Lodge vs lodge

Tijdens onze reis naar Suriname verbleven we vijf dagen in het binnenland. Makkelijker uitgelegd als jungle. We verbleven op twee plekken, elk twee nachten. Van maandag t/m woensdag in Palumeu en van woensdag t/m vrijdag in Awarradam.

Beide plaatjes waren per vliegtuig te bereiken en voor Awarradam had je ook nog een korjaal nodig. Ik was heel benieuwd naar beide dorpjes en met name naar het verschil. Jungle is toch jungle?

Van de twee dorpjes is Palumeu het meest zuidelijk gelegen. Vanaf het vliegveld waren we circa 75 minuten onderweg om alvorens te landen op de landingsbaan van gras. Je landt bij het vakantieoord waar we verbleven en even verderop vind je het dorpje. Op het oord mag je de Indianen (en hun kinderen) gewoon fotograferen zonder te vragen. Zij zijn allang blij dat ze door het toerisme brood op de plank hebben. In het dorpje moet je netjes toestemming vragen.

In de dagen dat we hier waren hebben we diverse activiteiten gedaan: we zijn gaan zwemmen in een rivier vol piranha’s, we hebben een jungletocht gemaakt en een granieten berg beklommen, we hebben leren pijl & boog schieten (en ik kan er niets van!), we hebben het dorpje twee keer bezocht en gehangmatteerd.

We sliepen in lodges, waar twee verblijven in waren gevestigd. In elk verblijf gingen twee journalisten. De kamers waren simpel. Smal bed, klamboe, wc en een douche met koud stromend water. Niet wat ik normaal gewend ben, maar het uitzicht vanaf de veranda maakte alles goed.

Wat opviel aan deze plek waren de bewoners. We gingen de eerste dag voor een korte kennismaking naar het dorp en daar deed iedereen (in de ogen van de journalisten) hun kunstje. De een zat op een stoel sieraden te maken, de ander sleep een pijl en boog en weer een ander was casavebrood aan het maken. Maar je zag niemand echt leven. En dat maakte het wat gemaakt. Liever fotograferen we mensen die zich niets van ons aantrekken. Toen we de derde dag weer naar het dorp gingen, stonden we dan ook niet echt te springen. Gelukkig viel het mee. Mensen zaten in de zon, kinderen renden over straat, oud Indiaantje was aan het vlechten: dit was hoe ze echt leefden. Behalve dan het geimproviseerde souvenirwinkeltje aan het eind.

Maar eerlijk is eerlijk: wij kijken wel anders dan een gemiddeld journalist, wie weet is dat ‘gemaakte’ wel hetgeen dat de gemiddelde vakantieganger graag wil zien.

Awarradam

Awarradam, een klein eilandje in de Gran Rio, ligt op 20 minuten (noordelijker) vliegen van Palumeu. Hier leven de altijd vriendelijke Saramaccanen. Het eiland is eigenlijk het oord. Veertien huisjes voor de toeristen en voor de rest wat personeelshuisjes. Een leuke, ongedwongen sfeer, en heel veel goedlachse mensen.

De dagen waren hier gevuld met relaxen aan de stroomversnelling Peti, verbranden, jungletocht op zoek naar kikkers, vaarochtend en de zon zien opkomen onder het genot van een broodje in de boot, piranha’s vangen, vogelspinnenjacht en het bezoeken van drie verderop aan de rivier gelegen riviertjes.

In dat laatste zat hem het grote verschil: deze mensen leefden. We kwamen daar en niemand trok zich er wat van aan. Je vroeg om toestemming voor een foto en in 99% van de gevallen kreeg je dat. Met een brede glimlach stonden ze voor je klaar. Kleine kindjes pakten je bij je hand en wilden met je spelen, of op je camera kijken welke foto je van ze gemaakt had. Ik werd verliefd op de dorpjes, en ik werd verliefd op Awarradam.

En dat kwam echt niet doordat ik nu een tweepersoonsbed had en een hangmat op mijn veranda. Het kwam door de mensen, het kwam door het unieke eiland. Het kwam door de mensen die ons liefdevol uitzwaaiden toen we weg gingen. Met pijn in mijn hart dan ook. Hoe graag ik de eerste week in Paramaribo wilde blijven, nu wilde ik niets liever dan er niet naar toegaan. En cocoonen op Awarradam.

  1 comment

  1. lizet   •  

    haha ahh klinkt echt super!!! al lijkt me vogelspinnen vangen een wat minder leuke bezigheid, maar ach dat neem je er dan bij he… misschien zou ik het ook durven als ik eenmaal in de “jungle” ben 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *