Zoek een hobby!

“Mam”, zei ik gisteren door de telefoon toen ik mijn moeder sprak na haar vakantie, “Doe me een plezier, ga een hobby zoeken. Je wordt gek thuis.” Mijn moeder, 59, is werkloos. En of ze ooit nog een baan kan vinden? Ik vraag het me af.

In april dit jaar stond ze op straat. Na hoeveel werkjaren? Een jaar of 10? Haar contract werd niet verlengd. Ik hoor je denken: 10 jaar, tijdelijk contract? Yup. Het bedrijf waar ze oorspronkelijk voor werkte, was er mee gestopt. Eerst werd gezegd dat het bedrijf werd overgenomen, maar uiteindelijk bleek dat alleen het huurcontract werd overgenomen. Uit coulance werden de werknemers ook aangenomen, maar dus wel met een nieuw – tijdelijk! – contract. Anderhalf jaar later bedachten ze dat ze wilden verjongen en ja, mijn moeder is natuurlijk bijna hoogbejaard. Tijdens haar ziekteperiode (ze was aan haar knie geopereerd) liep haar contract af en daar stond ze dan… Eeuwig zonde voor het bedrijf trouwens. Je mag dan wel willen verjongen, maar mijn moeder – het werkpaard – werkt 10x zo hard als een gemiddelde twintiger, en zoveel meer per uur kreeg ze niet dan die twintiger.

Haar knie wilde niet herstellen en dus zat ze nog een tijd in de ziektewet. Ondanks geen sollicitatieplicht solliciteerde ze er op los. Het thuis zitten kwam nu al op haar af. Maar zo makkelijk is het niet om een baan te vinden. Niet alleen omdat haar leeftijd haar niet mee zit. Nee, na haar operatie zit 8 uur staan op een dag er ook niet meer in. En dat is lastig als je enkel winkelervaring hebt. Een zittende kantoorjob zal het niet worden met haar beperkte computerkennis. Dat ze mijn blog bezoekt is al heel wat en ze weet ook nog te reageren. Halve dagen staand werk, in een winkel waar ze niet alleen scholieren willen. Ik denk dat die op twee handen te tellen zijn, die winkels.

En dus wordt mijn moeder – inmiddels uit de ziektewet en in de WW – langzaamaan gek van de muren om haar heen. Ze wilde heel graag vrijwilligerswerk doen. Had zelfs wat gezien bij de bibliotheek: boeken brengen en halen, bij oude mensjes. Leuke praatjes. Maar, aldus de UWV, “Mevrouw, u moet zich richten op het solliciteren.” Vrijwilligerswerk zit er dus even nog niet in. “Mam, zoek een hobby”, zei ik. “Ja, maar wat dan?” vroeg ze me. Goede vraag, een hobby zoeken is niet makkelijk, maar het kan wel. Spreek ik uit eigen ervaring.

In 2002 veranderde mijn leven drastisch. In één week studeerde ik af, ging ik vanuit huis bij Ferry wonen én begon ik aan mijn eerste baan. Ik liet alles achter me wat mij toch wel lief was. Hoewel de afstanden klein waren, verwaterde veel vriendschappen. Een eerste periode werken sloopt je, en ik zat gewoon heel graag bij Ferry op de bank. Maar als hij er niet was, zat ik alleen in ons flatje op vier hoog. Zonder hobby’s. Zonder vriendinnen in de buurt. Het klinkt best zielig zo achteraf, en toch zag ik het toen niet zo. Ik was veel te gelukkig met mijn nieuwe leven: dag en nacht bij Ferry én een te gekke baan (waar ik mezelf later in zou verliezen).

Ferry zag het echter wel. Die zag dat wanneer hij thuis was ik er ook altijd was. Geen avondjes meer waarbij hij alleen op de bank zijn muziek zo hard kon draaien als hij zelf wilde. Altijd Laura die dan de hele avond wil knuffelen. Geen tijd voor zichzelf. Niet zijn eigen ding doen. “Laura, zoek alsjeblieft een hobby”, zei hij. “Ja, maar wat dan?”, zei ik, precies zoals mijn moeder gisteren ook tegen mij zei. Dat moest ik zelf maar uitvinden. Maar ik zag het probleem niet zo, dus van dat uitvinden kwam niets. Ik deed een blauwe maandag aan badminton, maar ook dat was niet wat ik zocht. Het kwartje viel pas toen Ferry stopte met de vrijwillige brandweer. Jarenlang was hij elke woensdagavond weg, dat was mijn avond. Romantische jankfilms? Niemand die er last van had. Ongegeneerd een hele zak chips leeg eten? Niemand die commentaar had. En toen stopte hij, en ‘pakte’ die avond af. Dat bedoelde hij dus met tijd voor zichzelf en zijn eigen ding doen…

Inmiddels zijn we een jaar of vijf verder. Ik heb steeds meer geleerd mijn eigen ding te doen. Misschien doe ik nog wel meer mijn eigen ding dan Ferry. Ik heb genoeg hobby’s – fotograferen met stip op nummer 1 – en Ferry heeft genoeg tijd voor zichzelf. Een weekend alleen? Waar vroeger de muren op me af kwamen, vliegt de tijd nu voorbij. Ik geniet van het leven. In de dingen die ik met Ferry doe, maar ook die ik alleen doe. Werkloos wil ik niet worden, maar mijn tijd zou ik wel weten te vullen. Zonder me nutteloos te voelen. Want dat is volgens mij waar mijn moeder last van heeft.

En dus dacht ik gisteren met haar mee, over de invulling. Makkelijk is het niet. Dus ik heb haar maar aangeboden dat ze onze ramen mag komen lappen. Ben benieuwd wanneer ze met haar emmertje voor de deur staat.

Flickr/Mactitioner

  4 comments

  1. zuster_klivia   •  

    Ramen lappen? Kijk, jij denkt tenminste lekker mee! 😉

  2. Anton   •  

    Wat dacht je van vrijwilligerswerk? Met die suggestie heb ik mijn moeder 17 jaar geleden heel gelukkig gemaakt en dat is ze nu nog steeds.

  3. Laura   •  

    @ anton: lees het stuk nog even, dat houdt de UWV dus vooralsnog tegen.

  4. Anouk   •  

    Een hobby zoeken blijkt nog erg lastig zijn dus.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *