‘Misvormde’ Laura

Je schrok hè? Ik wist het wel! Die foto is ook inderdaad even schrikken, maar ik ben het toch echt. Na een flinke valpartij. Die foto moest en zou ik hebben, mijn moeder moest hem maken. “Leuk voor later”, zei ik nog. En nu komt hij van pas. Als zondagsverzetje voor mijn bloglezers, bij gebrek aan inspiratie.

Als klein meisje van 4 werd ik door mijn broer aangestoken met het BMX-virus. Een sport die er soms hard aan toe gaat en waarbij ik mensen flink onderuit heb zien gaan. Met talloze verwondingen als gevolg. En dan heb ik het niet alleen over schaafwonden en botbreuken, maar ook over interne bloedingen (ja, een baan van asfalt komt hard aan). Gelukkig bleef bij mij de schade altijd beperkt. Dat krijg je als je langzaam rijdt. Tot die ene training…

Even uit mijn hoofd was het begin juni 1993. Voor de mensen die snel kunnen rekenen, juist, ik was toen 12. Op een normale dinsdagavond besloten we de warming up niet op de crossbaan te houden, maar bij de asfaltweggetjes even verderop. En dan hoef je natuurlijk geen helm op. En omdat het warm is, doe je ook je beschermende shirt nog niet aan. Die paar sprintjes. Tja… Die sprintjes waren overigens niet het probleem. Pas bij het terugrijden naar de crossbaan ging het mis. Ik bleef met mijn korte mouwen achter iemands shirt hangen en daar ging ik. Pontificaal over mijn stuur, recht op mijn gezicht!

Hoewel het een harde klap was, was ik nog redelijk rustig. Mijn broer daarentegen kan niet tegen bloed en pijn en was helemaal van slag. De arme stakker ging uit pure wanhoop maar het vleugeltje van mijn bril zoeken. Ik besefte alleen maar dat ik een lucky bastard was. Mijn bril was kapot, maar ik had geen glas in mijn oog. En ook al mijn tanden waren nog heel. Oké, mijn hoofd deed een beetje pijn, om nog maar niet te spreken over ontelbare schaafwonden. Mijn hand, elleboog, schouder, borst… (een geschaafde tepel doet pijn, ik kan het niemand aanraden) Voor de zekerheid brachten mijn ouders me toch maar even naar de dokter, want mijn nagel van mij ringvinger lag er nogal raar van af, en die wond op mijn hand klopte toch niet helemaal. Maar niets aan het handje, aldus de dokter.

Totdat ik ‘s avonds laat bibberend wakker werd en naar beneden ging, waar mijn ouders nog op de bank televisie aan het kijken waren. Ze moeten zich rot geschrokken zijn. Normaal zakt een blauwe plek naar beneden, bij mij was hij vanaf mijn wang verschoven naar mijn oog. Mijn oog zat dicht, mijn jukbeen was blauw en dik en bij nadere inspectie bleek ook mijn oogwit een rode bloedbonk. Een paar uur later zat ik in het ziekenhuis. Uit nader onderzoek bleek dat mijn jukbeen zwaar gekneusd was, maar met mijn oog was gelukkig niets mis.

Nee, zielig was ik zeker niet. Ja, het deed wel pijn, maar het zag er erger uit dan het was. En ik kreeg wel cadeautjes en aandacht. En als Laura ergens dol op is… Ik kon mensen in de maling nemen, dat was nog het leukste. “Mam, ik word gek van iedereen die me vraagt wat er is gebeurd.” “Oh”, zei ze, “Dan zeg je toch dat je vader je geslagen heet.” Tja, zeg dat niet tegen Laura, want toen de eerstvolgende vroeg wat er gebeurd was, gaf ik dus dat antwoord. Oké, wel snel gevolg door geintje, maar leuk was de geschrokken blik wel. Sorry pap, dat ik je voor even boeman heb gemaakt. Overigens heb ik wel meer van dit soort quotes, maar dat zijn typisch van die gevallen ‘Je had er bij moeten wezen.’

Twee weken na mijn valpartij had ik wel een klein rampje; ik moest kennismaken met mijn nieuwe klas op de middelbare school. Weer dat verhaal uitleggen! Maar dat kon gelukkig bij het voorstelrondje. Wat ik minder leuk vond, was dat er die dag een foto werd gemaakt, die drie jaar lang in het klassenboek heeft gezeten. Drie jaar lang was ik ‘dat meisje met het blauwe oog’. Fijn!

Of ik er, buiten een klap van de molenwiek, nog iets aan heb overgehouden? Ja, mijn wang is nog steeds dik. Van de binnenkant wel te verstaan. En als mijn gezicht gloeit, kun je als je goed kijkt de littekens nog zien. Maar al met al ben ik een lucky bastard. Het had veel erger kunnen aflopen. Maar ja, wie gaat er dan ook fietscrossen?

  12 comments

  1. zuster_klivia   •  

    Inderdaad. Meisjes moeten gewoon op ballet. Lekker veilig 😉

  2. Pat   •  

    Ik dacht er toevallig vanmiddag nog aan toen ik er vlakbij op de racefiets zat.
    Tja, heb ik dat vleugeltje toen eigenlijk gevonden ?

  3. Ioni   •  

    Je was in ieder geval wel stoer 😀
    Ik heb het crossen snel afgeleerd toen ik tegen een muur aan fietste omdat ik de handremmen niet snapte.

  4. Toaske   •  

    Wow, je hebt een hele smak gemaakt. Gelukkig is het nu gewoon een stoer verhaal!

  5. Peet   •  

    Heftig verhaal. En er is gewoon een foto van! Leuk voor later ja, dat had je toen goed bedacht… want nu lezen wij het weer en kunnen we reageren.

    Overigens heb ik zelf ook wel dat soort dingen uitgehaald. Ik was ook geen balletmeisje. Ik klom in bomen, waar ik uit viel. Ik sprong van de nieuwbouw naar beneden in een plank met roestige spijker (en nee, een paar gympies houden die niet tegen) en ik reed ook op een mountainbike rond (waar ook ik wel eens mee onderuit ging). Maar he, dan heb je toch weer mooie verhalen voor later? 😉

  6. Joeltje   •  

    So hey, wat een smak moet dat geweest zijn?! Bahbah, hier heb ik een klein jongetje dat graag een crossfiets wil, hij krijgt nu al een loopfiets met crossbandjes..

    Ik heb ooit één keer gecrosst. Dat was het einde van mijn voortanden. Serieus.

  7. Repel   •  

    De Repel was net zo’n meisje als jij: altid bont en blauw en vol lttekens….

    De moeder Repel heeft pijn bij het zien van deze foto: wat moeten jouw ouders geschrokken zijn!

    Het logje is top…

  8. Laura   •     Author

    @ zuster klivia: deed ik ook hoor. Daarentegen heb ik ook nog een tijdje aan geweerschieten gedaan. Ballet was kennelijk toch te braaf.

    @ repel: ik heb eigenlijk geen idee hoe erg mijn ouders zijn geschrokken (pap, mam, vertel?). Ik weet dat er volgens mij iemand vooruit reed naar de fietscrossvereniging en dat toen wij de club naderden alle ouders mijn kant op kwamen. Nieuwsgierige aagjes!

  9. Pat   •  

    Ik was degene die voorruit was gereden, aangezien ik daar toch een beetje rare dingen leip te zoeken 🙂 als een kip zonder kop

  10. Martin   •  

    Heftige foto. Tis maar goed dat het allemaal goed is afgelopen. Je was echt een jongen in een verkeerd jasje he?;) Geweerschieten, BMXen.\
    Maar een mooi verhaal maar toch blij dat je helemaal weer in oude staat herstelt bent.

  11. Lara   •  

    Wat schattig dat je broer het vleugeltje ging zoeken, hahaha. En kinderen nemen nou eenmaal letterlijk dingen over dus heeft je vader geluk gehad dat jullie geen bezoekje hebben gehad van de kinderbescherming 😉

    Je zag er wel erg beat up uit 🙁

  12. Laura   •     Author

    @ martin: nee, ik was gewoon een stoere meid 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *