Magic point voor 2.0-chick

Mijn iPhone zit aan mijn hand gekleefd, mijn laptop sleep ik elke dag mee in de trein. Ik ben een echte 2.0-chick en het liefst 24 uur per dag online. Maar in de binnenlandse Surinaamse dorpen die we aan zouden doen, zou dat niet mogelijk zijn. Afkicken dus voor me! Eenmaal aangekomen in Paramaribo bleek het nog erger…

In het jungleoord waar we de eerste twee nachten verbleven, was alleen radiocontact mogelijk. Dat betekende dus ook helemaal geen contact met Ferry. Slik! Toch sloeg ik me er kranig doorheen. Ik gooide mijn iPhone onder in mijn tas (in de lodge die niet op slot kon, maar dat was allemaal veilig) en keek er niet meer naar om. Dat had toch geen zin! En weet je: het voelde stiekem een beetje als een bevrijding! Doordat ik geen iPhone bij me had, had ik ook geen tijd bij me. Ik leefde niet meer op tijd, keek er niet meer naar om en was totaal ontspannen. Natuurlijk had ik momenten dat ik dacht ‘Dit wil ik Ferry smsen, dit wil ik even met hem delen’, maar daar bleef het ook bij.

Op woensdag vertrokken we naar het volgende oord en daar zouden we wel bereikbaar hebben. Per vliegtuig landden we op Kajana en ik hoorde (nog in de lucht) mijn telefoon al piepen. Snel belde ik Ferry. Immers, ik wilde hem wel vertellen hoe stoer ik was dat ik met piranha’s had gezwommen. En gewoon zijn stem even horen. Vervolgens vertrokken we per boot naar ons resort en was mijn bereik weer weg. Stiekem werd ik er wel verdrietig van.

“Nootje, waarom hangen de mobiels aan dit huisje?” vroeg ik de gids toen ik zag dat er allemaal telefoons aan het beheerdershuisje hingen. En terwijl hij zei: “Dit is een van de twee plekken waar je op het eiland bereik hebt”, ging mijn telefoon waanzinnig piepen. Oké wel bereik dus! Volgens Nootje was er een magic point op het eiland. Hij nam me mee naar een bankje achter de lodges en liet me op de rechterpunt staan en mijn telefoon in de lucht steken. Bereik!

Duidelijk: de komende dagen zou ik hier regelmatig te vinden zijn om Ferry te smsen, danwel te bellen. En hoewel ik het eerder als een bevrijding zag, was ik stiekem toch wel blij dat ik vrijdag weer wifi tot mijn beschikking had in Paramaribo. Ik bleef een 2.0-chick.

Lees alle blogposts over Suriname >>

  1 comment

  1. lizet   •  

    ja tegenwoordig… tis maar lastig zonder telefoon! al is het ook wel eens lekker om hem niet mee te hebben 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *