Mag ik even klagen?

“Laura, je bent groots in van kleine dingen genieten en dat maakt je een mooi mens”, dat is wat Agaat afgelopen week tegen mij zei op MSN. Of iets van die strekking. Want MSN gesprekken sla ik nooit op. Ik vond het mooi wat ze zei, en stiekem klopt het ook wel een beetje. Al is klagen soms best fijn…

Als ik kijk naar de Laura van drie jaar geleden dan is er veel veranderd. Ik was een oppervlakkig, verwend kreng, heel sec gezien. Ik klaagde snel en oordeelde makkelijk over mensen. Ik gooide geld over de balk en haalde daar mijn geluk uit. Niet dat ik voor de rest ongelukkig was, begrijp me niet verkeerd. Maar ik zag dingen niet. Ik hoorde de vogeltjes niet fluiten en ik zag de lieve gebaren van mensen om me heen niet. Ik nam teveel voor lief! Tegenwoordig is dat anders: ik sta heel bewust stil bij het leven en tel elke dag mijn zegeningen. Klagen doe ik een stuk minder, en oordelen al helemaal niet meer zo snel. In elk geval niet enkel op uiterlijk. Klagende mensen krijg ik jeuk van zelfs. En toch is het af en toe fijn om flink te klagen, dus dat doe ik nu. Vergeef me, Agaat!

Waar ik over wil klagen? Over mijn gezondheid. Tja, hoewel ik een druk bijtje ben en alles aan lijk te kunnen, is dat bij lange na niet zo. Ik neem je even mee terug naar 2003, toen ik voor het eerst darmklachten kreeg (hopelijk heb je je ontbijt al op). Onze eerste vakantie (Gran Canaria) werd er danig door verpest: Laura die na elk diner meteen naar de wc wilde en daar een uur bleef zitten. En dus werd het daarna tijd voor de dokter. Van de dokter ging ik naar de internist. Schildklierproblemen bleken het niet te zien, dan maar darmen verder onderzoeken, er komt immers Crohn in de familie voor.

Nou, ik kan je vertellen, deze onderzoeken zijn geen pretje. De onderzoeken zelf niet – ik ga nu nog kokhalzen bij het woord bariumpap – en het voortraject niet, waarin je vier liter vieze meuk moest drinken om te laxeren. Maar goed, wat moet dat moet. En dan hoop je dat er op zijn minst wat uitkomt (maar dan geen Crohn). Helaas konden ze niets vinden, alleen een B12-tekort. Maar dan krijg je het kip-ei-verhaal: komt het B12-tekort door darmproblemen of de darmproblemen door het B12-tekort? Feit was dat ik een tekort had en dat ik bang was dat het aan mijn eigen eetpatroon lag. Maar de internist stelde mij gerust: ik eet elke dag kaas en vlees en drink zuivel. Genoeg dus, zeker omdat je maar een klein beetje B12 nodig hebt. Waarschijnlijk nam ik ze gewoon niet op en dus werd ik een paar maanden lang elke maand in mijn bil geprikt. Vitamineboost!

Ik durfde vaak niets aan naar het werk, bang dat ik in de trein te laat bij het toilet zou zijn. Ferry en schoonmoeder probeerden me over te halen om naar een homeopaat te gaan, maar damn, daar geloof je toch niet in. Maar ik ging. Om van het gezeur af te zijn. En om hen te laten zien dat het onzin in. Dacht ik… De homeopaat legde de vinger op de zere plek: ik had in 1,5 jaar tijd 8 antibiotica-kuren gehad en dat was funest geweest voor mijn lichaam. Ik moest aan de probiotica. Zes kleine pilletjes onder mijn lippen, elke zes weken. Ik kon er eerst flink beroerd van worden, maar het was voor het goede doel. Ik slikte ze, en werd niet beroerd. Nee, ik ging me langzaam beter voelen. Die homeopaat, zou het dan toch werken? In een placebo-effect geloofde ik niet, immers ik was er toch juist van overtuigd dat het niet zou werken?

De B12-prikken leken ook aan te slaan en langzaam aan werd Laura weer een beetje de oude Laura. Geen duizeligheid meer als ik ging stofzuigen. Niet meer om 20.00 uur op de bank in slaap vallen. Haaruitval was gestopt. ‘s Nachts hoefde ik niet meer 4x naar de wc om vitamines uit te plassen die mijn lichaam niet op wilde nemen. En last but not least: ik durfde weer de trein in!

Tot eind 2008 was ik echt blij dat het zoveel beter kon. Oké, ik heb sneller dan een gemiddeld mens last van mijn darmen en rood vlees doet me nog steeds niet goed. Kruiden kunnen soms verkeerd vallen, maar als ik terug dacht aan 2003 leefde ik nu bijna in een soort droomwereld. Want eerlijk is eerlijk, ik kan me al niet eens meer voorstellen hoe het is zonder darmklachten te leven. Maar kennelijk heb ik iets te hard geroepen dat ik er zo blij mee was, want langzaam kwamen de klachten terug. Mijn schoonzusje constateerde haaruitval en ik constateerde dat ik steeds sneller moe werd. Mijn geheugen liet me weer in de steek en mijn darmklachten namen ernstig toe. Even weet ik het aan een combinatie van factoren, met als grootste kwaaddoener stress, maar mijn bloedonderzoek wees wat anders uit: B12-tekort, again.

Was ik weer ‘ziek’ of had het al die tijd gesluimerd?  Nadat ik van vriendinnetje D. (student geneeskunde) had gehoord dat je voor een paar jaar voorraad B12 hebt als deze op peil was, vreesde ik voor het laatste. Ik kreeg weer B12-prikken. Drie, om de maand. Ze sloegen niet aan, sterker mijn waarden waren gedaald. Dan maar zes keer, om de maand. Wederom zonder resultaat. Inmiddels was ik me er in gaan verdiepen: met een tekort aan foliumzuur zou een B12-prik niet opgenomen worden. Ik vroeg om een foliumzuurtest. “Ja, maar mevrouw dat kost u wel meer eigen risico”, zei de assistente. Ja dus? Mijn gezondheid is mij 10x meer waard en dus liet ik het testen. Tekort! Ik slikte foliumzuur bij en het hielp. Ietsje! En dus kwam er nog een kuur, met een goed resultaat, alleen nu had ik foliumzuur tekort.

Tijd voor een goed gesprek. Met een nieuwe huisarts. Misschien had deze er een andere mening over dan mijn vorige huisarts. Die van het type was: “Zeg maar hoeveel prikken je wilt.” Ik moet zeggen: ik heb mijn huisarts nu twee keer gezien en hij komt sympathiek en meedenkend over. Ik legde hem uit dat ik niet zomaar foliumzuur bij wilde slikken, omdat ik had begrepen dat dat een B12-tekort kan maskeren en dat lijkt me bij mij niet slim. Dat ik soms twijfel of ik weer onderzoeken moet laten doen, maar dat ik het eigenlijk beu ben en niet geloof dat er wat uitkomt. Dat ik moe ben en futloos en bij tijd en wijlen lichtelijk depressief, of misschien beter negatief. Want zo zwaar is het nu ook weer niet. Dat mijn haar uitvalt, en dat dat op zich niet uitmaakt met mijn hoeveelheid haar, maar dat ik mijn mooie haarbos wel wil houden. Hij knikte instemmend en was het met me eens dat onderzoeken waarschijnlijk weinig baat zouden hebben, “Dat doen we als je je nog slechter gaat voelen.” En dus zetten we een behandelplan op voor een half jaar. Waarvan er nu slechts één maand voorbij is.

Nog vijf maanden te gaan. En ik hoop niet vijf maanden waarin ik net zo moe ben als nu. Waarin ik het constant koud heb en weer sneller duizelig word. Tel daarbij op de stress die me de komende weken/maanden te wachten staat op het werk en je kunt me opvegen. En toch ga ik door. Simpelweg omdat ik verdrietig word van in een hoekje zitten en niets doen. Al slaap ik in het weekend wel even wat langer uit dan normaal…

  14 comments

  1. floor   •  

    Oh meid dat is toch geen klagen , wat vervelend allemaal zeg, ik hoop voor je dat het helpt . Moeten ze je niet gewoon eens helemaal onderzoeken in het ziekenhuis ? Ander ziekenhuis , andere doktoren?
    Jee jij krijgt jeuk van vrouwen die klagen, dan moet je je toch vaak ergeren bij mij niet? Ik kan nl heel goed klagen en mopperen 🙂
    Nou sterkte , ik denk aan je .
    xx

  2. Laura   •     Author

    @ floor: maar jij kunt het met een vleug humor brengen waar je u tegen zegt, dan is het leuk 🙂

  3. Rianne   •  

    Goed dat je me eraan herinnert 😉 Ik moet ook hoognodig op zoek naar een andere huisarts. Die van mij is ten eerste al nooit te bereiken en daarnaast heb ik altijd het gevoel dat ze mijn klachten niet serieus neemt.
    Succes met de rest van de kuur 🙂

  4. Ioni   •  

    Ik vind dit ook geen klagen. 🙂 Het zijn gewoon zorgen. 🙂

  5. Ellen   •  

    Ik wil me nergens mee bemoeien hoor (maar ik doe het toch ): Heb je je Ferritine al eens laten controleren?

    Mijn symptomen waren bijna als bij jou…moe moe moe vooral. Ik had veel te weinig Ferritine. De meeste artsen controleren alleen hemoglobine.
    Dat kan nog goed zijn, terwijl de Ferritine al heel laag is.
    http://nl.wikipedia.org/wiki/Ferritine

  6. Marieke   •  

    Het is toch logisch dat je je zorgen maakt?! Zou ik ook hebben als ik me constant zo zou voelen en niet zou weten wat de oorzaak is. Hopelijk word je de komende maanden veel wijzer!

  7. Lnnkz   •  

    Ik vind dit allesbehalve klagen hoor. Het is logisch dat je, je zorgen maakt en dat je, je graag beter wil gaan voelen.
    Ik hoop voor je dat je de komende maanden meer te weten komt en je beter gaat voelen.

  8. Michèle   •  

    Als je dit al klagen noemt, moet ik me echt in gaan houden komende maanden 😉
    Een aantal jaar terug heb ik ook last gehad van m’n darmen. Niet zo erg als jij volgens mij, maar af en toe kon ik door de krampen niet naar school/werk. En m’n moeder dacht op een gegeven moment dat ik anorexia had, omdat ik zo veel afviel..
    Ik heb toen heel veel gehad aan het Heden Ik kookboek van Anne Marie Reuzenaar, zal het volgende week wel voor je meenemen.
    Ik hoop dat ik de stress op het werk iets kan verminderen (in ieder geval niet voor meer stress zorg) en als je wilt mag je me wel als klaagmuur gebruiken hoor! 🙂

  9. Laura   •     Author

    @miesje85: dit meisje-dat-niets-lust is vaak geen goede combi met kookboeken omdat ik dus veel echt niet weg krijg :S

  10. Cindy   •  

    He wat vervelend dat het weer terug is gekomen 🙁 Probeer je tussen je drukke bezigheden door wel genoeg te ontspannen? Al die ‘ik zit in bad’-tweets zijn in ieder geval al een goed begin 🙂 Hoop dat het gauw weer beter gaat x

  11. Roelfina   •  

    Tegen mij werd ook verteld dat ik misschien geen onderzoek moest laten doen i.v.m. je eigen risico. Lijkt me toch een slecht idee om dat als leidraad te nemen voor je gezondheid en dus ook maar gewoon de onderzoeken laten doen.

    Hoop dat je je weer wat beter gaat voelen de komende tijd. Aldoor moe zijn, lijkt me vreselijk.

  12. Jamie   •  

    He Laura,

    Je site ziet er top uit! Eindelijk eens wat anders dan de reguliere blog. Love it!

    XX
    Jamie

  13. Laura   •     Author

    @ jamie: welkom en dank je!

  14. Annika   •  

    Jeetje, wat naar zeg. Hou maar op met denken dat dit zeuren is en let goed op jezelf. Ben benieuwd of je de komende maanden wat duidelijkheid krijgt, want dit is ook niets. Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *