Hij + ik = liefde

Daar stond hij dan. Voor de voordeur van mijn ouderlijke huis. Hij vroeg niet netjes of hij binnen mocht komen, maar begon me meteen te zoenen (en zoenen kan hij!). Een paar uur later vertrok hij en vanuit de auto stuurde hij een smsje: “Wil je mijn vriendinnetje zijn?”.

Hoewel dit moment vandaag precies negen jaar geleden is, staat het me nog helder voor de geest. Zijn grijze afritsbroek, zijn witte shirt en zijn ‘duikschoentjes’. Zijn haar langer dan dat het nu is, maar wel net zo zongebruind als nu, waardoor zijn lichte ogen des te meer opvielen. Zijn afritsbroek heeft die negen jaar niet overleefd – zijn shirt en duikschoentjes overigens ook niet – maar verder is hij uiterlijk gezien eigenlijk dezelfde jongen gebleven. Nog steeds net zo lekker!

Van de week las in een Chinees gezegde: Seeing eachother may be good, living together can be difficult. Zoals in elke relatie hebben wij ook onze slechte momenten gekend, samenwonen was niet altijd koek en ei. Ook wij hebben tegen elkaar getierd, tranen hebben er zeker gevloeid (met name van mijn kant, want ik ben goed in janken), deuren zijn met forse kracht dichtgegooid en ik heb regelmatig de handdoek in de ring willen gooien. Met servies gooien deden we echter niet.

En altijd vonden we elkaar weer, want een leven zonder elkaar was toch niet wat we wilden. Hij droogde mijn tranen, ik maakte hem aan het lachen. We deukten het deukje uit en gingen er weer fris tegenaan. Om samen te genieten van het leven. Van de grootse momenten (de vele reizen, aankoop van ons huis) tot de kleine momenten (samen in de tuin liggen en een vakantiegevoel hebben).

Liefde is… Samen lachen om dingen die een ander niet snapt. Even zijn kriebelende vingers op mijn hoofd die me ontspannen maken als ik gestresst ben. Ik die hem help met zijn presentaties voor zijn opleiding. Samen een afterworkbath om het werk van ons af te laten glijden. Hij die mij met beide benen op de grond zet als mijn emo-kant weer een loopje met me neemt. Ik die elke avond zijn kopje koffie zet (en als ik te laat vraag “Heb je zin in koffie?” het standaard-antwoord krijg: “Goh, dat werd tijd”).

Hij die op zijn vrije dag voor mij dat ene speciale stofje gaat halen bij de stoffenwinkel. En die mij een drankje komt brengen als ik lig te ontspannen in bad. Hij die nooit hoeft te vragen hoe het met me gaat, dat ziet hij meteen. Hij die me op staat te wachten op Schiphol als ik terugkom van een persreis. Hij die elke avond een arm om me heen slaat, omdat ik dan makkelijker in slaap val (en hij niet, hij ligt liever los).

Maar bovenal: hij die ondanks al mijn nukken en alle dalen al negen jaar naast me ligt. Dat is liefde. Dat is Ferry en ik. Mop, ik hou van je!

  14 comments

  1. Susan   •  

    Wow had jij kort haar haha! Leuk om al die foto’s door de jaren heen te zien!

    En zoals je schrijft; moeite voor elkaar doen. Dat drankje in bad brengen, een kopje koffie voor hem zetten ook al blijf je zelf veel liever zitten, tóch de vaatwasser uitruimen zodat de ander in een ‘schoon’ huis thuiskomt. Dat is echt ZO belangrijk! En als je het dan ook nog eens simpelweg heel erg leuk hebt met elkaar, moet het toch goed komen 😉

  2. zuster_klivia   •  

    Mooi, dat resolute. Niks om de pot heendraaien maar meteen overgaan tot actie 🙂

    Leuke foto’s!

  3. Ri   •  

    Volgend jaar een jubileum. Ben beniuwd hoe jullie dat krronjaar gaan vieren.

  4. Cindy   •  

    Mooi 🙂 Gefeliciteerd met jullie jubileum!

  5. Rianne   •  

    Wat lief ^^ leuk geschreven 🙂

  6. lizet   •  

    lief!!! gefeliciteerd; 9 jaar alweer zeg…
    leuk ook die foto’s!

  7. Joyce   •  

    Gefeliciteerd. wat leuk! Op naar de 10 🙂

  8. agaatt   •  

    Gefeliciteerd met jullie jubileum! Geniet van de paar dagen samen!
    Ons motto is: “Liefde is een werkwoord”. Een doordenkertje, maar zó waar! (Letterlijk en figuurlijk een “werkwoord” dus). Mooi blogje weer, Lau!

  9. floor   •  

    Wat lief , en leuke kerel hoor ! Ik vind de foto rechts boven in de hoek echt prachtig , mooi stel zijn jullie …
    Houden die man zou ik zeggen en nooit meer wegdoen .

  10. Laura   •  

    @agaat: dat was onze eerste DNA-match remember? Ik heb die uitspraak nl eerder op mijn blog gezet. Het is zoooo waar!

    @floor: dat was vorig jaar in Mechelen, in augustus, toen Ferry jarig was. In een geweldig hotel in een oude kerk. Een aanrader! En ik hou die man zeker. Tot zijn of mijn dood 😛

  11. Joeltje   •  

    Wat fijn dat jullie nog zo happy zijn!
    Hier ook zo´n kordate vent. Na onze eerste avond stappen spraken we 3 dagen later af, waarna hij pas 2 dagen later weer vertrok. Om eigenlijk toch nooit meer weg te gaan. Heerlijk toch? Maar dat van die stoffenwinkel enz., dat moet ie die van mij toch ‘s uitleggen dat je dat “gewoon” doet voor je meisje 😉

  12. Laura   •     Author

    @ joel: heeeeeeel lief kijken, hoewel hij daar normaal niet echt gevoelig voor is. Erge was nog dat alle stofjes die ik had omschreven/meegegeven uitverkocht waren en hij dus niet wist wat hij mee moest nemen. Mij 10x belde en met zijn handen in zijn haar zat. Sneu he? Eens maar nooit weer gok ik 😉

  13. Marieke   •  

    Liefff! Word zelf ook helemaal blij van die post, haha… 😀
    Gefeliciteerd!!

  14. patty   •  

    jeetje 9 jaar! wat heerlijk zeg! En nu lekker gesetteld in jullie nieuwe huisje.. doe er gewoon nog even 9 jaar bovenop! en die foto’s zijn echt ontzettend leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *