Uit het oog, niet uit het hart

Ik was net 15 toen ik naar 4 Havo ging. I. was blijven zitten en kwam bij mij in de klas. Op het eerste oog een meisje die ik als ‘typisch’ zou omschrijven. Maar uiteindelijk werd ze een vriendin, een verdomd goede vriendin.

Als ik aan I. denk, dan glijdt er een glimlach over mijn gezicht. Topherinneringen met een topmeid, met als hoogtepunt onze vakantie op Gran Canaria (2000). Het was helemaal nooit de intentie om samen op vakantie te gaan, tot we er achter kwamen dat we beiden geen plannen hadden. Oké, ik moest eerst mijn rijbewijs halen voor we gingen boeken, anders had ik geen geld. Maar ik slaagde en we vertrokken. Naar het eiland waar ik als klein meisje was geweest en een totaal andere vakantie beleefde dan nu in 2000. Mijn ouders hadden hun anders redelijke dochter vast niet terug herkend, maar wij hadden het geweldig samen. Het leven was één groot feest! En het was tevens de fundamentele basis van onze vriendschap, die daarvoor een stuk oppervlakkiger was.

Niet kort daarna kreeg I. een relatie met haar huidige partner kennen. Niet alleen zij, maar ook haar vriend waren een grote steun in moeilijke tijden. Toen ik het moeilijk had door een breuk met vriendje M. pikten ze me samen op om er even tussen uit te gaan en mij afleiding te geven. Niets was hen teveel. Datzelfde jaar leerde ik Ferry kennen en hoewel ze pas laat kennis met elkaar maakte, bleef de band. Op de avond dat we naar I. en haar vriend gingen om hun kennis te laten maken met Ferry, vroeg ze me als getuige voor haar huwelijk. Dingen waar ik nog helemaal niet mee bezig was, maar haar partner is een flink stuk ouder. Ik was blij voor haar en stiekem ook wel verrast dat de altijd wilde I. zo getemd was. Dat ze opeens buiten een lol-vriendin ook een serieuze kant had, was voor mij een aangename verrassing. Niet dat de lol niet leuk genoeg was… Maar het was net dat beetje extra!

We woonden haar huwelijk bij en met een aantal geselecteerde mensen gingen we een weekend weg. Het was uniek om dit van dichtbij te maken en ik dacht dat de band voor het leven was. Maar zoals ik inmiddels weet, vriendschappen zijn niet altijd voor eeuwig. Of misschien wel zelden, of nooit. We kregen geen ruzie, integendeel. Ik denk dat er nooit een onvertogen woord tussen ons is gevallen. Nee, we groeiden gewoon uit elkaar. I. werd moeder en hoewel kleine F. een schat was (of ongetwijfeld is), hadden we opeens beiden zo’n totaal ander leven. Ik denk dat ik in die tijd 24 was en dan is het heel raar om je vriendin van slechts een jaar ouder, die altijd een losbol was, totaal te zien veranderen. Nu denk ik: “Het is niet zo gek.” Maar toen vond ik het moeilijk. Je kunt toch niet zomaar uit elkaar groeien, we hadden toch een gezamenlijke geschiedenis. Het contact verwaterde en op den duur was er geen contact meer. We probeerden het nog een paar keer, maar de afstand was te groot. We hadden beiden een druk leven en meer mensen om ons heen, mensen met wie we kennelijk minder ver uit elkaar lagen.

Vorig jaar kreeg ik een persoonlijk bericht op Hyves, van I. Ze vertelde me een anekdote. Dat ze met haar man en inmiddels kleuterzoon in de auto zat en door onze oude straat reed. Onze oranje auto zagen ze niet meer. I. vroeg zich hard op af: “Zou Laura verhuisd zijn?” Nieuwsgierige kleuter wilde weten wie Laura dan was, dus I. legde het uit. En sloot ze af: “Laura, al zien we elkaar nooit meer, ik denk nog regelmatig aan je.”

Ze is niet de enige. Ook ik denk nog regelmatig aan haar. En niet alleen bij het terugkijken van die hilarische vakantiefoto’s. Ook op dagen als vandaag. Geen Dodenherdenking in dit geval, maar de verjaardag van I. Haar dertigste als ik het goed heb. Ik hoop dat ze een heel fijne dag heeft, met haar dierbaren om haar heen. En wie weet neem ik vanavond wel een drankje op haar.

  4 comments

  1. Ioni   •  

    Wat een lief stukje. Het gaat zo met vriendinnen maar ik denk dat als jullie elkaar tegen komen, het hartstikke gezellig is. 🙂

  2. Annika   •  

    Aah, wat een lief stukje, met veel gevoel geschreven. Jullie waren zo te lezen inderdaad de dikste vriendinnen. Jammer dat vriendschappen verwateren, maar dat gebeurd meer dan we denken. Wel erg lief dat ze, al was het vorig jaar, heeft laten weten nog altijd aan je te denken. Geniet van je drankje vanavond en denk nog eens extra aan haar terug. 🙂

  3. Joyce   •  

    Wat heb je dit mooi geschreven zeg 🙂
    Zo heb ik ook een vriendin, heeel af en toe mailen we nog eens, maar we hebben elkaar al zeker 4 jaar niet meer gezien, jammer, maar zo gaat het in het leven…

  4. Marieke   •  

    Herkenbaar… Best verdrietig eigenlijk. Maar het leven gaat door en mensen veranderen, en soms past dat gewoon niet helemaal meer bij elkaar. Koester de herinneringen, zoals zij dus blijkbaar ook doet. Fijn om te horen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *