Over de niet-leuke-tandarts met slechte mededeling

Vanmorgen bracht ik een bezoekje aan de tandarts. En hoe leuk die nieuwe tandarts ook is, hoe vriendelijk en hoe joviaal, ik ga er toch nog steeds niet heen voor de lol. Nog steeds had ik last van die ene kies. Na ja, die ene. Ik wist nog steeds niet welke.

Ik hoor je zuchten: “Je gaat zeker weer op reis he?”. Ja, ik ga weer op reis en de vaste bezoeker weet inmiddels dat er dan altijd lichamelijk iets mis met mij is. Twee simpele voorbeelden? Toen we naar de Verenigde Staten gingen, was ik behoorlijk ziek en dacht zelfs aan de Mexicaanse griep. Gevolg: Laura was bang niet toegelaten te worden tot het land. En angst komt bij mij zelden uit, dus ik werd gewoon toegelaten. Toen ik naar Suriname ging (of was het nu Thailand?) had ik een oogontsteking (viraal) en dat kon nog wel erger worden in de loop van de week. Vochtige weer hielp mij echter en binnen no-time was het weg. En nu, nu ik naar IJsland ga? Nu heb ik dus iets aan mijn gebit.

“Wat zie je er lekker zomers uit”. Dat waren de woorden van de leuke tandarts toen ik binnenkom en hem netjes – ik ben toch nog enigszins opgevoed – een hand gaf. Nee, ik had me niet speciaal aangekleed voor de tandarts. Als de mussen bijna van het dak vallen, kun je alleen maar kledingstukken aan die zo weinig mogelijk bedekken toch? “Tja”, zeg ik, “Als het om 10.00 uur al 30 graden is, dan moet je iets”. In zijn praktijk was de temperatuur ook gauw zo’n 25 graden (lang leve lichtkoepels) en ik lag nog maar even op de stoel of ik voelde het zweet al plakken. Mijn zweet, of dat van de voorganger? Ik wilde hem aanraden de stoel na elke patiënt schoon te maken met alcohol. Maar dan moest ik toegeven dat ik me kapot lag te zweten en dat is nu niet bepaald vrouwelijk. Ik besloot wijselijk mijn mond te houden. Welgemeend sorry voor de patiënt die na mij kwam.

Nadat ik mijn klachten, die al weken fluctueren met als hoogtepunt gisteren, uit de doeken heb gedaan, besloot hij een foto te maken. Zoals ik voorspelde. Met de assistente kijkt hij er naar, om vervolgens te zeggen: “Ik ga je doorsturen naar de kaakchirurg.” Oké, tandarts neemt duidelijk af in leukheid. Wie wil er nu naar de kaakchirurg? “En voor nu geef ik je een antibiotica-kuur mee.” De leukheid, of wat er nog van over was, verdween opslag. Dit was mijn grote angst. Zijn mijn darmklachten niet allemaal ontstaan door antibiotica? En is het niet zo dat ik door het slikken van antibiotica zeven dagen (zolang de kuur duurt in ieder geval) helemaal leeg loop? Wat natuurlijk helemaal niet kan als ik op persreis ga. En dan nog even niet gehad over wat mijn lichaam weer voor gevecht aan moet met die antibiotica om in balans te blijven en dat ik daar dus langer last van heb. Terwijl mijn lichaam op het moment al een beetje op is. Bijna smekend kijk ik de niet-meer-leuke tandarts aan: “Nee, geen antibiotica.”

Ik barst nog net niet in tranen uit, maar hij ziet dat ik het verschrikkelijk vind. In overleg schrijft hij wel een receptje uit. Geen antibiotica die onder de penicilline-groep valt, maar eentje die iets minder agressief is, waar meer mensen tegen kunnen. Maar die ik nog nooit heb gehad, dus de vraag blijft of ik er tegen kan. Ik spreek met hem af dat ik de klachten aan kijk de komende dagen en op reis. Als ik continue pijn heb, mijn kaak amper open kan krijgen, ik moeilijk kan slikken, dan kom ik er niet onderuit. Als ik één dag zeurderige pijn heb als gisteren, dan neem ik ibuprofen, die ook ontstekingsremmend werkt. En pijnverlagend. Maar niet de hele tijd, want dan weet ik niet meer wat ik voel en hoe erg mijn klachten zijn.

Nieuwsgierig als ik ben wil ik nog wel even de foto’s zien. En ik zie niets, waar zit hij een ontsteking dan? Hij wijst een zwart plekje aan, net iets donkerder dan de rest. “Kijk daar, hij heeft ook al een stukje bot weggevreten.” Ik word opslag misselijk en haal diep adem. En ik weet dat ik vanaf dat moment bij elk beetje pijn zal denken dat er beestjes in mijn kaak zitten.

Ik probeer het van de zonnige kant te bekijken en zeg met een big smile tegen meneer L. (ja, hij heeft een achternaam): “Bij de kaakchirurg wordt wel alles vergoed.” Hij kijkt me aan of ik gek ben geworden. Nee hoor, alleen ik heb een drama-gebit en als het dan toch moet, doe het dan maar in het ziekenhuis i.p.v. dat ik bij moet betalen en ik later in het jaar tekort kom op mijn max. tandartsbedrag. Onderweg naar huis probeer ik nog meer voordelen te verzinnen. Zo mag ik bijvoorbeeld best een paar dagen zielig doen en Ferry voor me laten rennen. En ik kan vast weinig eten, wat weer bijdraagt aan mijn minder-buik-plan.

Je zou haast zeggen: “Laat die kaakchirurg maar komen.” Maar nee. Maandag 12 juli ben ik aan de beurt en ik zie er nu al tegenop. Hoewel het nog van latere zorg is. Ik hoop IJsland zonder al teveel klachten door te komen. Duim je mee?

  7 comments

  1. zuster_klivia   •  

    Km ik weer met mijn medische tips (sorry hoor) maar als je diarree krijgt op AB > Yakult gebruiken, elke dag een flesje gedurende de kuur en nog een dag of 2 volhouden na afloop.

    Vitamine B complex wil ook wel eens helpen.

    Belabberde timing van je lichaam… hoop desondanks dat je een supervakantie hebt 🙂

  2. Laura   •     Author

    Medische tips zijn altijd welkom! Helaas neem ik vitamine B12 niet op in mijn lichaam (door mijn verleden met antibiotica). En zelfs de prikken neem ik amper op… Dan maar hopen dat ze Yakult hebben in IJsland 😉

  3. 't Kleine Kikkertje   •  

    Oef, fijn, een bezoekje aan de kaakchirurg. Ik kan mijn laatste bezoekje nog goed heugen. Maar dat wil jij nu niet horen.

    Ik duim met je mee dat het meevalt. En dat je een kaakchirurg treft met zachte handen!

  4. Rianne   •  

    Tuurlijk duimen we met je mee!
    alhoewel.. 12 juli moet ik zelf naar de tandarts en dan is het handig als ik ook voor mezelf duim ^^

  5. Pat   •  

    Ik zal hem woensdag wel de groeten van je doen, als hij ff bij een kiesje gaat weghalen, en hij zei woensdag jl al dat het een hele leuek klus wordt 🙁

  6. Laura   •     Author

    @ kikkertje: zachte handen, harde handen, het maakt me niets uit. Als ik maar van die ontsteking af ben en dit weekend overleef zonder antibiotica.

  7. Pat   •  

    Misschien kunnen we familie koting bedingen als we ons bezoek tegelijk plannen bij de kaakchirurg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *