Hoe tolerant ben jij naar andermans huisdieren, kinderen en andere sores?

Soms voer je discussies met vrienden, collega’s, online contacten en vraag je je af of je gek bent. Of je niet tolerant genoeg bent. Of je irritatiegrens laag is. Je wordt haast voor aansteller uitgemaakt als je ergens een sterke mening over hebt. En dus dacht ik, lieve bloglezers, ik leg het eens voor aan jullie.

Hoe ga je om met ‘overlast’ van huisdieren van een ander? Rondlopende katten kunnen volgens persoon X heel vervelend zijn. Haar tuin wordt ondergescheten en ondergeplast en dat is ze zat. En ik snap dat. Immers: je probeert koste wat het kost je tuin schoon te houden en jij hebt niet voor de kat van de buren, de buren daarnaast of de achterburen gekozen. Nu ben ik al geen grote kattenliefhebbers, misschien scheelt dat. Maar het is wel jouw huisdier, dat buiten rondscharrelt, waar jij verantwoording over hebt. Of valt alles wat hij buiten uitvreet, buiten de verantwoording van het baasje? Prima, dan zijn loslopende honden die schade aanrichten ook geen probleem. Toch…? Jaja, want kattenliefhebbers, zo heb ik gemerkt, verdedigen hun kat 300%. “Binnen wordt hij ongelukkig”, “Het is de natuur”. Hopelijk heb ik hier kattenliefhebbers, die er voor gaan zorgen dat ik niet zo in hokjes hoef te denken als hier boven.

Onlangs kozen onze achterburen voor een huisdier. Geen kat, maar een hond. Wij kozen er niet voor en dus vinden we het niets dat die grote lobbes – hoe lief hij ook is – elke keer op onze vlonder staat of in het zand aan het graven is. En de buren beseffen zich dat denk ik wel, maar het gaas dat ze zouden spannen onder de hegafscheiding laat op zich wachten. “Ja”, zegt persoon Y, “Dan zet je er toch een plank voor ofzo”. Voor zes meter vind ik dat iets too much. En daarbij: waarom moet ik kosten maken voor de hond van een ander? Ferry heeft al een inventieve oplossing: gewoon de poortdeur open, schiet hij aan de andere kant de straat op.

Ooit hadden wij zelf een hond (en hopelijk eind dit jaar weer, maar dat terzijde). We woonden op vier hoog en aan de onderkant van ons balkon was een opening. Quinten kon er niet doorheen, maar zijn bot wel. Een keer viel dat bewuste bot naar beneden. Toen ik over de rand van het balkon ging kijken, was ik als de dood dat het bot precies op het hoofd van de zonnende buurman terecht was gekomen. Dat is namelijk best hard vanaf 4 hoog. Gelukkig zat hij er niet, maar nog diezelfde dag hadden wij gaas gespannen. Dat heet nu verantwoordelijkheid in mijn ogen.

Net zoals dat trouwens mijn bomen mijn verantwoordelijkheid zijn. De achterburen – ja, die met hond – hadden last van onze prikstruik. Althans , last… de bladeren kwamen door de hegafscheiding. Waar hun kleine jongen speelde. Dat vonden ze niet fijn, of we hem wilden bijhouden aan onze kant. Natuurlijk, wij – uh Ferry – snoeien die struik meteen kort. Want oké, ik mag dan wel klagen als ik last van een ander heb, maar andersom vind ik het heel vervelend als mensen last van ons hebben?

Geen idee wat ik overigens zou doen als mijn hele tuin onder de roze bloesemblaadjes zou liggen van de buurman, wat persoon Z als voorbeeld noemde. Me dood irriteren en er uiteindelijk misschien iets van zeggen, maar kan dan weer moeilijk verwachten dat hij hem voor mij kapt, toch?

In de eerste weken na onze verhuizing stonden we overigens al bij de buurman op de stoep. Die lieve man had namelijk vaak zijn stereo hard staan, ik denk zonder te beseffen dat wij er last van hadden. Toen we op een avond X-Factor niet meer konden verstaan, was de koek op en zijn we langs gegaan. Erg aardig werd het in eerste instantie niet ontvangen. Want: “Tijdens jullie verbouwing kon mijn zoontje soms niet slapen.” Nu hebben we zelden na 21.00 uur luidruchtige klussen gedaan, maar bij de eerste kennismaking zeiden we wel meteen: “Als er overlast is, dan geef je maar een gil.” Nee, dat wilde hij dus niet, zijn zoontje moest maar leren dat dat bij het leven hoort en je soms last hebt van anderen. Ik hoor het juist graag als mensen bedoeld last van mij hebben, zeker als ik me er zelf niet bewust van ben. En vond het dan ook jammer dit pas achteraf te horen. Inmiddels hebben we trouwens geen overlast meer van zijn muziek en geeft hij het aan als hij een feestje heeft. Dat is nu ook weer niet nodig vind ik, consequente overlast dat vind ik vervelend.

“Maar wat dan met schreeuwende kinderen in de tuin?”, zegt persoon Q, “Dat vind ik veel irritanter dan schijtende katten.” Tja, kids, die vallen niet makkelijk te vermijden. Maar gek genoeg heb ik daar minder moeite mee. Die zijn er en daar kun je niet om heen. Die zijn op hun eigen terrein – als het goed is – en daar kun je ze moeilijk wat op verbieden. Je kunt alleen hopen dat papa en mama opvoedkundig genoeg zijn en snappen dat er nog buren zijn… Tenzij ze staan te schreeuwen in mijn tuin. Of steentjes tegen de ramen gooien. Of prut in de tuin gooien. Of belletje lellen. Dan ben ik er wel heel erg klaar mee.

En dan stap ik ook naar de ouders toe. Net zoals wanneer ik last heb van een huisdier van een ander. Wat volgens persoon Q, Y en Z dan overdreven mag zijn. Dat hoort bij de natuur en zij klagen ook niet bij een ander. Ik vind het niet meer dan normaal dat je zorgt dat anderen geen overlast hebben van wat dan ook in jouw leven. Jij kiest daarvoor, niet je buren. Of ben ik nu heel intolerant? Wat jij…?

  9 comments

  1. Michèle   •  

    Ik moest heel hard lachen om Ferry’s inventieve oplossing! Toevallig vertelde een vriendinnetje gisteren dat er een hoop mensen zijn die de kat van de buren naar het asiel brengen. Zij zijn een paar uur van het beest af en de buren mogen tegen betaling van zo’n €30,- hun geliefde huisdier weer ophalen 🙂
    Zelf ben ik redelijk tolerant. Of misschien ook wel te lui om er iets van te zeggen. Als de buren om 1 uur ‘s nachts de muziek hard zetten stop ik liever mijn hoofd onder een kussen, dan dat ik me moet aankleden en de kou in moet. En dan de volgende ochtend om half 7 de radio op vol vermogen..

  2. Laura   •     Author

    @ michele: maar wat als ze dat nu elke nacht doen? 😉

  3. Rianne   •  

    Ik heb ook meteen tegen alle buren gezegd dat als ze overlast hebben van de hond ze dit meteen moeten melden want dat is absoluut niet de bedoeling. Krijg ik een half jaar later pas te horen dat de hond overdag blaft als wij naar ons werk zijn! en nu lukt het me niet meer om ervoor te zorgen dat de hond niet blaft als we weg zijn! Sorry, maar helaas!
    Ik zal het niet gauw zeggen als ik overlast heb, maar soms is het ook gewoon genoeg en dan zeg ik het wel 🙂

  4. Es   •  

    Ik denk dat als je ‘s ochtends de radio hard zet omdat de buren ‘s nachts de muziek aanhadden, ze dit de volgende keer dus gewoon weer doen en zo gaat het van kwaad tot erger.

    Wij hebben een drummende buurjongen met ouders die vinden dat kinderen zich moeten kunnen uiten. Dus die schreeuwen ons ook rustig om 8 uur uit bed op zondag. Zelf let ik er wel op. Kids niet voor 10 uur in de tuin en als ze echt schreeuwen of ruziemaken: naar binnen. Niet de trap oprennen, maar gewoon lopen en de autoradio zacht als je laat thuiskomt. Wij verbazen ons altijd over het inlevingsvermogen van de buurt, of liever het gebrek eraan. Mensen zetten rustig om 2 uur ‘s nachts de kliko buiten..dan zit je echt wel rechtop in bed!Poepende katten heb ik niet zo’n moeite mee, je kunt moeilijk de hele dag je kat in de gaten houden. Hondendrollen op de stoep vind ik wel ascociaal. Ik hoor ook graag van te voren even als er een feestje is bij de buren. Het is geen probleem, maar dan weet je wat je te wachten staat. Ach ja, het hoort een beetje bij het wonen in een woonwijk….vrijstaand wonen op het platteland…het lijkt me zalig!

  5. Irma   •  

    Mijn buurman heeft de irritante gewoonte om zowat de ganse dag te lopen fluiten in huis. Hij zelf is slechthorend en zal van z’n eigen lawaai dan ook minder last hebben dan dat ik het heb. Dat gefluit is ontzettend schel en hoor je overal bovenuit. Op een gegeven moment was ik het zò spuugzat dat ik naar de buurman toe ben gegaan en vriendelijk heb gevraagd of hij het fluiten op z’n minst wat wilde beperken. Het schelle gefluit is daarna veel minder geworden, dus ik ben heel blij.

  6. lizet   •  

    Het is iedereens verantwoordelijkheid als je een huisdier hebt! Je kunt je kat wel leuk los laten lopen, maar ga dan niet zeuren als onze hond hem heeft aangevallen in de tuin.
    Onze hond houd namelijk helemaaaal niet van katten, en als hij het kan dat bijt hij ze echt dood! Dat vind ik verschrikkelijk, dus zodra ik eenkat hier in de buurt zie dan zorg ik wel dat die weggaat, maar we kunnen moeilijk de hond de hele zomer binnenhouden alleen omdat mensen hun kat buiten willen laten lopen… ik bedoel; het is onze tuin dus daar mag ons lieve hondje best in rondwandelen als die dat wil 😉 haha…

    Achjah. Iedereen zou eens wat meer rekening met elkaar moeten houden vind ik!

  7. Kris   •  

    Ik probeer wel rekening met de buren te houden. Verder hoor of zie ik ze weinig, dus dat zal wel snor zitten. Katten in de tuin heb ik persoonlijk niet zo’n problemen mee, maar gravende honden in de tuin zou ik ook niet heel erg blij van worden. En tja, kinderen spelen en schreeuwen daarbij, dat deed ik vroeger ook. Goede communicatie met je buren zou mogelijk moeten zijn lijkt me. Ik ben wel van mening dat vriendelijk blijven altijd beter werkt dan boos worden. Zonde dat je buren nog niets aan de schutting hebben gedaan. Lijkt me voor hun ook fijner als ze weten dat het beestje de tuin niet uit kan.

  8. Joeltje   •  

    Andermans huisdieren in m´n tuin vind ik not done, ik hoef geen kak in m’n tuin vanwege andermans katten. Honden vind ik zo waar nog erger: die hoef ik niet te horen en al zeker niet te ruiken. Laten schijten doe je maar ergens anders of je raapt het op. We wonen in een wijk waar nogal wat viervoeters worden uitgelaten en sindsdien ben ik écht geen hondenliefhebber meer (en nog minder liefhebber van de hondenbaasjes!). Ik vind het gewoon zwaar asociaal om overlast te veroorzaken. Ik zal nooit de muziek aanzetten als de deuren openstaan, dan ga ik wel in een kansenwijk wonen.
    We wonen in een kinderrijke buurt, allemaal prima. Maar de kinderen aan de overkant zijn mega irritant (60 meter verderop, maar iedere dag hoorbaar!), die maken alleen maar ruzie en krijsen de hele dag. Daar klaagt de hele buurt over, maar aangezien die ouders ook strontvervelend zijn, schreeuwt moeder een keer extra en ‘t helpt niks.

    Ik ben niet zo tolerant dus, is mijn conclusie. Maar mensen hoeven dat ook niet naar mij te zijn, je moet gewoon rekening houden met elkaar. Gelukkig doen we dat hier over het algemeen ook. (en gelukkig heeft niemand van de naaste buren honden of vervelende kinderen haha)

  9. Marianne   •  

    Overlast … tja. Ik moet je zeggen dat ik tot nog toe geen echte overlast van de buren heb gehad. Tuurlijk zijn er dingen waaraan ik me erger, maar ik weet zeker dat dat vice versa ook zo is.

    Waar erger ik me onder andere aan, maar niet genoeg om er over te klagen?

    Mijn buurvrouw rookt, maar aangezien haar man niet rookt, doet ze dit niet in huis maar in de tuin of bij de voordeur. Is haar goed recht. Mijn visite doet dat namelijk ook. Maar irritant vind ik het soms wel. Als ik op bed lig en ik ruik door het open raam of de open roosters de sigarettengeur dan vloek ik wel eens binnensmonds. Maar dat is dan even een momentopname. Wat moet ik dan? Zeggen tegen de buurvrouw dat ze niet in haar eigen tuin mag roken? Is haar goed recht om dat te doen, net zoals het ons goed recht is om in de tuin te BBQen en daarmee dus eigenlijk ook overlast voor de buren kunnen veroorzaken.

    De buren aan de andere kant hebben 4 kleine kinderen. En ja met 4 kleine kinderen die toch wel redelijk vrij worden opgevoed (ze blijven vaak alleen thuis, waarbij de oudste van 10 op de jongeren moet passen), heb je wel eens geluidsoverlast. Maar ik denk dan altijd weer, ach wij waren ook ooit klein en renden door het huis. Kijk het is iets anders als die kinderen de buurt terroriseren, maar zo lang zij gewoon normaal spelen, dan moet ik er ook niet over zeuren al vind ik het op zondagochtend ook wel eens irritant als ik ze alle 4 tegelijkertijd de trap af hoor stuiteren. Maar hey, het is slechts voor even want als ze beneden zijn, hoor ik ze al niet meer. En bovendien, ik heb zelf ook een kind en voor de mensen die mij kennen, Mama Marianne heeft een hele schelle stem en ik schreeuw ook wel eens tegen mijn kleine meis als ik het even niet meer zie zitten of dreig door te slaan. Maar volgens mijn buren, horen ze zowel mij als mijn kleine Eliza nooit. Wat ik me overigens helemaal niet voor kan stellen want als ik wel kinderen de trap af hoor lopen, dan moeten zij Eliza minstens ook horen huilen. But then again, als de buurvrouw mij vraagt of ik last van haar kinderen heb, roep ik ook steevast: Nee hoor. Dus tja, zo werkt het misschien ook wel bij haar.

    Misschien komt het ook wel doordat wij eigen heel hecht zijn als buren. Het zijn nieuwbouwhuizen waarbij wij eigenlijk allemaal rond dezelfde dag zijn begonnen met klussen en daar zijn komen wonen. Je hebt dan veel contact omdat je elkaar continu voorbij ziet lopen. En bovendien hebben een buurvrouwtje en ik samen vorig jaar een gezamelijk schuttingenproject op ons genomen. Hiervoor hebben we veel met elkaar moeten overleggen. Bovendien was het een erg warme zomer vorig jaar waarbij iedereen in de tuin ging zitten (deze had op dat moment nog geen schutting) en we dus eigenlijk allemaal (13 woningen) gezamelijk in een grote tuin zaten. Je leert elkaar dan wel kennen. Ik denk dat de tolerantiegrens dus ook afhankelijk is van je relatie tot je buren. Kan je het erg goed met elkaar vinden, dan accepteer je ook meer van je buren. Kan je het niet goed met elkaar vinden, dan ben je sneller geirriteerd.

    Maar ik vind wel dat huisdieren zoveel mogelijk in je eigen tuin moeten blijven. Zeker voor honden. Katten vind ik wat moeilijker. Ik vind het niet fijn als een kat in mijn tuin zijn behoefte zou doen, maar een kat kan je nu eenmaal niet altijd binnen houden of continu in de gaten houden. Die klimt gewoon over schuttingen heen. Een hond daarentegen is wat makkelijker in de tuin te houden. Zorg gewoon dat je tuin goed afgesloten is, zodat de hond er niet uit kan.

    Natuurlijk vind ook ik dat er rekening gehouden moet worden met buren. Bij feestjes die luidruchtig kunnen zijn, geven wij het wel altijd even door aan de buren. Just in case. Toen wij nog op een flat woonden, deden we dat zeer zeker want die huizen zijn uberhaupt veel gehoriger. Onze buren deden dat ook bij ons en brachten tijdens feestjes altijd lekkere hapjes naar boven. Misschien om ons vrolijk te stemmen, misschien omdat we het gewoon goed met elkaar konden vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *