Een kwestie van snappen

Al op mijn vierde griste ik de boekjes uit mijn broers handen. Ik wilde ook kunnen lezen. De letters snappen. Ja, Lautje was leergierig. En wilde alles snappen.

Die leergierigheid hield ik gedurende de lagere school. Zonder naast mijn schoenen te lopen: ik was een uitblinker. Hoofdrekenen was mijn middle name, taal vond ik iets minder, maar ook mijn ‘woorden van de week’ voltooide ik altijd met succes. Ik kreeg een havo/vwo-advies van meester Pierre. Vwo kon, maar ik zou er hard aan moeten trekken. Hoe leergierig ook, Lautje was ook een beetje lui. Havo werd het dus. Op mijn sloffen bracht ik het er niet van af, maar zonder al te veel moeite slaagde ik. De leergierigheid was enigszins afgezwakt, theorie was maar saai. De leergierigheid kwam weer terug op de HBO, bij de praktijkgerichte opdrachten. Waarbij we een website moesten bouwen of een folder moesten ontwerpen. Opeens wilde ik weer alles snappen, alle functies kennen in InDesign. En de logica erachter!

Vooral dat laatste is iets waar ik met regelmaat last van heb. Ik hoor je denken: “Last? Dat is toch fijn!” Nee, soms is het niet fijn. Vraag maar aan mijn lieftallige collega’s die mij wel eens in hebben gewerkt op een nieuw systeem. Dat heet nl geen inwerken in mijn geval, maar ‘Laura’s vragen (v)uurtje’. Hoe werkt dat? Waarom werkt dat zo? Wat als ik zus of zo doen? Wanneer kan ik X of hoe weet ik hoe Y? Ja, ik wil alles maar dan ook alles weten én snappen.

Hetzelfde gold bij de aanvraag van de hypotheek. Adviseur H. moet af en toe horendol van me zijn geworden. Ik wilde elke letter snappen. Het is nu eenmaal geen brood, maar serious business waar je over praat. Serious business met een aantap nulletjes. Alles ploos ik uit. “Zeg H., wat als de rente over 10 jaar skyhigh is?” Alleen de hypotheekakte heb ik slechts gescand. Dat was een heuse bedreiging van de bank. Bibber!

Nu ben ik de eerste stappen voor een eenmanszaak aan het maken. Alles op een rij aan het zetten. En het liefst zo concreet mogelijk. Met cijfers. Zodat ik cijfertjes kan koppelen en de berekeningen erachter kan zien en zo met terugwerkende kracht de logica kan achterhalen. Want ik wil cijfertje voor cijfertje snappen. Raadsels mogen niet en alles moet te verklaren zijn. Ook als het niet te verklaren is. Ik, met mijn hersenpan, moet toch alles kunnen snappen. En ook direct.

Maar is het wel een kwestie van snappen? Of is het angst voor het onbekende die in op deze manier van me af wil slaan? Is het stiekem weer die controlfreak in me? Ik vrees het ergste…

  7 comments

  1. Ioni   •  

    Controlfreak. 😀
    Ik merk doordat ik op dezelfde manier denk dat ik soms liever niks weet omdat als ik een beetje weet, ik inderdaad alles wil weten.

    Maar je krijgt het vast voor elkaar. En succes met het op poten zetten van je zaak. 😀

  2. Ger   •  

    Lulkoek. Je bent gewoon een ondernemer en die hoort gewoon te weten hoe de toko er voor staat.

    Met andere woorden: je gaat lekker. Houden zo.

    En veel succes.

  3. Cindy   •  

    Veel eenmanszaakjes zijn na 1-2 jaar weer verdwenen met als grootste oorzaak: slechte voorbereiding. Maar die cijfers ben je in je speurwerk vast al wel tegengekomen 😉 Dus gewoon zo doorgaan!

  4. Roelfina   •  

    Ik kan er wel inkomen hoor dat je precies wilt weten waar je met een eigen zaak aan begint. Het is denk ik goed om te weten wat je allemaal te wachten staat, dus “keep up the good work” en laat je niet leiden door je angst voor het onbekende.

  5. Anouk   •  

    Succes! Ik kan er wel inkomen dat je alles weten wilt, overigens ^^

  6. Joeltje   •  

    Hé kijk die Ger, die weet van wanten! Way 2 go!
    En ik herken het helemaal, behalve dus met die hypotheek. Want dat gaat over cijfers. En ik ben geen cijferneuroot.
    Succes met de zaak!!

  7. Laura   •     Author

    @ joel: maar wel belangrijke cijfers, vond ik denk ik belangrijker dan de dreigende woorden in hypotheekakte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *