Muziek met herinneringen

Jij zult ze ongetwijfeld ook hebben, van die nummers waar je al dan niet leuke herinneringen aan hebt. De meeste van mijn ‘muziekherinneringen’ stammen uit de tijd dat ik veel ging stappen (1998-2001), mijn eerste liefde ontmoette en volop flirtte in bar dancings. Maar er zijn ook muziekherinneringen die daar totaal los van staan.

ytaudio(XbChs5majVY)
Sinds mijn 12e draag ik een donorcodocil op zak. Vanaf jongs af aan ben ik opgegroeid met een moeder die altijd bloed gaf. Ik wilde ook wat goeds doen, en wat had ik aan mijn lichaam als ik dood zou zijn. En dus haalde mijn moeder een rood kaartje, dat ik invulde en in mijn portemonnee stopte. Hij zit er nog steeds in, met aantekeningen. Op mijn vijftiende bedacht ik me namelijk dat ik When I die van No Mercy op mijn begrafenis wilde. “Nou,” zei mijn moeder, “Dan zet je dat toch op je donorcodicil.” Zo gezegd, zo gedaan! Mam nam me serieus, en kocht de single voor me. Want “Je wilt toch niet dat ik doodga, en dat je het nummer dan nergens kan krijgen”. Slim gedaan van Laura he? Het nummer vind ik inmiddels een zeiknummer, maar als het nummer wordt gedraaid verschijnt er op mijn gezicht een dikke glimlach.

ytaudio(V51mYBpfuzg)
Ik was 16 jaar, zat op de middelbare school en was verslaafd aan internet (ja, toen al). Elke pauze was ik te vinden in de zogenaamde ‘internetgang’ waar welgeteld vier computers met internet stonden. Waar je alleen gebruik van mocht maken als je een gele internetkaart had. Die ik op maandagochtend haalde bij mijn leraar Duits en op vrijdagmiddag inleverde. In mijn vrije uren achter deze pc werd ik vergezeld door Mathijs. Mathijs, of eigenlijk Mathijsje, was een kleine onderbouwer. Ja, denk je, dat zijn alle onderbouwers, maar Mathijs was echt bijna een kabouter. Een kabouter met een iets te grote neus, een baggy spijkerbroek en een heel grote, zwarte koptelefoon op zijn hoofd. En uit die koptelefoon klonk met regelmaat Foolish Games. Zo maakte ik kennis met Jewel. En elke keer als ik dit of een ander nummer (You were meant for me is één van mijn favo’s) van Jewel hoor zie ik kleine Mathijsje voor me.

ytaudio(64sSZOa6uPc)
Zomer 1998: Laura heeft haar eerste vriendje en is tot over haar oren verliefd. Vanaf het moment dat ik bij hem mag slapen, ben ik er elk weekend te vinden. En elk weekend worden we gewekt door die ene cd, en altijd mijn favoriete nummer, nummer 6, Uncle Sam – I never wanna see you again. Geen idee waarom, want eigenlijk is het een triest liefdesnummer. Als M. niet veel later op vakantie gaat (we zijn dan twee maanden samen), mag ik de cd lenen. Om elke ochtend wakker te worden met dit nummer.

ytaudio(1YFC4I-v54w)
Amper een jaar later ging het uit met vriendje M. Hij was een flierefluiter. Terwijl ik hem verdrietig missend naar Uncle Sam luisterde, zoende hij bijvoorbeeld met 6 Spaanse dames. Toch was het tranen met tuiten in de zomer van 1999. Niet lang na de ‘breuk’ ging ik met vrienden naar een concert van Blof (geweldig concert trouwens!). Tijdens het liedje Wat zou je doen? prikten de tranen achter mijn ogen. Vriend Ruben signaleerde dit en sloegen een arm om me heen. Gezamenlijk zongen we keihard mee, vooral het stukje ‘Zou je zeggen dat ik een klootzak ben?’ Mennn, wat luchtte dat op!

ytaudio(QnO3LwkANXw)
Voor mij onlosmakelijk verbonden met John Poort, de zoon van oma Poort, die eigenlijk geen oma is. John, lichamelijk en geestelijk gehandicapt na een polioprik, overleed enkele jaren geleden. Nog geen 45 jaar. Zijn leven was onlosmakelijk verbonden met muziek en dit nummer werd dan ook gedraaid op zijn crematie. Nog steeds een kippenvel-nummer. Evenals andere nummers die ik ooit op diverse uitvaarten heb gehoord overigens.

ytaudio(2bosouX_d8Y)
Het maakt me niet uit welke variant, maar als ik Ave Maria hoor, ga ik huilen. Dit nummer werd gedraaid op de begrafenis van mijn oma (1999). Op dat moment deed het niets met me, sterker nog: ik kan me niet herinneren dat dat nummer is gedraaid. Drie maanden later keek ik met mijn moeder naar de kerstshow van Ivo Niehe. Ave Maria werd gespeeld en de tranen druppelden langs mijn moeders gezicht. Tranen om haar moeder, tranen om de familieruzie, tranen omdat ze met de dood van mijn oma ook afscheid nam van haar familie… Het verdriet van je moeder doet pijn, heel veel pijn. Ave Maria stond voor mij gelijk met het verdriet van mijn moeder. Op de begrafenis van John, zie boven, werd ook dit nummer gedraaid. Mijn moeder stond vooraan, alleen. Ik stond achteraan met broer Patrick en Ferry, mijn vader stond ergens in het midden. Kennelijk was het druk en konden we niet bij elkaar staan. De eerste tonen van Ave Maria werden ingezet en de tranen kwamen. De tranen omdat mijn moeder daar vooraan helemaal alleen stond, terwijl dit nummer werd gedraaid. Ferry en Patrick snapten niets van mijn bijna hysterische tranen. Na de dienst ging ik zo snel mogelijk naar mijn moeder om een knuffel te geven. Toen ik haar later uitlegde hoe ik de dienst had beleefd, keek ze me nietszeggend aan. Ave Maria had haar niets gedaan en ze kon zich ook het moment van de Ivo Niehe-show niet herinneren. (maar het is wel gebeurd hoor!)

ytaudio(aCca5mPMp9A)
Op mijn 19e ging ik met beste vriendinnetje I. naar Gran Canaria. Het minst drukke café (volgens mij het Amstel Café) werd ons favoriet, ook al was het nagelegen Heineken Café vele malen drukker. Barkeeper Jeffrey was de gangmaker. En hij was ‘bekend’. Ooit won hij de Soundmixshow (een losse aflevering, niet de finale) met Africa van Toto. Zodra ik de tekst I passed the rains down in Africa waan ik me terug in… nee, niet Afrika, maar in Gran Canaria.

Een willekeurig greep, ik zou er nog zo 10 uit iTunes kunnen trekken, maar ik vrees dat jullie dan allang zijn afgehaakt (als dat niet al het geval is). Liever dan dat hoor ik aan welke nummers jullie herinneringen hebben. So tell me!

  7 comments

  1. Ans   •  

    Ave Maria blijft een mooi nummer maar ook dit moment weet ik niet meer, maar kreeg wel tranen in mijn ogen toen ik het las! Je hebt er trouwens een mooie dag voor uitgekozen, vandaag zou opa R. 90 zijn geworden.

  2. floor   •  

    Ave maria vind ik ook altijd mooi en altijd moet ik huilen …

  3. Joyce   •  

    Ave Maria is ook op mijn oma’s crematie gedraaid, maar op de een of andere manier is het toen niet echt tot me door gedrongen.. Krijg er niet bepaalde gevoelens bij.

    Op mijn opa’s crematie werd de Bolero door Andre Rieu gedraaid.. En van dat nummer krijg ik kippenvel over mijn hele lijf.

    Net als op het nummer You’ll never walk alone. Ik als fanatiek voetbalfan (dan met name FC Utrecht) zat trouw elke thuiswedstrijd op mijn geliefde bunnikside (vak H) de spelers toe te juichen. En op 27 november stond ik nog extremer te juichen, want dat was tegen Ajax (Utrechts aartsvijand) en we wonnen met 1-0! Normaal gesproken zou dat betekenen dat alle Utrecht supporters een hele week in een opperbeste stemming rond zouden lopen. Op de dinsdag daarna (29 november) ging mijn telefoon. Mijn ex belde op. Joyce? Ik heb je iets vervelends te zeggen. Favoriete speler David di Tommaso was overleden die nacht. Utrecht was in een rouwstemming. Er was 1 grote bloemenzee voor de Galgenwaard te vinden, huilende supporters, huilende spelers, spelers van andere clubs die hun steunbetuiging kwamen tonen. Een paar dagen later werd er een herdenkingsdienst geregeld, zodat alle supporters afscheid konden nemen van deze geliefde man. Dat was een avond die me altijd bij zal blijven. Duizenden supporters met Utrecht sjaaltjes en op het moment dat You’ll never walk alone gedraaid werd, stak iedereen tegelijk die sjaals omhoog, zong ongelooflijk hard mee, grote brede mannen die stonden te huilen tegen hun vriendinnen aan, alle rode fakkels door het hele stadion, vuurwerk, de huilende vrouw van David op het veld, samen met alle huilende spelers. Dat moment zal me altijd bij blijven.

    http://www.youtube.com/watch?v=rWEkIgTNMQI&feature=related (dit is een stukje waarbij iedereen meezingt 🙂 )

    Goh misschien kan ik ook van de week eens zo’n blogje maken 😉 Ik krijg nou overal herinneringen bij!

  4. Danielle   •  

    Ohhh foolish games! Die heb ik zwart gedraaid.

    Ik heb duidelijke herinneringen aan:
    Volumia – hou me vast. Best gênant, want het was een klassenfeest toen ik 15 was en ik heb de hele avond staan vozen met een jongen uit de hoogste klas (neefje van de klasgenoot waar het feest was). Een blauwe maandag verkering aan over gehouden, maar als ik het nummer hoor, voel ik hem gewoon weer om me heen. Best ziek nu ik erover nadenk haha

    Gebroeders ko – ik heb een toeter. Een kamp van een club. Rond mijn 16e. Mijn vriendin moest het nummer ‘doen’ op de bonte avond. Ze kon het hele nummer lang alleen maar met haar hand naar haar neus rijken. Drie super toffe dagen met de liefste mensen.

    Gordon – Kon ik nog maar even bij je zijn. Daar ga ik liever niet op in. *SNIK*

  5. Kit   •  

    Wat een leuke blog. Het is echt zo, ik ken je niet maar het is heel boeiend om te lezen (: Het onderwerp-idee is ook zo leuk en herkenbaar ^^

    Ik vind het jammer dat ik geen geluid op deze computer heb :’\
    En dankjewel voor je reactie trouwens ^^

  6. Ioni   •  

    Ik heb met een paar van jouw nummers ook mooie herinneringen. 🙂

    Jewel luisterde ik toen ik me een eenzame puber voelde op vakantie in Frankrijk, weg van vriendje, vriendinnen… alleen met ouders en broers.

    Ave Maria brengt mij ook aan het huilen. Hij werd afgelopen maandag ook weer gedraaid bij de crematie van de opa van Stefan. De emotie kwam er voor mij aan te hangen op de begrafenis van de moeder van een goeie vriendin.

    Toto maakt een emotie los, maar waardoor weet ik niet. Ik weet wel dat ik dit nummer als klein klein kind luisterde.

  7. Agaatt   •  

    Mooi om te lezen!
    Avé Maria is ook voor mij een tearjerker eerste klas. Zeker in de uitvoering die jij hebt gebruikt hier.
    Andere nummers waarvan ik standaard een brok in mijn keel krijg:
    – “Inspiratie” (Ik moest een monoloog spelen voor mijn audities op de theaterschool en bereidde me met dit nummer voor, om in de juiste sfeer te komen. Ik werd aangenomen. http://www.youtube.com/watch?v=bVb0lAw5ZyE
    – “Gabriellas sång” (Zweeds lied uit de (van origine Zweedse) film As it is in heaven. Ik versta natuurlijk Zweeds, maar jij niet, dus om te kunnen snappen waarom de tekst voor mij zo ontroerend is, even een link met vertaling: http://www.youtube.com/watch?v=d_K9FEeHphs&feature=related De film is een must-see, overigens.
    – Alles van The Corrs en Macy Gray. Niet omdat ik die zo goed vind, maar omdat ze symbool staan voor de meest heftige, vormende, relaxte en tegelijkertijd spannendste periode in mijn leven tot nu toe. (Luchtmacht).

    Ik hou op, ik kan heel Youtube wel kopieren voor je. En ik ben bang dat ik je niet blij maak met Ace of Base, TwoUnlimited, en meer van die bakvissen-ongein van destijds 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *