Sandra: het toonbeeld van kracht, doorzettingsvermogen en levenslust

Ik wist niet of ik dit gevecht nog een keer aankon. Omdat ik, los van alle leuke dingen die ik deed of meemaakte, niet meer zag waarom ik leefde, wat mijn bestaansrecht was. Hier lag ik in bed, zesendertig jaar, nog altijd single, mijn moeder op de plek waar eigenlijk een liefhebbende man hoorde te liggen. In al die zesendertig jaar had ik niets bereikt, zelfs de afgelopen drie jaren hadden daar geen verandering in gebracht.

Een willekeurig citaat uit het boek Een van de acht, een citaat zoals ik er zoveel had kunnen kiezen voor deze blogpost. En toch koos ik deze. Het is een van de eerste citaten die ik las in het interview met Sandra in de Libelle van deze week. Sandra, voor zovelen de vrouw die op 40-jarige leeftijd overleed aan kanker en daar een boek over schreef. Maar Sandra is meer dan dat. Sandra was een geliefde Libelle-collega (*) en bovenal voor mij het toonbeeld van kracht, doorzettingsvermogen en levenslust.

Hoewel Sandra net als ik bij Libelle werkte, hadden we niet veel met elkaar te maken. Zij organiseerde de Libelle Zomerweek en ik hield een verdieping hoger de losgeslagen forumbezoekers van Libelle.nl in het gareel. Toch kwam Sandra regelmatig langs mijn werkplek lopen. Op weg naar haar zus, mijn manager, om een dagelijks praatje te maken. Twee zussen waar de liefde van af straalde, die alles met elkaar deelden. Dus toen Sandra de eerste keer ziek werd, waren we daar indirect getuigen van. We zagen hoe Sandra met al haar levenslust vocht, regelmatig nog aan het werk was en toch altijd even vrolijk was. Na een zware periode, ook voor zus Marleen, zagen we hoe Sandra de ziekte overwon. En hoe zus Marleen weer adem kon halen.

De overwinning duurde een paar jaar, een paar jaar was ze de kanker te sterk af. Waarin ze onder andere de marathon naar New York liep. En toen kwam de kanker terug. Sandra kapot, Marleen kapot. En hoe optimistisch Sandra ook deze keer weer bleef, het was een stuk zwaarder. Was het de eerste keer nog ‘gewoon’ een foutje van de natuur, de tweede keer werd het opeens ernst. Wist ze de eerste keer niet wat haar te wachten stond, nu wel. En dat maakte het zwaar, heel zwaar. Maar Sandra overwon wederom. En dat was het laatste dat ik mee kreeg, voor ik van het pand in Hoofddorp naar Amsterdam vertrok en daar mijn werk voortzette.

In januari sprak een ex-Libelle-collega mij aan op MSN: “Ik heb slecht nieuws, Sandra is dood.” Mijn hersens gingen razendsnel. Sandra, dat kon toch niet? Sandra was toch beter? Niets was minder waar. De kanker was voor de derde keer teruggekomen. Uitgezaaid, in haar keel en in haar lever. De artsen gaven het op. En uiteindelijk moest ook Sandra het opgeven: zij die altijd bleef vechten, maar er nu klaar mee was. Sandra ging, maar liet bij velen haar sporen na: de sporen van kracht, doorzettingsvermogen en levenslust.

En nu, nu ik haar boek lees, lees ik deze drie eigenschappen in elke regel. Maar ook lees ik haar angst, de pijn en alles wat samenhangt met die ongelovige K-ziekte. Het doet me eens dan meer beseffen dat ik vaker mijn borsten moet controleren. Want als je iets niet wilt, is het wel dat jou overkomt wat Sandra overkwam. En dat was Sandra’s doel met dit boek: mensen bewust maken van de noodzaak van deze controle. Zodat haar ziekte niet nutteloos zou zijn geweest. Ik zeg: Sandra, je hebt het hem hem geflikt! Vanuit de hemel, want helaas mocht je niet meer meemaken dat je boek uitkwam...

* Voor mijn nieuwe lezers: vóór mijn huidige functie werkte ik ruim 5 jaar bij Libelle.

  9 comments

  1. Joeltje   •  

    Tranen in m’n ogen heb ik. Zij schreef toch ook de column in Viva, of niet? Maakt ook niet uit, het is gewoon een topwijf geweest. Zelf in 2007 mijn moeder op 49 jarige leeftijd verloren aan diezelfde kloteziekte en laatst hoorden we van een vriendin van haar, bij wie het derde keer is vastgesteld. Bij haar dus geen uitzaaiingen, steeds opnieuw een primaire tumor. Over hoeveel pech man, je wint nog eerder de lotto.
    Vreselijk, sterkte voor iedereen die haar lief had.

  2. Laura   •     Author

    @ joel: yes, it is her

  3. Lnnkz   •  

    Mooi beschreven. Ik zet haar boek in mijn leeslijstje.

  4. Jody   •  

    Ook hier tranen in mn ogen en over mn wangen.
    Deze maand precies drie jaar geleden verloor ik mijn lievelingstante, ook op veel en veel te jonge leeftijd en een zelfde persoonlijkheid als jij hierboven prachtig beschrijft.
    Mooi geschreven hoor. Ik ga het boek op mn verlanglijstje zetten.

  5. Serena   •  

    Pfff, kippenvel tijdens het lezen…

  6. Rianne   •  

    Wat een heftig verhaal ,, ik moet echt moeite doen om mijn tranen in bedwang te houden. Ik zet het boek meteen op mijn lijstje.

  7. Marianne   •  

    Kippenvel en tranen in mn ogen ….

  8. Aukje   •  

    Jeetje, ik ben er even stil van!!!

  9. Wondelgijn   •  

    Vreselijk… het is en blijft iets ongrijpbaars, wat op de loer ligt als een dief in de nacht. Je beseft je dan ineens weer: “Waar gáát het nu helemaal om in het leven? Haal eruit wat erin zit!! Vandaag nog…”
    *zucht*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *