maar vooral om de herkenning in je verhaal, om jouw verdriet en om hoe mooi je het hebt opgeschreven.
    Als ik één ding heb geleerd in het leven (zeker in het afgelopen half jaar), dan is het wel dat je NU je kans moet nemen om iets “goed” te maken, al is het niet eens je eigen “schuld” (ik vind schuld zo’n lelijk woord..) want straks kan het niet meer. Ik dank God werkelijk op m’n blote knietjes dat ik m’n vader nog ben gaan opzoeken, 3 weken voor z’n dood, hoe traumatisch de aanblik ook was.
    Ik vind je superdapper dat je naar de condoleance bent gegaan, echt waar. De meeste mensen hebben die moed niet, jij wel. Dat zegt heel wat!

  4. Laura   •     Author

    @joeltje: zal jouw log later even lezen, is geen
    doen op mijn iPhone alles bij te houden. Maar wil jou, en de rest, even bedanken voor de lieve woorden. Helaas was goedmaken geen optie, hij wilde geen contact. Dan houd het op…

  5. Michel   •  

    Koester herinneringen zo mooi als deze en je neef blijft altijd bij je, ook al is hij er niet meer.

  6. Deirdre   •  

    Wat prachtig geschreven! Familie ruzies hebben wij helaas ook. M’n oom is pas geleden overleden, ik heb ‘m nooit gekend. Ik hoop dat de ruzies bijgelegd kunnen worden voordat er verder nog iets ernstigs gebeurt.

    Sterkte.

  7. Maaika   •  

    Jammer dat 12 februari voor jou een pijnlijke dag is… voor mij is hij mooi… dan is mijn meisje jarig… mijn meisje wat nu geen meisje is… ze is namelijk nu 18…

  8. 't Kleine Kikkertje   •  

    Poe, wat een verhaal. Heftig. Vooral vanwege familieruzies. Die zijn zo naar. Voor alle partijen. Helemaal als er dan zo’n einde komt, waardoor er niet meer gepraat kán worden. Niet meer bijgelegd, niets kan dan meer. Zo naar.

    Ik vind het onwijs stoer dat je toestemming vroeg voor de condoleance en wél bent gegaan. Hoe moeilijk het ook geweest zal zijn.

  9. Betty   •  

    Wat fijn dat je zo liefdevol over Casper denkt en voelt.
    Wat goed dat je op de condoleance was.
    Wat zou het fijn zijn als er geen familieruzies bestonden hè.

    Dank voor je mooie woorden

  10. Laura   •     Author

    @ betty: graag gedaan… Door mijn reis was het er niet meer van gekomen jullie persoonlijk te mailen

  11. Lnnkz   •  

    Wat een indrukwekkend en triest verhaal. Als je zoiets hoort vraag je, je altijd af waarom er ruzies bestaan.

  12. Martin   •  

    Lieve Laura,

    Ik weet dat dit een late reactie is maar via je vandaag geplaatste foto kwam ik hier weer terecht en wilde toch mijn gedachten even kwijt.
    Ik heb het verhaal gelezen met tranen in mijn ogen. Familie ruzies zijn me wel bekend zei het dan dat ze bij mij binnen het gezin plaats vonden. De ruzie met mijn vader (al weet het hij dat zelf blijkbaar niet) loopt nog steeds. De andere ruzie met mijn broertje is bijgelegd en we wandelen weer samen door dezelfde deur. Ik weet dus wel degelijk wat voor impact dat heeft.
    Blijf je neef in gedachten houden zoals je hem hebt gekend. Ik vind het knap dat je uit eigen beweging afscheid hebt durven nemen terwijl je daarvoor jezelf moest begeven in het hol van de leeuw so to speak.
    Aan de ruzie zelf kun je weinig veranderen als ik het zo hoor. Misschien komt het ooit weer eens goed. Maar veel energie moet je daar niet insteken.
    Bedankt voor het verhaal en sterkte. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *