Komt een meisje bij de kaakchirurg

Een week geleden liep ik de poli van het ziekenhuis uit. Ferry aan mijn zijde, een gaasje in mijn mond. Medicijnen op zak. Ik vond dat ik best even zielig mocht zijn. En dat deed dan ik. Maar hoe is het nu een week later?

Allereerst even wat er dus moest gebeuren. Want nee, helaas, er werd niet even een verstandskies getrokken. Dat heb ik toch tien keer liever eigenlijk. En ik kan het weten, want er zijn maar liefst vier verstandskiezen om en om weggesneden (niet eens getrokken) bij me. Maar goed, nu was het tijd voor een apexresectie. Wat dat is? Gewoon even op Wikipedia kijken, bij voorkeur niet met een lege maag. Klinkt best fijn he?

Ferry ging mee ter ondersteuning, al snappen mannen (na ja, sommige mannen) nog steeds niet waarom dat zo belangrijk is. Week ervoor:
– “Ik heb maandagmorgen een afspraak bij de kapper.”
– “Hoe laat dan?”
– “Negen uur.” ”
– “Maar ik moet naar de kaakchirurg.”
– “Maar ik kan toch met de fiets…”
– “Schat, ik wil je graag mee!”
Was hij even vergeten. En nee, hij hoefde mijn hand niet vast te houden. Hij mocht keurig wachten in de wachtkamer en me daarna opvangen, terwijl mijn mond vol tientallen verdovingen zat.

Riedeltje van de assistente

Verdovingen die heel fijn zijn, omdat je dan de behandeling niet voelt, maar ik kan je vertellen dat als ze die naald net naast je kies je bot in boren, dat je dan het liefst even zou gillen. Of op de vingers van de assistent wil bijten. Maar goed, ik blijf een degelijk meisje en dus beet ik mijn kiezen even op elkaar zakte ik innerlijk door de grond en liet niets merken. Ondertussen ratelde ze haar vaste lijstje af van wat na de behandeling. Eerste dag niet spoelen, want… na ja, iets met bloedpropjes. Niet eten zolang de verdoving nog werkt, want dan gaat je wang eraan (heb ik gemerkt nadat ik laatst een croissant at, toen ik net was geboord bij de tandarts). Niet in de zon zitten. Vanaf dag 2 twee keer daags spoelen met mondwater. Vast vies, dacht ik nog. Driemaal daags een ibuprofen, want die werkt pijnstillend en ontstekingsremmend. Ja, ontstekingsremmend, en aan antibiotica doen ze niet preventief. Wat een opluchting vergeleken bij mijn vorige kaakchirurg. De assistente vrolijkte mijn dag haast op toen ze dat zei.

Terwijl ze haar riedeltje afrondde, kwam de kaakchirurg binnen. Een rustige, oude man, die vroeg of ik er klaar voor was. Tja, ik was zo’n beetje ingepakt en vroeg me af waarom. Het gaat toch om mijn mond? Daar zou ik spoedig achterkomen… Voor de rest: klaar? Psychisch niet. Maar wat moet dat moet, dus begin maar.
– “Ik ga boren en dat hoor je niet te voelen, anders moet je het even aangeven.
– “Hoe doe ik dat met die boor in mijn mond? Dan kan ik toch niet gillen.”
Hij zou het wel aan mijn gezicht zien, of ik moest maar mijn hand op steken. Maar ik zou het toch niet voelen. Zeg dan niets… Maar goed, klaar voor de start, AF! En de boor ging aan.

Oogjes toe

Even had ik mijn ogen nog open. Tot ik mijn eigen bloed door dat fijne slangetje zag lopen dat binnen mijn gezichtsveld lag. En dat op een nuchtere maag. Die ogen gingen snel dicht en gelukkig maar. Even later voelde ik spetters in mijn gezicht. En nee, dat was geen regen. Daarvoor werd ik dus helemaal ingepakt.
– “Doet het pijn?”
– “Nee.”
– “Je bent zo gespannen, ontspan eens.”
Ja, duh, ik zet me vast schrap voor de pijn die eventueel kan komen. Als hij nooit komt, had die arts er namelijk niets van gezegd. Maar de pijn kwam niet. Al is het nog steeds geen fijn gevoel als iemand een gat in je kaak boord en vervolgens de ontsteking er uit schraapt. Geen idee of het schrapen was, maar zo voelde het wel. En dat schrapen ging niet met weinig kracht zeg maar.

Mensenkennis

Binnen tien minuten was het klaar. Tien minuten die overigens veel langer leken. Oké, misschien vijftien, want er moest nog gehecht worden. Ik wenste hem succes, want mijn mond is nogal klein. “En jij had willen gillen als het boren pijn doet?” Tja, volume en grootte van mijn mond kloppen niet echt helemaal in verhouding. Maar het lukte hem en ik was klaar om te gaan. Ik bedankte hem.
– “Nu kan ik het nog opbrengen, nu doet het nog geen pijn.”
– “Maar hierna zie ik je toch niet meer, als het goed is.”
– “Dat kan u wel zeggen, maar op Twitter waren er allemaal drama-verhalen.”
– “Dat is om jou de kast op te krijgen.”
Verstand van tanden en ook nog eens mensenkennis. Wat een kaakchirurg!

Toen kon ik nog enigszins lachen

En natuurlijk blijft dit zondagskind lachen, maar na de ingreep is het toch echt niet meteen gedaan. Vijf dagen lang leefde ik op drie ibuprofen’s 600. En normaal doe ik dat nooit, want ibuprofen is slecht voor je maag. Maar het moest, het deed gewoon pijn. Ondertussen bleef ik keurig spoelen met het mondwater wat helemaal niet zo vies bleef te zijn. Af en toe ging het nog bloeden en damn, wat kun je misselijk worden van die bloedsmaak in je mond. Ik belde vrijdag voor de zekerheid nog even de kaakchirurg, klopte dat bloeden wel? Ja, dat klopte, kan geen kwaad. Mooi! Mijn kaak kreeg inmiddels alle kleuren: was hij dinsdag/woensdag voornamelijk dik, daarna werd hij blauw/geel/groen. En niemand vragen wat er aan de hand is he? Allemaal dachten ze stiekem dat ik werd mishandeld. En omdat het ook nog eens zonnebrillenweer was, zag ik ze gewoon denken: “Wat zit daarachter? Blauwe ogen?”

Inmiddels is mijn kaak lichtgeel, de zwelling is weg en het nabloeden is gestopt. Gisteren heb ik een dag niet op ibuprofen geleefd. Helaas, ik kan niet langer zielig doen.

  9 comments

  1. 't Kleine Kikkertje   •  

    Oh bleegh. Wat een naar verhaal. En dat linkje naar Wiki doet m’n maag omdraaien. Huiveren.
    Doet me denken aan de martelgang die het trekken van m’n eerste en tweede verstandskies was. Ik durf nu (na 10 jaar) nog steeds de andere twee niet te laten verwijderen.

    Wanneer kun je dan weer in een appel bijten of op een goeie biefstuk knagen?

  2. Laura   •  

    @ kikkertje: appels eet ik niet, dat scheelt. Biefstukje gaat al prima, al vrij snel. Maar wel alleen met links kauwen dan he 😉

  3. Pat   •  

    Ben je in Almere geweest of Gooi Noord??

  4. Lianne   •  

    Ohhhh brrrr… als ik het zo lees val ik al bijna flauw… Respect voor jou!
    Is de pijn nu weg…? En de ontsteking ook..?

  5. Anouk   •  

    Oehw, hekel aan dat soort dingen. Mooi dat je het overleed hebt!

  6. Ioni   •  

    Getver dit klinkt niet lekker. Ik zal het maar niet aan mijn broertje laten lezen, die mag namelijk binnenkort voor een zelfde soort ingreep onder het mes. (Ik mag mee om te steunen)

  7. Marianne   •  

    Bah mijn maag draait zich al om bij het verhaal, dus ik heb de link naar Wikipedia maar niet geopend. Ook ik heb mijn verstandskiezen eruit laten snijden zoals jij ook had laten doen eerder en dat doet inderdaad niet zo’n zeer. Ik was toen een jaar of 14/15 en zag er erg tegenop. Enige wat ik dus verschrikkelijk aan dit soort ingrepen vind waarbij je plaatselijke verdoving krijgt, is dat je dus wel gewoon hoort dat ze bezig zijn met je. En dan dat bloed dat op je gezicht spettert. Brrr, ik zat met mijn verstandskiezen ook helemaal onder. Na het lezen van jouw verhaal hoop ik in elk geval niet dat ik ooit zo’n behandeling als jij moet doorstaan. Ik sterf duizend doden, dat weet ik nu al.

  8. Repel   •  

    ik heb deze log met mijn handen voor mijn ogen gelezen. Je weet wel: dat je bij een griezelfilm ook niet durft te kijken. Ik ben namelijk bang voor de tandarts. En ik snao helemaal dat hij mee moest!

  9. Martine   •  

    Jaja, dit is nu mijn tweede dag. Gisteravond rond half 5 is mijn rechter verstandskies eruit gehaald. Echt heerlijk, dat tandvlees wegboren en dan je tand in stukjes hakken voordat ze hem eruit halen. Ik ben blij dat ik in jouw verhaal lees dat dat nabloeden erbij hoort, want ik maakte me er al zorgen over. Maar had je ook last van een verstijfde kaak? Ik kan mijn mond echt nog maar 2 centimeter open doen ofzo, want wanneer ik hem verder open doe, doet het echt veel pijn en gaat het weer bloeden. Ben benieuwd wanneer mijn kaak kleurtjes krijgt xd. Over 5 weken wordt mijn linker verstandskies eruit getrokken/geboord/gesneden (damn!), en misschien over een jaar mijn bovenste 2 (in 2 keer). Echt lekker dit…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *