De kunst van het afdingen

Afdingen, het is nooit mijn ding geweest. Ik betaal gewoon wat ik er voor moet betalen en dat spelletje heb ik geen zin in. Maar in Thailand moet je. Anders betaal je de dubbele hoofdprijs. En dus leren mijn concollega’s mij de fijne kneepjes van het vak.

Na een lange eerste dag – en vooral een korte halve nacht in het vliegtuig – is iedereen in de loop van de middag moe. Een avonduitstapje zal er dus zeker niet in zitten, denk ik ‘s middags nog. Maar tijdens het eten (de gids zorgde voor chicken, not spicy, no curry) knappen we zienderogen op. Medejournalist W. wil naar een horloge kijken, een originele kopie en dus gaan we op pad.

Thailand is natuurlijk het land van de namaak. Jimmy Choo koop je hier voor een paar euro en een Rolex voor 100 euro. Niet echt, maar van een afstand niet te zien. Importeren? Geen probleem. Nederland heeft een gedoogbeleid van bijvoorbeeld drie horloges. Voor elk segment is weer een ander aantal vastgesteld, software is verboden. Een plek waar je in de avonduren goed kunt scoren is Path Pong.

Deze avondmarkt ligt in de rosse buurt van Bangkok. Je moet je dus vooral niets aantrekken van de mannen die je pussy-shows in willen krijgen. Maar voor de rest valt het mee, geen hoer te zien. Of ik heb oogkleppen op…

Het afdingen kan beginnen. De leider van onze groep geeft aan dat we onder de helft moeten gaan zitten, zeker omdat de baht hoog staat. Ik oefen op een paar sjaals, maar als ik omreken dat ik 12 euro heb betaald voor twee sjaals, ben ik volgens mijn concullega’s te gretig geweest.

Mijn portemonnee kan echt niet meer. Ik heb niets met Jimmy Choo, maar de portemonneetjes zijn wel mooi. En vuurbestendigd blijkt als de verkoper er een aansteker bij houdt. Voor nog geen 5 euro ben ik de gelukkige eigenaar. Eenmaal de smaak te pakken, koop ik nog een sjaal. Voor vriendinnetje Maaike, die fuchsiaroze sjaals uit het buitenland spaart. Max. 25 euro had ze gezegd. Is nog geen 5 euro ook goed?

Ik zie tientallen horloges en Ferry is horlogefreak. Vooral TW Steel. Wat ze hier overigens niet kennen, want het is een oer-Hollands merk. Wel spot ik een mooie TagHeuer, de Carrera uitvoering. Met vliegwiel, dag batterij. De eerste handelaar vraagt 2500 baht. Te veel! (44 baht = 1 euro) Ik krijg de prijs naar 1500, maar vind het nog te veel en loop door.

De volgende handelaar start met 3200. Hogere prijs om te starten geeft niet per definitie aan dat het een betere kopie is (je hebt originele kopies en kopies van kopies, ik zie het verschil niet). Ik laat hem keuren door H., die elk jaar een aantal horloges koopt in Thailand. Inmiddels heb ik de prijs naar beneden gebracht tot 1500, maar H. zegt 1000. Niet meer!

Uiteindelijk krijg ik hem voor 1000 mee. Of hij het waard is en in de toekomst goed blijkt te werken is de vraag. En of Ferry hem wel mooi vindt ook. Zo niet, het was een leuk spelletje voor 22 euro. Ik vrees alleen dat ik word gelyncht door mijn zwager, die in echte horloges handelt…

  6 comments

  1. Serena   •  

    Pingelen rulezzzz!!!!

  2. JeroeP   •  

    Je bent aardig aan het afdingen geweest als ik het zo lees. Ik ben daar zo slecht in… Ik koop dan dus maar niks of laat het aan een ander over.

  3. Ioni   •  

    Ik kan het niet, dus ik koop in het buitenland gewoon nooit bij kraampjes xD

  4. Marianne   •  

    Ondanks dat ik altijd veel van de prijs af krijg, heb ik achteraf altijd het gevoel dat ik alsnog afgezet ben. Ik kan wel afdingen, maar niet in die mate waarin het hoort.

  5. Deirdre   •  

    Je begint het te leren 🙂 Ik zou het je niet na kunnen doen!

  6. Ferry   •  

    Kijk goed bezig, lekker onderhandelen ben benieuwd waar je mee thuis komt. Zal hem niet dragen waar Mark bij is 🙂 Have Fun kus!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *