Dag grote ‘broer’

Je was er voor me, altijd. Vier, vijf jaar lang? Ik weet het niet meer, maar het voelde als een mensenleven. Je was mijn broer niet, maar op een dag bombardeerde je me tot je kleine zusje en zou jij mijn grote broer zijn.

Ik keek tegen je op. Jouw altijd wijze raad, jouw heldere inzicht, die mijn emo-persoontje naar haar ratio liet kijken. Die een tikkende tijdbom in mij langzaam stop zette. Die mij een spiegel voorhield op het juiste moment. Die mij opvrolijkte met lieve mailtjes, die elke keer een glimlach op mijn gezicht lieten verschijnen. Een van deze vele mailtjes kwam ik vandaag tegen bij het opruimen van mijn mailbox:

“Het lijkt soms alsof je niet weet hoe graag mensen je zien en hoe fijn het is om jou als vriendin (laat staan als zus) te mogen hebben. (…) Ik wil voor de zekerheid toch nog even melden dat ik in ieder geval onwijs trots op je ben en dat ik morgen alleen maar aan je zal denken. Kop op! (…) Het is mijn recht als ‘broer’ eindelijk eens tegen je te zeggen: ik hou van je (als broer/vriend, gewone vriend dan he)!”

Met een stekende pijn in mijn hart druk ik resoluut op de delete-knop. Grote ‘broer’ is verleden tijd, al even. Familie blijft voor altijd, maar dit was geen echte familie en dat bleek. In slechte tijden leer je je echte vrienden kennen. Kennelijk was de vriendschap niet wat ik had gedacht. De zinnen die hierboven staan verloren hun waarde, de vriendschap zijn glans. Onze wegen scheidden elkaar. Iets dat ik nimmer had verwacht… Ik was voor hem door het vuur gegaan!

Dat onze wegen vorig jaar scheidden deed pijn, heel veel pijn. Het was nog net geen liefdesverdriet. Maar het was wel een soort van rouwen. Maar na rouwen kwam inzicht. De vriendschap had zijn nut gehad, die was er met een reden. Die vijf jaar hadden veel nut gehad. Mij laten groeien. Mijn grote ‘broer’ had zijn taak voltooid en daarmee was het kennelijk einde vriendschap… Ik open al mijn mailboxen. Eén voor één verwijder ik de mailtjes die nog stiekem ergens rondzwierven. Ik wis mijn geschiedenis met ‘broer’ definitief; niet alleen uit mijn hoofd, dat was al gebeurd. Het heeft een jaar gekost, maar nu zijn alle sporen echt weg.

Maar alsjeblieft, lieve vrienden, als ik ooit nog een vriendschap heb die op zijn einde loopt, laat me dan op een nette manier gaan. Laten we dan liever uit elkaar groeien. Laat me niet zomaar vallen, geef me geen trap na of een messteek in mijn rug. Dat is geen manier om een vriendschap af te sluiten…

  8 comments

  1. Serena   •  

    En gelijk heb je!!!

  2. Joeltje   •  

    Ik heb tranen in m´n ogen, omdat ik de pijn herken. En je hebt gelijk. Sterkte.

  3. Rianne   •  

    Dit vind ik echt een mooi zinnetje:
    “Treur niet om mensen uit ‘t verleden,
    er is altijd een reden waarom die de toekomst niet gehaald hebben.”
    Het doet ontzettend veel pijn als een vriendschap eindigt.. ik hoop dat je je wat beter voelt, zo na het opruimen van de mailbox 🙂

  4. Wondelgijn   •  

    Oef, ik voel de pijn weer van het verlies van mijn 2 ‘zusjes’…. en ja, nog steeds heb ik stiekem het e-mailadres van beiden nog achter de hand… ergens… Het moet één van mijn 101 doelen worden om – net als jij – dit stukje af te sluiten. Nog eventjes niet, maar het komt wel dichterbij…

  5. Laura   •     Author

    @ wondelgijn: verwijderen die hap, maar vergeet niet, jij kan ze verwijderen, zij kennen jou nog steeds… En daar doe je niets tegen

  6. Ioni   •  

    Het verbreken van een vriendschap voelt als het verbreken van een relatie. Eigenlijk heb je ook een beetje een relatie, alleen dan platonisch. 🙂
    Ik herken je gevoel… 🙂

  7. lizet   •  

    vind het heel knap van je dat je dit nu achter je hebt kunnen laten/ af hebben kunnen sluiten… Tuurlijk, je zal het vast niet snel vergeten, maar zoals je zegt hebben die 5 jaar ook goed gedaan.

    Jammer dat zulke dingen gebeuren, zo leer je je echte vrienden kennen he…

  8. Sas   •  

    Wat een mooi blogje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *