Als ik dood ga…

‘Je eigen uitvaart. Je moet er toch niet aan denken.’ Een reclame van Yarden, die momenteel mijn ochtendrust verstoort op het station. Maar stiekem raakt het wel een gevoelige snaar bij me. Ja, het is belangrijk hier over na te denken…

Zondag 4 juli vertrok in naar IJsland. Laat op de avond, dus ’s middags lagen Ferry en ik vanaf onze riante ligbedden nog te genieten van de zon. Het zal wel te maken hebben met mijn vliegangst, maar opeens vond ik het heel belangrijk om het met hem te hebben over mijn wensen. Wensen voor als ik dood ben, voor mijn afscheid. Of het had te maken met het overlijden van Ferry’s oma. Die netjes alles had gedocumenteerd over haar wensen. Tot aan de muziek aan toe.

Beter kun je het toch niet hebben? Dat je niet naast je verdriet ook nog eens je hoofd moet breken over de keuze tussen crematie of begrafenis, wel/geen kerkdienst, cake of toch bitterballen… En dat zijn nog maar de simpele keuzes. Tegenwoordig kun je je hele uitvaart regisseren en is alles mogelijk. Wat feitelijk natuurlijk een groot goed is! Maar makkelijk is het niet als je eens kijkt naar wat een uitvaartmaatschappij tegenwoordig biedt. Had je vroeger een standaard lijkenauto, tegenwoordig kun je zelfs voor een Hummer (€ 700,-) kiezen, of een tractor (€ 200,-). En kijk je bij de catering dan valt je mond open. Alles is mogelijk: van ranja tot sjieke cocktails en van tapas tot een boterham met vlokken. Keuzes, keuzes en nog eens keuzes, die soms wel erg ver gaan.

Het zijn wel enorm veel keuzes waar ik mijn nabestaanden niet mee op wil zadelen. En die ik ook niet voor mijn ouders wil maken als hen onverwacht wat overkomt. Dan wil ik verdriet kunnen hebben en kunnen huilen, en me niet over deze zaken buigen. Al weet ik stiekem wel dat ze wijn en bier willen en geen kopje koffie. En volgens mij willen ze allebei gecremeerd worden. Iets waar ik dan absoluut niets mee heb. Ik wil niet de fik in. En ja, ik weet het, als ik begraven word zal ik door 100.000 maden worden opgegeten. Klinkt me nog steeds beter in de oren dan vlammen. De kist moet dan ergens onder de groene zoden komen te liggen waar het rustig is, ik wil alleen maar de vogeltjes horen fluiten… Ferry weet trouwens nog niet wat hij wil, als ik nu zou moeten kiezen (en nee, dat wil ik niet!) dan zou ik gaan voor cremeren. De vlam erin is bij hem dan wel weer van toepassing, vind je niet?

Welke muziek ik wil? Dit is nu een vraag waar ik geen antwoord op weet. Mijn moeder zou zeggen When I die van No Mercy en ik zal even uit een eerdere blogpost quoten waarom:

Sinds mijn 12e draag ik een donorcodocil op zak. Vanaf jongs af aan ben ik opgegroeid met een moeder die altijd bloed gaf. Ik wilde ook wat goeds doen, en wat had ik aan mijn lichaam als ik dood zou zijn. En dus haalde mijn moeder een rood kaartje, dat ik invulde en in mijn portemonnee stopte. Hij zit er nog steeds in, met aantekeningen. Op mijn vijftiende bedacht ik me namelijk dat ik When I die van No Mercy op mijn begrafenis wilde. “Nou,” zei mijn moeder, “Dan zet je dat toch op je donorcodicil.” Zo gezegd, zo gedaan! Mam nam me serieus, en kocht de single voor me. Want “Je wilt toch niet dat ik doodga, en dat je het nummer dan nergens kan krijgen”. Slim gedaan van Laura he? Het nummer vind ik inmiddels een zeiknummer, maar als het nummer wordt gedraaid verschijnt er op mijn gezicht een dikke glimlach.

Mam, deze hoeft dus niet meer gedraaid te worden! Maar welke dan wel? Ik heb geen flauw idee. Ik heb geen nummers die totaal bij mij passen. Zoals een ex-vriendje altijd zei: “Lau, als ik doodga dan moet er November Rain van Guns ‘n Roses worden gedraaid.” Die nummers heb ik dus simpelweg niet. Ik denk dat Ferry zou zeggen: “Ze hield van Saai-radio, dus zet dat maar op.” Dat betekent dat als ik NU begraven zou worden, je deze nummers om je oren geslingerd krijgt:

  • Eagles – Hotel California
  • Lisa Lois – Promises Promises
  • Robbie Williams – Come Undone
  • Sixpence Non The Richer – Kiss Me
  • Ginger Ninja – Sunshine
  • Colbie Caillat – Bubbly

Misschien moet ik er toch nog eens over nadenken, want dit kan ik mijn nabestaanden echt niet aandoen. To be continued! (en suggesties zijn welkom)

Ik wil pertinent geen cake met koffie. Na ja, naturel cake met slagroom zou nog mogen, maar van koffie ga ik over mijn nek. Doe maar gewoon in Laura-stijl: een broodje paling. Wat dan weer niet echt lekker is met mijn lievelingsdrankje (wodka-cassis). Maar die afschuwelijke combinatie doen jullie vast wel als laatste daad naar mij toe, toch?

Natuurlijk wil ik mijn lievelingsoutfit aan in de kist. Enige probleem is dat mijn lievelingsoutfit met de maand wisselt. Denk dat ik Ferry maar de richtlijn moet meegeven dat het het kledingstuk is dat hij de laatste tijd het vaak heeft gewassen (ja, hij doet de was, geëmancipeerd he?). Geen zwarte kleding, dat dan weer niet. Dat is ouderwets. Maar omdat ik er wel als een sexy chick bij wil liggen in een open kist, moeten jullie mijn schoonzusje (lees: kapster) maar even zo ver krijgen dat ze het haar van een dode gaat stylen. Oh en misschien wil vriendinnetje Cindy wel de kist beschilderen, zoals ze ook zo mooi ons verhuiskaartje heeft  ontworpen. Oh ja, en laat Ferry dan voor eens een sentimentele toespraak houden, zodat ik kan genieten vanaf een wolkje vanuit mijn kist. En ik wil rozen, heel veel rozen (roze en wit!). Want van mijn a-romantische vriendje hoef ik het wat dat betreft al negen jaar niet te hebben. Kan ik de schade in halen na mijn dood.

Maar alle gekheid op een stokje uit de laatste alinea vergetend: eigenlijk is er maar één ding dat ik echt echt wil. En dat is dat al mijn dierbaren er zijn. En dat ze een drankje nemen op de vele goede momenten die ze met me hebben gedeeld. Dat ze weten hoeveel ik om hen gaf en dat dood niet betekent dat ik weg ben uit hun hart. Zei ze melodramatisch op deze vroege donderdagmorgen…

  7 comments

  1. zuster_klivia   •  

    Ik vind doodgaan net zo normaal als leven (komt door mijn werk misschien?) en heb alles tot in de puntjes geregeld.

    Heb er zelfs aan gedacht mijn broertje al mijn wachtwoorden te mailen zodat hij mijn volledige adresboek een mail kan sturen als ik overleden ben. Hij post ook een blogje voor me. Ik heb nl ook veel digitale contacten en het zou gek zijn als die ineens niks meer van me horen. Raar? Nee toch?

  2. Laura   •     Author

    @ zuster klivia: goed idee, ik ga mijn wachtwoorden opslaan in mijn ‘Voor als ik doodga’-boekje 🙂

  3. Ans   •  

    ja dat zeggen wij ook al maanden dat we de muziek enzo moeten uitzoeken .
    en inderdaad wij willen gecremeerd worden , dit is dan ons laatste saunagang !
    envoor de rest moeten wij het ook nog uitzoeken dat zijn van die dingen die je vooruit schuift !

  4. Ioni   •  

    Bij ons wordt daar regelmatig over gesproken. Dat komt door de controlfreak in mij. Ik wil weten wat ik moet doen als mijn ouders overlijden, hoe moeilijk dat onderwerp ook is.

    Zelf heb ik weinig wensen behalve dat ik mijn uitvaart in een kerk wil en niet in een uitvaartcentrum. Die plekken vind ik verschrikkelijk sfeerloos en lelijk. Verder heb ik gezegd dat ze muziek moeten draaien die hen aan mij doet denken.

    Mijn wachtwoorden heeft Stefan allemaal, ook inderdaad voor de internet contacten. Ik zou het raar vinden als die nooit zouden weten dat ik overleden was en misschien altijd moeten blijven gissen over wat er met mij gebeurd is. Dat zou maf zijn…

  5. Toaske   •  

    Ik houd me hier ook regelmatig mee bezig. En dat terwijl ik het doodeng vind. Mijn moeder zegt juist altijd dat ze ervan uitgaat dat de mensen die van haar houden alles perfect zullen regelen, dat het hun afscheid van haar is en niet andersom. Dat het bij het verwerken hoort.

  6. Laura   •     Author

    @ toaske: stiekem zit er wel wat in, de overledene maakt het dan toch niet meer mee. Maar toch is het fijn om te weten dat de overledene het een fijn ‘feestje’ zou vinden

  7. Danielle   •  

    Het is wel eens goed hier bij stil te staan.
    Mijn ouders weten al dat ik begraven wil worden en zeker niet de fik in mij. 🙂

    Verder heb ik al mijn wachtwoorden in een bestandje gezet. Alleen dat bestandje weet nog niemand vanaf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *