Gooi die heupen los!

Als je op persreis gaat, zit er altijd iets in het programma waar niemand op zit te wachten. Zo moesten we ooit een übertoeristische kamelentocht doen in Israël, waar geen van ons allen over zou schrijven. Op deze persreis was het de zang- en dansavond met de lokalen bevolking, waarbij je ook mee zou moeten dansen.

Slechts één van ons wilde ook daadwerkelijk mee dansen. Zelf zag ik het totaal niet zitten. Ik heb het ritmegevoel van een… ja, van wat eigenlijk? Ik heb 0,0 (0f -10001) ritmegevoel en soepele heupen zijn al helemaal ver te zoeken. Zou hun dansen belachelijk maken en voor schut staan voor voor mij relatief onbekende reisgenoten. Ik ga mezelf toch niet voor lul zetten!

Maar goed, wat moet dat moet. Dus nadat ik tijdens de rondwandeling door de dorpen verliefd werd op Mafaella, moesten we er dan toch echt aan geloven. Stoeltjes werden in een krappe ruimte voor ons klaargezet en de bewoners (in felgekleurde kleding, van jong tot oud) gingen in een halve kring staan. Langzaam begonnen ze te klappen en hun zangkunsten te vertonen. Waar het over ging? Geen idee, ik ben die taal niet echt rijk. En elk nummer leek ook op elkaar, voor mij dan. Langzaam kwamen ook de dansers uit de halve kring tevoorschijn en op hun tenen deden ze de meest geweldige dansen.

Collega T. werd naar voren gehaald en tot mijn grote verbazing stond hij meteen op. Hij die zei nooit mee te doen, deed het toch. Dan kon ik toch ook niet achterblijven toen ze mijn hand pakten en ik een heupendans moest doen? Het zal er ongetwijfeld niet uit hebben gezien (en ja, ik krijg de videobeelden nog) en ik zal een verschrikkelijke kop hebben getrokken. Maar ik deed wel mee, in tegenstelling tot twee andere collega’s.

Na ongeveer drie kwartier kwam de finaleronde en moest iedereen dansen. We sloten ons aan en zelfs de twee collega’s die eerder afhaakten, kwamen op de ‘dansvloer’. Voor me stond een meisje van nog geen 4 jaar mee te doen. Even werd ik ‘jaloers’ op het feit dat haar heupen nu al soepeler zijn dan de mijne. Maar ja, dat is normaal in hun cultuur. Ik kom gewoon uit een a-ritmisch gezin. En bedankt! Ondertussen stond er een klein meisje naast me, lief kijkend. Ik nam haar op mijn armen en samen dansten we mee.

Onderweg naar huis, pikdonker, in de korjaal met de sterren boven ons, moesten we concluderen dat het uiteindelijk allemaal helemaal niet zo erg was. En dat we ons best hebben vermaakt. Soms moet je gewoon iets doen en verrast het je uiteindelijk op een positieve manier.

Lees alle blogposts over Suriname >>

  2 comments

  1. giensie   •  

    Zo heb ik in Brazilie meegedaan met Capoeira, 50 jaar oud met Hollandse gewrichten en heupen.Ook moest ik de samba dansen met diezelfde heupen. Ik heb witte krullen dus werd ik er altijd uitgekozen. Ach, bij kindjes van 4, 5 jaar is dat toch alleen maar schattig. En inderdaad, ik heb de hele avond genoten! Al stond ik voor l.l.

  2. Kris   •  

    Herkenbaar. Mijn ritmegevoel, soepele spieren en danstalent zijn samen met mijn richtingsgevoel ergers kwijtgeraakt. Maar toch dans ik veel. Het maakt niet uit dat het er niet uitziet, het gaat om de pret. Je lekker uiten op de muziek. Toen ik een paar jaar terug in Kenia was maakte het dan ook niets uit dat ik de liedjes in het Swahili niet begreep en dat de Kenianen geen flauw idee hadden waar ‘Het land van Maas en Waal’ dat we zongen over ging. De beat is kennelijk een universele taal en de soepel of stroef schuddende heupen zorgen voor een band tussen de dansers die converseren door middel van muziek. Dansen is heerlijk, of je het nou kan of niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *