Casper, een van de velen?

Het is niet alleen op 12 februari, de dag dat je lichaam werd gevonden, dat ik aan je denk. Het is ook op 24 maart, je verjaardag. Of als zelfmoord in het nieuws is (RIP Antonie). En als ik het liedje Een van de velen hoor, van Claudia de Breij.

Nee, voor mij was je niet een van de velen. Ik wist je naam al en ik kende je. Je was verdomme mijn grote neef! Maar wat wist ik echt van je? En wat is kennen? Ik had je meer dan 7 jaar niet gezien en nog veel langer niet echt gesproken. Stomme familieruzie! Via via hoorde ik af en toe hoe het met je ging. Tot die dag… toen was je opeens in het nieuws, als een ware BN-er. Levensgroot in beeld.

De dag daarna was iedereen het vergeten. En zat ik met een brok in mijn keel. Wel contact zoeken met mijn familie die ik nooit meer sprak of niet? Ik deed het. En ik ben er blij om. Zij hebben levenslang, andere mensen gaan door. Is het dan niet fijn om te weten dat er nog wel mensen zijn die met grote regelmaat aan jou denken?

Maar wat ben ik blij dat Twitter toen nog niet zo hot was. Ik denk niet dat ik zoveel oordelen over jou aan had gekund, zoals ik die vandaag wel lees over Antonie Kamerling.

  5 comments

  1. Simone   •  

    Sterkte meis, ik kan me voorstellen dat dat steeds opnieuw weer boven komt. Mooi geschreven.

  2. Betty   •  

    slik….

  3. Anouk   •  

    Sterkte.

  4. Danique   •  

    Poee, sterkte :(.

  5. Danielle   •  

    Ik vind het ook triest als mensen zomaar oordelen. Dingen als ‘laf’ en ‘egoïstisch’…. Damn! Die mensen weten ,goddank voor hen, vaak niet waar ze het over hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *