Breekmoment in Suriname

Als je zo ver weg bent van thuis, je dagen helemaal gevuld zijn, je last hebt van vermoeidheid, je op pad bent met vreemden en het even niet mee zit, dan kan het zijn dat het allemaal even teveel wordt. En als emotioneel kippetje als ik, is het dan niet raar dat je even in janken uitbarst. Daar zat ik dan op de houten vloer van mijn lodge, met mijn rug tegen de muur. Dikke tranen over mijn wangen.

Ik weet het: ik ben een slechte eter. Ik lust weinig, ik kan bepaalde dingen niet hebben vanwege mijn darmen en die combi maakt dat ik – als een van de weinigen – altijd afval op vakantie. Persreizen zijn een ware test voor me, want ik mag niet zelf bepalen waar ik eet, en moet maar kijken wat er op mijn bord komt. En dan ga je weliswaar naar de bananenrepubliek, wat ik dan wel weer lust, maar ze serveren vooral dingen die ik niet lust. Weinig gegeten dus die week. Mijn reisgenoten vonden dat erg interessant en bovendien vermakelijk. En geloof me: ik kan best wat grapjes hebben, maar elke lunch was ik het ‘slachtoffer’…En na grapje 1001 ben je er toch wel klaar mee. Ook omdat je je mede-reisgenoten niet kent en op sommige mensen het gezegde ‘In elk grapje zit een kern van waarheid’ van toepassing lijkt te zijn. Langzaam kreeg ik een soort van haat-liefde-verhouding met de groep.

En toen ging die bewuste donderdag ook nog eens mijn camera kapot. Laura zuur. En terecht! Een van mijn mede-reisgenoten begreep niet waar ik me druk om maakte. Nee duh, hij had twee camera’s mee en tig lenzen. Hij kon gewoon doorschieten als dit hem zou gebeuren. En grapjes als “Tja, het is geen Nikon he?”, kan ik op zo’n moment echt niet waarderen. Ik zat gewoon in zak en as. Toen ik daarna ook nog eens een kleine aanvaring kreeg met een van mijn andere reisgenoten (ik klopte aan voor hulp bij mijn camera, maar hij bleek te slapen en was not amused) was ik er klaar mee. Ik vertrok naar mijn lodge.

Ver weg van huis. Zonder Ferry. Warme tranen over mijn wangen, diepe uithalen. Als een klein kind. Het liefst wilde ik naar huis. Ik kon toch niet meer fotograferen. En terwijl de ene traan na de andere bleef rollen, bleef ik tegen beter weten in met mijn camera spelen. Wat niet helemaal tegen beter weten in bleek, want die twee uur in de rijst bleken wel geholpen te helpen. Langzaam gleed er een glimlach over mijn gezicht.

Laura droogde haar tranen, deed nieuwe mascara op. En ging met lood in haar schoenen naar de groep. Uiteindelijk kwam het goed, ook met de groep. En beleefde ik nog een paar geweldige laatste dagen! Kennelijk had ik het breekmoment nodig als omslagpunt.

  1 comment

  1. Agaatt   •  

    Dapper meisje ben je toch!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *